ततः निशाचरः रावणः वैदेहीं इदं वचनं अब्रवीत् — "अलं धर्मविप्लवात् जातायाः तवायाः लज्जया।" स पुनः उवाच — "एषा स्थैर्यरहिता स्थितिः या त्वां गृहीत्वा व्यापादयिष्यति, सा मुनिशापेन जाताऽस्ति। मम पादौ, ये तव प्रति सौम्याः, मम शिरसा पीड्यन्ते। शीघ्रं मम अनुग्रहम् दत्तुं अर्हसि; अहं तव दासः। यानि वचनानि मया उक्तानि, तानि रिक्तानि, अन्तः शुष्काणि।" पुनः अवदत् — "न कदापि रावणः कस्याः अपि स्त्रियाः शिरः प्रणमेत्।" इति उक्त्वा दशग्रीवः जनकात्मजां मैथिलीं, विधिना गृहीतः, मनसि चिन्तयामास — "एषा मम भविष्यति।" शृणु तर्हि षट्पञ्चाशत्तमं सर्गम्। एवं उक्ता वैदेही, शोकातुरा अपि, निर्भया अभवत्। सा एकतृणं रावणस्य अग्रे न्यस्य, तम् प्रत्युवाच। "अस्ति कश्चित् राजा नाम दशरथः, सत्यधृतिः धर्मस्तम्भः इव पर्वतः। तस्य पुत्रः सः राघवः। सः धर्मात्मा रामः, त्रिषु लोकेषु कीर्तिमान्, दीर्घबाहुः विशालाक्षः, मम पतिः, देववद् मम। सः इक्ष्वाकुवंशसम्भूतः, सिंहस्कन्धः, दीप्तिमान्, भ्राता लक्ष्मणेन सहितः, तव प्राणान् हरिष्यति। यदि सः दृष्ट्वा माम् बलात् त्वया उपपाद्येत, तदा जनस्थानस्य रणभूमौ त्वं खरवद् निहतः शेष्यसे। ये राक्षसाः त्वया गर्विताः, ते सर्वे राघवस्य पुरतः शक्तिहीनाः, यथा नागाः गरुडस्य पुरतः। तस्य धनुष्कोटिनिर्गताः सुवर्णभूषिताः शराः तव गात्रं गङ्गातटं तरङ्गवत् प्रहरिष्यन्ति। यदि त्वं देवदानवान् अप्रतिघातः अपि स्याः, रावण, एवं महद् वैरं कृत्वा, तस्मात् त्वत्तः जीवन् न मोक्ष्यसे। सः वीर्यवान् राघवः तव शेषजीवनस्य अन्तः भविष्यति; यथा पशुः यूपसंयुक्तः न जीवति, एवं तवापि जीवितम्। यदि रामः क्रोधाग्निना दीप्तलोचनः त्वां पश्येत्, त्वं राक्षस, अद्य एव कामदेवः रुद्रेण दग्ध इव, भस्मीकृतः स्याः। यः चन्द्रमसम् आकाशात् पतयेत्, तं विनाशयेत्, अथवा समुद्रं शोषयेत्, स एव अत्र सीतां मोक्तुं समर्थः। त्वं मृतः एव, कीर्तिहीनः, बलविहीनः, इन्द्रियहीनः; त्वया लङ्का विधवा भविष्यति। एषा तव पापकर्मणा सुखम् न प्राप्स्यसि; त्वया मम पतिसकाशात् बलात् अपहृता अहम्। मम पतिः दीप्तिमान् महाबलः दिव्यबलसम्पन्नः निर्भयः दण्डकावने वसति स्ववीर्येण। सः त्वां रणभूमौ बाणवृष्ट्या शरीरं प्रति बलं तेजः मदं अहंकारं च अपाकरोति। यदा प्राणिनां विनाशः कालकृतः आगच्छति, तदा जनाः विधिवशात् प्रमादिनः भवन्ति। माम् उपधाव्य, तव कालः प्राप्तः, दुष्ट राक्षस, स्वस्य, राक्षसानां, अन्तःपुरस्य च विनाशाय। यथा वेदिपात्रोपहितं द्विजैः मन्त्रसंस्कृतं यज्ञवाटं चाण्डालः अपि मध्ये स्थित्वा न लङ्घयेत्, तथा धर्मपत्नी धर्मिष्ठस्य दृढव्रता अहं त्वया दुष्ट राक्षस न स्प्रष्टुं शक्या। यथा हंसः सदा पद्मेषु क्रीडन्, पंकशुकां तृणेषु लीनां न पश्येत्, तथा अहम् अपि तव अगोचरा। एषः मे देहः जडः; यथा इच्छसि, बध्ध्वा वा हन्यस्व। न मे देहः, न जीवितं रक्ष्यं, राक्षस। किंतु पृथिव्यां कीर्तिं त्यक्तुं न शक्नोमि।" एवं उक्त्वा वैदेही क्रुद्धा तीक्ष्णानि वचनानि प्रोवाच। तत्र जानकी रावणं प्रति अन्यद् न किंचित् अब्रवीत्, तीक्ष्णानि रोमाञ्चनानि वचनानि उक्त्वा। ततः रावणः सीतां प्रति भयावहानि वचनानि उवाच — "श्रुणु मैथिलि, मम वचनानि, शोभने, द्वादशमासान्। यदि तस्मिन् काले त्वं मम समीपं न आगच्छसि, सुश्रोणि, तर्हि मम पाकाः त्वां प्रातःकाले खण्डयित्वा खादिष्यन्ति।" इति क्रूरं वचनं उक्त्वा, रावणः रिपुहन्ता, क्रुद्धः राक्षसीः इदं वचनम् अब्रवीत्। तत्र ताः राक्षस्यः, विकृता भीषणदर्शना, मांसशोणितभोजिन्यः, मैथिल्याः गौरवं हंस्यन्ति। तस्य आज्ञया, ताः उग्राः भीषणाः राक्षस्यः, कृताञ्जलयः, मैथिलीं परिवव्रुः। ततः रावणः, राजा, भीषणदर्शनो, भूमिं पदैः प्रहरन् इव, ताः इदं वचनम् अब्रवीत् — "मध्यं अशोकवनस्य मैथिलीं नयत; तत्र तया सम्यक् रक्षितव्या, गुह्ये स्थाने, भवद्भिः परिवृता। तत्र, तीक्ष्णैः उपालम्भैः, अनुनयैः च, एषा मिथिलाकुमारी निगृह्यतां, यथा दन्तीमदाम्।" एवं रावणस्य आज्ञया, ताः राक्षस्यः अशोकवनं जग्मुः मैथिलीं च निन्युः। तत् वनं सर्वकामफलद्रुमैः परिवृतं, नानाविधपुष्पफलशोभितं, सदा मदोत्कटविहगसंकीर्णम् आसीत्। तत्र मैथिली जनकनन्दिनी, शोकग्रस्तशरीरा, राक्षसीभिः परिवृता, व्याघ्र्यः मध्ये मृगीव, अवसीदत्। सा जनकात्मजा अतिशोकवशेन शान्तिं न लेभे, यथा भीता मृगी पाशबद्धा।