रावणः मैथिलीं जनकनन्दिनीं समीपं गत्वा शीघ्रं तव अनुग्रहम् देहि, अहं तव आज्ञाकारी दासः अस्मि, इति वचनानि उक्तवान्। तस्य वाक्यानि शून्यानि, अन्तः क्षीणानि सन्ति। ततो रावणः, दशग्रीवः, मैथिलीं प्रति उक्तवान् – न रावणः कस्यापि स्त्रियाः पुरः शिरः न नमयेत्। एवं उक्त्वा, भाग्यवशात् रावणः चिन्तयामास – सा मम इति। ततः वैदेही दुःखेन पीडिता अपि निर्भया अभवत्। सा तृणशकलं रावणस्य मध्ये स्थापयित्वा प्रत्युवाच। सा उवाच – अस्ति दशरथः नाम राजा, सत्ये स्थितः, धर्मस्य स्तम्भः पर्वतवत्। तस्य पुत्रः स राघवः। स धर्मात्मा रामः, त्रिषु लोकेषु विख्यातः, दीर्घबाहुः, विशालनेत्रः, मम पतिः, देववत् मम। स इक्ष्वाकुवंशे जातः, सिंहस्कन्धः, दीप्तिमान्, लक्ष्मणेन सह तव प्राणान् हरिष्यति। यदि तस्य साक्षात् बलात् मां लङ्घयेत्, तदा जनस्थानस्थे युद्धे हतः भविष्यसि, यथा खरः हतः अभवत्। ये राक्षसाः तव बलं दर्शयन्ति, तेषां राघवस्य पुरतः शक्तिः नास्ति, यथा गरुडस्य पुरः सर्पाणां। तस्य धनुषः सुतराम् सुवर्णमालिन्याः बाणाः तव शरीरं स्पृशन्ति, यथा गङ्गातटं तरङ्गाः। यदि त्वं देवैः वा दैत्यैः वा अवध्यः स्याः, रावण, एतादृशं वैरं कुर्वन्, जीवन् तस्मात् न मोक्ष्यसि। स बलवान् राघवः तव शेषजीवनस्य अन्तः भविष्यति; यथा पशुः यूपे न जीवति, तथा तव जीवितं न स्थास्यति। यदि रामः क्रोधाग्निदृष्ट्या तव दर्शनं कुर्यात्, तदा त्वं राक्षस, अधुनैव दग्धः भविष्यसि, यथा कामः रुद्रेण दग्धः। यो चन्द्रमण्डलं आकाशात् पतयेत्, नाशयेत्, अथवा समुद्रं शोषयेत्, स एव सीतां मोचयेत्। त्वं मृतः, तव यशः नष्टम्, बलम् इन्द्रियाणि च नष्टानि; तव कृते लङ्का विधवा भविष्यति। एष पापः तव कृतः सुखं न दास्यति; त्वं बलात् मां पत्युः समीपात् हरित्वा तं वियोजितवान्। मम पतिः दीप्तिमान् बलवान्, दिव्यबलसम्पन्नः, निर्भयः दण्डकारण्ये वसति, स्वबलं आश्रित्य। स युद्धे तव बलं, ऐश्वर्यं, गर्वं, मदं च बाणवर्षेण हरेत्। यदा प्राणिनां विनाशः कालवशात् आगच्छति, तदा जनाः भाग्यवशात् प्रमादिनः भवन्ति। मां उपद्रुत्य तव कालः आगतः, राक्षसाधम, तव, राक्षसाणां, अन्तःपुरस्य च विनाशाय। यथा यज्ञवेदिः पात्रैः, स्रुवैः, द्विजैः मन्त्रैः पूजिता, चाण्डालेन न स्प्रष्टुं शक्यते, यथा तव मध्ये स्थापितम् अपि। एवं धर्मपत्युः पतिव्रता अहं, दृढव्रता, त्वया स्प्रष्टुं न शक्ये, राक्षसपाप। यथा हंसः नीलपङ्कजेषु क्रीडन्, श्वेतकपोतं नावलोकयेत्, तथा अहं तव अगम्या। इदं शरीरं जडम्; यथेष्टं बन्धय, हनिष्य वा। मम शरीरं वा जीवितं वा रक्षणीयं नास्ति, राक्षस। किन्तु पृथिव्यां मानं त्यक्तुं न शक्यं। एवं उक्त्वा वैदेही क्रुद्धा कटु वचनानि उवाच। तत्र जनकी रावणं प्रति अनन्तरं न किमपि उवाच, तस्य कटु रोमाञ्चनवचनानि उक्त्वा। तदा रावणः सीतां प्रति भयजनकानि वचनानि उवाच – शृणु मैथिली, मम वचनानि, शोभनास्ते, द्वादश मासान्। यदि तस्मिन्काले त्वं मम समीपं न आगच्छसि, सुहासिनी, तदा मम पाकशालाः त्वां प्रातःकाले छिन्त्वा खादिष्यन्ति। एवं कटु वचनानि उक्त्वा, रावणः, शत्रुषत्रुः, राक्षसीः क्रुद्धः संबोधितवान्। ततः ताः राक्षसीः, विकृतदर्शनीयाः, मांसरुधिरभक्षिण्यः, सीतायाः गर्वं विनाशयिष्यन्ति। रावणस्य आज्ञया, ताः भीषणा राक्षसीः, अञ्जलिं कृत्वा, मैथिलीं परिवेष्टितवन्त्यः। तदा रावणः, भयंकररूपः, ताः राक्षसीः संबोधितवान्, भूमिं पदैः स्पर्शयन्। स उवाच – मैथिलीं अशोकवनस्य मध्ये नयत, तत्र तां रक्ष्यत, गुप्तां परिवृत्य। तत्र भीषणैः धम्भनैः, मधुरैः वाक्यैः च, मिथिलकन्यां वश्यताम् आनयत, यथा मत्तमहिषीं। रावणस्य आज्ञया, ताः राक्षसीः अशोकवनं गत्वा मैथिलीं निनीत। तद् वनं सर्वफलवृक्षैः परिवृतं, नानाफलपुष्पैः शोभितं, मदोत्कृष्टपक्षिभिः नित्यं सेवितम्। तत्र मैथिली जनकनन्दिनी दुःखेन आकृष्यमाणा, राक्षसीभिः वश्यता प्राप्ता, यथा मृगी व्याघ्रेषु। महद् दुःखेन पीडिता मैथिली जनकनन्दिनी शान्तिं न प्राप, यथा जालबद्धा भीता मृगी। तत्र मैथिली सुखं न प्राप, विकृतनेत्राभिः राक्षसीभिः भीषणा धम्भिता; पतिं लक्ष्मणं च स्मरन्ती, भयशोकाभ्यां मूर्च्छिता अभवत्। इदानीं श्रीवाल्मीकिरामायणस्य अरण्यकाण्डे सप्तपञ्चाशत्तमः सर्गः श्रोतव्यः।