सा यक्षिणी, यथेष्टवपुर्धारिणी, विविधरूपाणि धारयन्ती स्वमायया तान् मोहयन्ती तत्रैवान्तर्धानमगच्छत्। सा भयङ्कररूपा भूत्वा विपुलशिलावर्षं स्रवयन्ती विचचार। तद्विलोक्य गाधिसुतः महातेजाः विश्वामित्रः रामं वाक्यमुवाच— 'राम, त्वया कृपया पर्याप्तम्। एषा पापिष्ठा दुष्टकर्मा च।' 'एषा यक्षिणी मायया समृद्धा यज्ञविघातिनी पूर्वम् आसीत्; सा सायाह्ने हन्तव्या।' 'सायं हि राक्षसाः दुःसहाः भवन्ति।' इत्येवं उक्तः स रामः तां शिलावर्षिणीं यक्षिणीं प्रत्युद्ययौ। सः शब्दवेधविद्यया स्वबाणैः ताम् अवारयत्। सा मायावती रामबाणवर्षेण निवारिता। सा कोपसमाविष्टा काकुत्स्थं लक्ष्मणं च ज्वलिताशनिसमा त्वरया अभ्यधावत्। ततः देवगणाः काकुत्स्थं 'साधु साधु' इत्यभ्यनन्दन्। इन्द्रः सहस्राक्षः परमप्रीतिसंयुक्तः वाक्यमुवाच। सर्वे देवाः हृष्टाः विश्वामित्रं प्रहृष्टाः ऊचुः— 'भगवन् कौशिक, स्वस्ति ते। सर्वे मरुतः सह इन्द्रेण अत्र आगताः।' 'अस्माभिः एषा क्रिया प्रीत्या स्वीक्रिता। त्वं राघवस्य स्नेहं कुरु; प्रजापतेः पुत्रस्य कृशाश्वस्य वीर्यशालिनः पुत्रान् अस्मै दर्शय।' 'महातपः ब्राह्मण, एतत् सर्वं राघवाय उपदिश; सः त्वयि अनुगतः योग्यश्च।' 'राजपुत्रेण देवकार्यं महदस्ति।' इत्युक्त्वा देवगणाः प्रमुदिताः गगनं जग्मुः। ततः विश्वामित्रं पूजयित्वा सायं कालः अभवत्। महर्षिः ताटकावधेन प्रीतः परमसन्तोषं लेभे। सः रामस्य शिरसि समालिङ्ग्य उवाच— 'शुभलक्षण राम, अस्मिन् स्थले रात्रिं वयम् उपवसामः।' 'प्रभाते मुन्याश्रमं गमिष्यामः।' इति विश्वामित्रवचनं श्रुत्वा दशरथात्मजः प्रमुदितः अभवत्। सः ताटकावने तत्रैव सुखेन रजनीं व्यतीतवान्। तस्यैव दिवसे, शापविमुक्तं तद्वनं चित्ररथवनमिव शोभायामास। तां यक्षिणीं निहत्य, देवरर्षिसंघैः स्तूयमानः रामः मुनिना सह तत्रावसत्, प्रभाते बोधितः। अथ श्रीमद्रामायणे बालकाण्डे सप्तविंशः सर्गः आरभ्यते। ततः रजनीं व्युष्य, विश्रुतः विश्वामित्रः स्मयमानः मधुरया वाचा राघवं उवाच— 'त्वया अहम् अतिप्रीतः, राजपुत्र। स्नेहान्महता सर्वाणि अस्त्राणि तुभ्यं दास्यामि।' 'एभिः त्वं भूमौ शत्रून् जित्वा देवासुरगन्धर्वसर्पान् संग्रामे निग्रहीतुम् अर्हसि।' 'सर्वाणि दिव्यानि अस्त्राणि तुभ्यं ददामि, भाग्यवन्। दण्डचक्रं महद् दिव्यं च राघव, तुभ्यं दास्यामि।' 'ततः धर्मचक्रं, कालचक्रं, विष्णोः सुदर्शनं, इन्द्रचक्रं च।' 'वज्रास्त्रं, त्रिशूलं शिवस्य, ब्रह्मशिरस्त्रं, ईशास्त्रं च राघव।' 'ब्रह्मास्त्रं परमं, च द्वौ गदौ—मोदकीं शिखरीं च शुभे।' 'धर्मपाशं दीप्तं, कालपाशं, वरुणपाशं, वरुणास्त्रं च, द्वौ वज्रौ शुष्कं च बृशं च।' 'पिनाकास्त्रं, नारायणास्त्रं, अग्नेयास्त्रं शिखराख्यं च।' 'वायव्यं नामास्त्रं, हयशीर्षं, क्रौञ्चं च।' 'द्वौ शूलौ, कङ्कालं, मुष्टिं, कपालं, किंकिणीं च।' 'राक्षसानां नाशाय सर्वाणि एतानि, विद्याधरास्त्रं, नन्दनाख्यं च।' 'मणिसदृशं खड्गमेकं, प्रियं गन्धर्वास्त्रं मोहनेति नाम्ना।' 'प्रस्वापनं, प्रशमनं, सौम्यं, वर्षणं, शोषणं, संतापनं, विलापनं च।' 'मादनं कामस्य प्रियं, मानवं प्रियं गन्धर्वास्त्रं।' 'पिशाचास्त्रं मोहनेति नाम्ना, तेषां सर्वेषां गृहाण, पुरुषर्षभ।' 'तामसं, सौमनसं, संवार्तं, मौसलं च।' 'सत्यं, मायामयं, सौरं तेजःप्रभाख्यं, शक्तिप्रहरणं च।' 'सोमं शिशिराख्यं, त्वष्ट्रम्, भगास्त्रं, शीतेषु, मानवं च।' 'एतानि सर्वाणि, रूपाण्यन्यन्यथाऽपि धारयितुं शक्यानि, महाबलानि, परमोत्कृष्टानि अस्त्राणि त्वं गृहाण।' ततः महर्षिः विश्वामित्रः, शुद्धात्मा पूर्वदिशं प्रेक्ष्य, हृष्टः सपरमानन्देन रामाय परममन्त्रगणं प्रददौ।