रावणः सीतायाः समीपं गत्वा तामिदं उवाच— “लङ्कायाः विशालं राज्यं त्वया शासितव्यम्। मम तुल्याः, अपि च देवाः, चराचराः सर्वे, ते सर्वे तव सेवकाः स्युः। अभिषेकजलैः अभिषिक्त्वा सुखेन रमस्व; यत् वनवासेन पूर्वं दुष्कृतं कृतं तत् सर्वं गतं। यानि च पुण्यकृत्यानि त्वया कृतानि, तेषां फलानि अत्र लभस्व। दिव्यगन्धयुक्ताः माला अत्र सन्ति, हे मैथिलि। उत्तमानि भूषणानि अपि अत्र सन्ति; तान्यहं त्वया सह उपभुज्ये। पुष्पकं नाम विमानं, हे सुमध्याम्, मम भ्राता वैश्रवणस्य। तद् सूर्यसमप्रभं रथं युद्धे बलात् प्राप्तं, विशालं रमणीयं, मनसो वेगेन गच्छति। तत्र, हे सीते, यथेष्टं मया सह रमस्व; तव मुखं कमलवत्, शुद्धं मनोहरं। किन्तु, हे सुमुखि, दुःखेन संतप्तं तव मुखं न प्रकाशते। एवं वदन् रावणः, सा धर्मज्ञा सीता वस्त्रस्य कर्णेन अश्रूणि निगृह्य प्रयत्नेन स्थितवती। तस्याः मुखं चन्द्रवद्, सा चिन्तया निमग्ना, दुःखेन दीप्तिः नष्टा। ततः रावणः, निशाचरः, वाक्यम् उवाच— “अलं लज्जया, वैदेहि, तव धर्मभङ्गात् उत्पन्नया। हे भामिनि, तव अचलत्वं यः तव उपरि प्रभविष्यति, स ऋषेः शापः। मम पादौ, तव कृते सौम्याः, मम शिरसा दब्यन्ते। शीघ्रं मम अनुग्रहम् दत्तुम् अर्हसि; अहं तव दासः। यानि वाक्यानि वदामि, तानि मम अन्तः शुष्काणि। रावणः कदापि स्त्रियाः प्रति शिरः न नमयेत्।” एवं मैथिल्यै, जनकनन्दनायै, दशग्रीवः, दैवेनाभिपन्नः, चिन्तयामास— “सा मम इति।” तत् पश्चात् वैदेही, दुःखेन क्लिष्टा अपि, निर्भया अभवत्। रावणस्य समक्षं तृणं निक्षिप्य, प्रत्युवाच— “अस्ति दशरथो नाम राजा, सत्यनिष्ठः, धर्मस्तम्भः पर्वतसमानः; तस्य पुत्रः स राघवः। स धर्मात्मा रामः, त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धः, दीर्घबाहुः विशालाक्षः, स मे पतिर्देवः। स इक्ष्वाकुवंशसम्भूतः, सिंहस्कन्धः, दीप्तिमान्, स भ्राता लक्ष्मणेन सह तव प्राणान् हरिष्यति। यदि तस्य समक्षं बलात् माम् उपधारयेत्, त्वं जनस्थानं युद्धे खरवत् निहतः शयिष्यसे। ये राक्षसाः त्वया गर्विताः, उग्रशक्तयः, ते राघवस्य समक्षं निर्बलाः, यथा गरुडस्य समक्षं सर्पाः। तस्य बाणाः, धनुर्व्यसने मुक्ताः, सुवर्णमण्डिताः, तव शरीरे गङ्गातटं निर्घोषयन्ति। अपि च, यदि त्वं देवदानवैरपि अभेद्यः, रावण, अतिशत्रुत्वात् तस्य समक्षं जीवन् न मोक्ष्यसे। स महाबलः राघवः तव शेषजीवनस्य अन्तः भविष्यति; यथा पशुः यूपे बध्यते तस्य जीवितं नास्ति। यदि रामः क्रोधेन तव दर्शनं कुर्यात्, त्वं राक्षसः, अद्य कामदेवः रुद्रेन दग्धवत्, तथा दग्धः भविष्यसि। यः चन्द्रमपि आकाशात् पतितुं शक्नोति, अथवा समुद्रं शोषयेत्, तेन एव सीता मोच्येत। त्वं मृतः, तव यशः नष्टं, बलं इन्द्रियाणि च गतानि; तव कारणात् लङ्का विधवा भविष्यति। तव पापकृत्यम् सुखं न दास्यति; त्वं माम् पतिरेण बलात् अपहृत्य तस्य समीपात् पृथक् कृतवान्। मम पतिर्दीप्तिमान्, महाबलः, दिव्यशक्तिसम्पन्नः, निर्भयः दण्डकवनं वसति, स्वबलं आश्रित्य। स त्वां युद्धे बाणवर्षेण तव शरीरं भिद्य, बलं, ऐश्वर्यं, गर्वं, अभिमानं च हरेत्। यदा प्राणिनां विनाशः कालात् आगच्छति, तदा जनाः दैवाधीनाः प्रमादं कुर्वन्ति। मम उपधारणेन तव कालः आगतः, हे दुष्ट राक्षस, तव, राक्षसाणां, अन्तःपुरस्य च विनाशाय। यथा यज्ञे चण्डालः यज्ञपात्रैः, कूर्चैः, द्विजैः मन्त्रैः पूजितं वेदिम् अपि न स्पृशेत्, तथा धर्मपत्नी अहं तव स्पर्शनं न अर्हामि। यथा हंसः नीलपङ्के लुप्तं कादम्बं न पश्येत्, तथा अहं तव अगम्या। एषः शरीरः जडः; यथेष्टं बन्धय, हन्य, मम शरीरं वा प्राणं वा रक्ष्यम् न। किन्तु, पृथिव्यां मानं त्यक्तुं न शक्यं। एवं उक्त्वा वैदेही क्रोधेन कटुवाक्यानि उवाच। ततः जानकी रावणं प्रति अधिकं न उवाच; तस्य वाक्यानि कटु, रोमाञ्चजनकानि आसन्। तदनन्तरं रावणः सीतायै भयप्रदं वाक्यम् उवाच— “शृणु, हे मैथिलि, मम वचनानि, हे सुन्दरी, द्वादश मासान्। यदि तस्मिन् काले त्वं मम समीपम् न आगच्छसि, हे स्मितानना, तदा मम पाकशालायाः राक्षसाः त्वां प्रातःकालं खण्डशः कर्तुम् आरभ्यन्ते।” एवं कटुवाक्यानि उक्त्वा रावणः, शत्रुषु शत्रुः, राक्षसीः क्रोधेन सम्बोधयामास। ततः, ताः राक्षसीः, विकृतवदनाः, भयङ्कराः, मांसरक्तभक्षिण्यः, सीतायाः अभिमानं विनयिष्यन्ति।