एतेन चान्यैः शूरैः राजपुत्रैः, श्रेष्ठैः पुरुषैः, अधर्मिण्यः महिलाः विहिता इति, तस्मात् त्वं, राजन्, मम आदेशात् संशयं परित्यज्य ताम् हन्याः। इति महर्षेः कठोरं वचनं श्रुत्वा, रघुवंशस्य श्रेष्ठपुत्रः रामः, हस्तौ संनिकृत्य, दृढनिश्चयेन प्रत्युवाच— "पितुः आज्ञया, कौशिकस्य वचनेन च, कर्तव्यं कार्यं किञ्चिदपि विलम्बं न कुर्यामि।" अयोध्यायाम् उत्तमानां गुरूणां मध्ये पितरं दशरथं उपदिष्टं मम, तस्य वचनं न अवमाननीयम्। गवां ब्राह्मणानां च हिताय, भूमेः कल्याणाय, तव गूढं वचनं पूर्णं कर्तुं अहं सिद्धः। इति उक्त्वा, रिपूणां विजेता रामः धनुषि मध्यभागे गृहीत्वा तीक्ष्णं स्वरं उत्पादयामास, यस्य शब्दः सर्वदिशाः व्याप्य गुञ्जितः। तेन शब्देन ताटकावनवासिनः भीता अभवन्, ताटका अपि क्रोधेन तस्य शब्दस्य मोहिता अभवत्। शब्दं श्रुत्वा, राक्षसी क्रोधवशेन तत्र यत्र शब्दः उत्पन्नः तत्र वेगेन अभ्यधावत्। ताम् विकृतवदनां, विशालशरीरां, क्रोधेन युक्ताम् दृष्ट्वा, रामः लक्ष्मणम् उवाच— "पश्य लक्ष्मण, भयङ्करां, दुस्तराम्, मायासंपन्नां यक्षिणीं; तस्य दर्शनमात्रेण भीरूणां हृदयम् विदीर्येत्। अद्य अहं तस्याः शक्तिं च गमनं च नाशयिष्यामि, कर्णनासिके चापहरिष्यामि।" "स्त्रीत्वेन रक्षितां तां हन्तुं न शक्नोमि, किन्तु तस्याः बलं च विहरणं च नाशयिष्यामि।" इत्येवम् रामः उक्तवान्। ताटकापि क्रोधेन गर्जन्ती बाहून्नुत्तोल्य रामम् अभ्यधावत्। तदा ब्राह्मणऋषिः विश्वामित्रः ताम् गर्जनया तिरस्कृत्य, रामलक्ष्मणयोः जयाय च शान्तिं प्रार्थयामास। ताटकापि भयानकं धूलिपुञ्जं उत्पाद्य, रघुपुत्रयोः दृष्टिं मोहयामास। ततः मायया महान् शिलावर्षः रघुपुत्रयोः प्रवर्षितः; तेन रामः क्रुद्धः अभवत्। रामः शिलावर्षं बाणवर्षेण प्रत्युत्तरं दत्तवान्, ताटकायाः बाहूणि बाणैः छिन्नानि। ततः सा बाहूविहीना, श्रान्ता, गर्जन्ती, समीपे स्थित्वा, सौमित्रिः क्रोधेन तस्याः कर्णौ नासिकां च छिन्नवान्। ताटकापि मायाविनी, विविधरूपाणि धृत्वा, तयोः चित्तं मोहितवती। सा भीषणं रूपं धृत्वा शिलावर्षं प्रवर्षयामास। तद्विदित्वा, गाधिपुत्रः विश्वामित्रः रामं उवाच— "सन्ति तव दया पर्याप्ता; सा पापिनी दुष्टकर्मणी।" "एषा यक्षिणी, यः पूर्वं मायया बलवती अभवत्, यज्ञविघातिनी; सायं सूर्यास्ते पूर्वं हन्तव्या।" रात्रौ राक्षसाः दुष्प्रतिकाराः भवन्ति। इत्युक्त्वा, रामः शिलावर्षं प्रवर्षयन्तीं तां यक्षिणीं प्रत्यभिमुखः अभवत्। शब्दानुग्रहेण तां बाणैः निरोधयामास; सा मायासंपन्ना बाणवर्षेण निवारिता। सा क्रुद्धा रामलक्ष्मणयोः अभिमुखं वज्रसमा वेगेन अभ्यधावत्। ततः देवाः काकुत्स्थं प्रशंस्य "साधु साधु" इति व्याहरन्, इन्द्रः सहस्राक्षः हर्षेण वाक्यम् उक्तवान्। सर्वे देवाः हर्षिताः विश्वामित्रं उचुः— "कौशिक ऋषे, तुभ्यं शुभं; सर्वे मरुतः सह इन्द्रे अत्र स्थिताः।" "अस्माकं कार्यं सिद्धं; राघवाय स्नेहं दर्शय, प्रजापतेः पुत्रस्य क्रीशाश्वस्य पुत्रान् वीर्यवान् दर्शय।" "तपःबलसम्पन्न ब्राह्मण, राघवाय एतान् उपदिश; सः तव अनुयायी, योग्यः च।" "राजपुत्रः देवकार्यं महत्तमं कर्तुं समर्थः।" इत्युक्त्वा, देवाः हर्षिताः आकाशं जग्मुः। विश्वामित्रं पूज्य, सायंकाले अभवत्। ताटकायाः वधेन महर्षिः तुष्टः हर्षेण पूर्णः अभवत्। सः रामस्य शिरसि आलिङ्गनं कृत्वा उवाच— "शुभवर्ण राम, अत्र रात्रिं वयम् वासयामः।" "प्रभाते मुनिवासं गच्छामः।" इत्युक्त्वा, दशरथपुत्रः हृष्टः अभवत्। सः ताटकावने तां रात्रिं सुखेन यापयामास। तदहः एव ताटकावनं शापमुक्तम्, चित्ररथवनं इव शोभितम्। यक्षिणीं हत्वा, देवसिद्धसमूहैः स्तुतः रामः, मुनिना सह तत्र वासं कृतवान्, प्रभाते जागृतः। एवं शुभे वाल्मीकि रामायणे बालकाण्डे सप्तविंशः सर्गः आरभ्यते। ततः रात्रिं याप्य, विश्वामित्रः प्रसन्नः स्मित्वा, मधुरया वाचा राघवम् उवाच— "अहं तव प्रसन्नः, राजकुमार; अतिस्नेहेन सर्वाणि अस्त्राणि तुभ्यं दास्यामि।" "एतेषां साहाय्येन त्वं भूमौ सर्वान् शत्रून्—देवान्, असुरान्, गन्धर्वान्, नागान् वा—युद्धे विजेष्यसि।