सर्वे ये राक्षसाः याः त्वं गर्वं कुरुषे, तीव्रबलाः, ते राघवस्य पुरतः शक्तिहीनाः, यथा नागाः गरुडस्य समीपे। राघवस्य धनुष्कोटि-निर्गताः, सुवर्ण-भूषिताः शराः, तव शरीरं गङ्गातटं स्पृशन्ति इव तरङ्गाः समाहत्य पतिष्यन्ति। यदि त्वं देवैः वा दानवैः वा अवध्यः, रावण, तं महद् वैरं उत्त्पाद्य, राघवात् जीवन् न पलायितुम् शक्यः। स बलवान् राघवः तव शेषजीवनस्य अन्तः भविष्यति; यज्ञस्थले नीयमानः पशुः यथा न जीवति, तथा तव जीवितम्। यदि रामः तव दर्शनं कुपित-नेत्रैः कुर्यात्, राक्षस, तदा त्वं कामदेवः रुद्रेण दग्धः इव अद्य दग्धः भविष्यसि। यः चन्द्रमसः आकाशात् पतनं, तस्य विनाशं, अथवा समुद्रस्य शोषणं कर्तुं शक्नुयात्, केवलं स एव सीतायाः विमोचनं कर्तुं शक्यः। त्वं मृतः एव, तव यशः नष्टम्, बलम् इन्द्रियाणि च हृतानि; तव कारणेन लङ्का विधवा भविष्यति। तव एष पापकृत्यं तव सुखं न दास्यति; त्वं मां बलात् पति-समीपात् अपहरन्, तं मम प्रियं विभज्य। मम पतिः तेजस्वी, महाबलः, दिव्यबलसम्पन्नः, निर्भयः दण्डकारण्ये वसति, स्वबलं आश्रित्य। स युद्धे तव बलं, ऐश्वर्यं, गर्वं, अहंकारं च शरवर्षेण शरीरं प्रति हरेत्। यदा कालप्रेरितं विनाशः प्राणिनां आगच्छति, तदा जनाः भाग्यवशात् प्रमादं कुर्वन्ति। मां आक्रम्य, तव कालः प्राप्तः, दुष्ट राक्षस, तव, राक्षसाणां, अन्तःपुरस्य च विनाशाय। यथा यज्ञवेदिः पात्रैः स्रुवैः च अलङ्कृता, द्विजैः मन्त्रैः शुद्धा, चाण्डालः मध्ययज्ञे अपि तां न स्पृशेत्। तथा धर्मपत्नी व्रते स्थिताः, त्वं दुष्ट राक्षस, मां स्पृशितुं न शक्यः। यथा हंसः नित्यं पद्मेषु क्रीडन्, कर्दमकुक्कुटीम् तृणेषु स्थितां न पश्येत्, तथा अहं तव अगम्या। एष शरीरम् जडम्; यथेष्टं बद्ध्वा वा हत्वा वा; न शरीरम् न जीवितम् रक्ष्यम्, राक्षस। किंतु पृथिव्यां मानम् त्यक्तुं न शक्यं; एवं उक्त्वा वैदेही क्रोधात् तीक्ष्णं वचनं प्रोवाच। तत्र जानकी रावणं प्रति अन्यद् न उवाच; तीक्ष्णानि रोमाञ्चनानि वचनानि उक्त्वा। ततः रावणः सीतां प्रति भयावहं वचनं उवाच—"शृणु मैथिली, मम वचनं, सुन्दरी, द्वादशमासान्।" यदि तस्मिन्नेव काले त्वं मां न समाश्रयिष्यसि, स्मितानना, तदा मम पाकशाला तव शरीरं प्रातःकाले छिन्त्वा खादिष्यन्ति। एवं तीक्ष्णं वचनं उक्त्वा, रावणः, शत्रुषु शत्रुः, क्रुद्धः राक्षसीः अभ्यधावत्। ततः राक्षस्यः, विकृतदर्श्याः, भीषणाः, मांसरक्तभक्षिण्यः, तस्य आज्ञया सीतायाः अभिमानं निहन्ति। रावणस्य आदेशेन, ताः भयानकाः राक्षस्यः, अञ्जलिं कृत्वा, मैथिलीं समन्तात् वृताः। ततः रावणः, राजा, भीमदर्श्यः, ताः प्रति भूमिं स्पृशन्, भूमिं विदारयन् इव, वचनं उवाच। "मिथिलेश्वर्याः कन्यां अशोकवाटिकायाः मध्ये नयत; तत्र, तस्य रक्षणं कुर्वन्तु, गुप्तं समन्तात् वृताः।" "तत्र, तीक्ष्णैः उपेक्षाभिः, मधुरैः च वचोभिः, मिथिलाकन्यां वशे स्थापयत, यथा मत्तगजिनीं।" रावणस्य आदेशेन, ताः राक्षस्यः अशोकवाटिकायाः प्रति मैथिलीं निन्युः। सा वाटिका सर्वकामफलवृक्षैः वृताः, नानाफलपुष्पैः अलङ्कृता, मदोत्कटपक्षिभिः नित्यं सेविता। तत्र मैथिली, जनकनन्दिनी, शोकग्रस्तशरीरा, राक्षस्यः वशं गता, मृगी व्याघ्रेषु पतिता इव। सा जनकनन्दिनी, महद् दुःखेन दग्धा, विश्रान्तिं न लब्धवती, यथा भीता मृगी जालबद्धा। तत्र मैथिली, विकृतनयनाभिः राक्षस्यः तीक्ष्णं त्रासयन्त्यः, प्रियं पतिं भ्रातरं च स्मरन्ती, भयशोकाभ्यां मूर्च्छिता, सुखं न लब्धवती। अथ वाल्मीकि-रामायणे, अरण्यकाण्डे, सप्तपञ्चाशत्तमः सर्गः आरभ्यते। रामः शीघ्रं मारीचं, रूपमृगं, यः यथेच्छरूपधारी, हत्वा, मार्गे पुनः प्रत्यागच्छत्। स मैथिलीं द्रष्टुम् उत्सुकः शीघ्रं गच्छन्, तस्य पृष्ठे क्रूरस्वरः शृगालः उन्मत्तः निनादम् अकारयत्। तं भीषणं रोमाञ्चनं शब्दं श्रुत्वा, स संशयं कृत्वा, शृगालस्य निनादं चिन्तयामास। "हन्त, शृगालस्य निनादः पापसूचकः इति मन्ये; वैदेही सुरक्षितास्तु, राक्षसैः न पीडिता।" "यदि लक्ष्मणः तं शब्दं शृणोति, यं मारीचः मम स्वरं जानन्, मृगरूपेण अनुकरणं कृतवान्—" "तदा सौमित्रिः तं शब्दं श्रुत्वा, मैथिलीं त्यक्त्वा, शीघ्रं मम समीपं आगमिष्यति, तया प्रेषितः।" "नूनं राक्षसाः सीतायाः मृत्युं इच्छन्ति; सुवर्णमृगं भूत्वा मां आश्रमात् दूरं निनायुः।" "माम् दूरं नीत्वा, मारीचः मम शरेण विद्धः, 'हन्त लक्ष्मण, अहं हतः!' इति उच्चैः अभ्यधावत्।