दिव्यकौशिकः, गाधिसुतः, रामः, तां तातकां दुष्टां दृष्ट्वा, "यथा भवता दयाया, राम, तां दुष्टां वधयितव्यम्," इति उक्तवान्। "एषा यक्षिणी, या पूर्वं मायया बलवती जाताऽस्मिन् यज्ञविघातिनी, तां अस्त्रैः वधयितव्यं, यावत् संध्या न गच्छति।" संध्या समये, दानवाः कठिनाः स्युः इति ज्ञात्वा, रामः तां यक्षीं पत्थरैः वर्षतीं दृष्ट्वा, तस्याः प्रति मुखं कृतवान्। सः तां बाणैः प्रतिबन्धयामास, यः तां बाणवर्षणेन दमनं कृतवान्। तां तातकां काकुत्स्थः च लक्ष्मणः च, वज्रवत् तीव्रं प्रहारं कृत्वा, आक्रान्तुम् अयत्नं कृतवतः। देवाः काकुत्स्थं यशसा समुपेयुः, "सर्वं कुशलं, सर्वं कुशलं," इति उवाचुः। इन्द्रः सहस्त्रदृष्टा, हर्षितः, तस्मिन् क्षणे वदति। "हे कौशिक, तव कृते वर्धमानाः सर्वे देवाः, इन्द्रसहिताः, हर्षिताः, रामाय वरं प्रदास्यामः।" "अस्माकं कृते एषः कार्यः सिद्ध्येत्। रामं प्रति कृते स्नेहं दर्शय, कृतशेषस्य प्रजापतिसुतस्य कृशाश्वस्य पुत्रान् प्रकटय," इति सर्वे देवाः उवाच। "हे ब्रह्मण, तपसः सामर्थ्यं धारय, एषः रामः तव अनुचरः योग्यः," इति तेषां वचनं श्रुत्वा, सर्वे देवाः हर्षिताः आकाशं गत्वा। तदनन्तरं, तिमिरं आगच्छति। तस्मिन् समये, तातकां वधित्वा, महर्षिः विश्वामित्रः हर्षितः अभवत्। सः रामं शिरसि आलिङ्ग्य, "हे राम, शुभदर्शन, अद्य रात्रिं अत्रैव वसामः," इति वदति। "उदये, मम आश्रमं गच्छामः," इति विश्वामित्रस्य वचनं श्रुत्वा, दशरथसुतः हर्षितः अभवत्। तस्मिन् रात्रौ तातकायाः वनं सुखेन व्यतीतं, तस्मिन् दिने वनं शुद्धं जातं, चैत्ररथं यथा शोभते। तातकां वधित्वा, रामः, देवसिद्धैः स्तुतः, तत्र महर्षिना सह वसति स्म, प्रातःकाले जाग्रतः। तत्र आरम्भः, सप्तविंशतिः सर्गः, महाकाव्ये वाल्मीकी रामायणे, बालकाण्डे। ततः रात्रिं व्यतीत्य, प्रसिद्धः विश्वामित्रः स्मितं कृत्वा रामं मधुरं वदनं प्रकटयामास। "हे राम, अहं त्वया संतुष्टः, तस्माद् अहं तव सर्वाणि अस्त्राणि दास्यामि।" "एतेषां साहाय्येन, त्वं पृथिव्यां शत्रून् जित्वा, देवाः, असुराः, गन्धर्वाः, सर्पाः च दुष्करं युद्धं कृत्वा, वशं गमिष्यसि।" "हे भाग्यशाली, अहं तव सर्वाणि दिव्यास्त्राणि प्रदास्यामि। दण्डचक्रं च महद् दिव्यं, हे राम, दास्यामि।" "ततः, हे वीर, धर्मचक्रं, कालचक्रं, तीव्रं विष्णुचक्रं, इन्द्रचक्रं च दास्यामि।" "हे उत्तमे, वज्रास्त्रं, शिवस्य त्रिशूलं, ब्रह्मशिरसः अस्त्रं, ईशस्य अस्त्रं च दास्यामि।" "हे महाबाहो, अहं तव सर्वाणि अस्त्राणि दास्यामि, यानि सर्वे राक्षसविनाशाय उपयुक्तानि।" "हे राम, तव सर्वाणि अस्त्राणि, यानि यथाशक्ति रूपं गच्छन्ति, महाशक्तिमन्ति, प्रियम्, शीघ्रं गृहीतव्यं।" एवं विश्वामित्रः, पूतात्मा, पूरबं दृष्ट्वा, हर्षितः रामाय सर्वाणि अस्त्राणि प्रदास्यति। तस्मिन् समये, विश्वामित्रः चैतन्यं चक्रयामास।