महायक्षिणि, पुरुषभक्षिणि, विकृतमुखे, शीघ्रं एषं रूपं परित्यज—भीषणं रूपं ते भवत्विति शापेनोक्तम्। तस्याः तु शापदुष्टया, कोपसमाविष्टया ताटकायाः, कोपपरवशायाः, अयं देशः, यः पूर्वं अगस्त्येन पुण्यीकृतः, संक्षिप्य विनाशितः। राघव, गवां ब्राह्मणानां च हितार्थं, पापकर्मणि, भीषणायां ताटकायां, अस्यां दुष्टायां यक्षिण्यां, त्वं हन्तुमर्हसि। त्रिषु लोकेषु, रघुनन्दन, त्वां विना अन्यः कश्चन पुरुषः तां हन्तुं न समर्थः, यतः सा शापबलसमन्विता। पुरुषश्रेष्ठ, अस्मिन्नेव काले, स्त्रीवधं कर्तुं न संकिच्चितुमर्हसि; चातुर्वर्ण्यस्य हिताय, राजपुत्रेण कर्तव्यम्। जनरक्षणाय, क्रूरं वा अक्रूरं वा, पापं दोषयुक्तं वा, यत्किंचित् कार्यं, पालकेन सदा कर्तव्यम्। एष धर्मः नित्यः, यः राजभारं वहति; तस्मात्, काकुत्स्थ, अयुक्तायाः वधः कर्तव्यः, धर्मः तस्यां न विद्यते। श्रूयते, राजन्, पुरा इन्द्रेण मन्थरा, विरोचनस्य कन्या, या पृथिवीं विनाशयितुमिच्छति, हता। तथा, राम, विष्णुना, काव्यपत्नी, भृगुपत्नी, या इन्द्ररहितां पृथिवीं कामयते, हता। एवं च, अन्यैः बहुभिः पुण्यशीलैः राजपुत्रैः, अधर्मिष्ठाः स्त्रियः पुरुषश्रेष्ठैः हताः; अतः, मम आदेशात्, संदेहं विहाय, तां हन्तुमर्हसि, राजन्। एवं श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे बालकाण्डे षड्विंशः सर्गः श्रोतव्यः। तदा, मुनिवचनं दृढं श्रुत्वा, राघवः, पुरुषश्रेष्ठसुतः, कृताञ्जलिः, दृढनिश्चयः, प्रत्युवाच। पितुर्वचनस्य पालनात्, कौशिकस्य चादेशस्य कारणात्, अयं कार्यः विघ्नं विना कर्तव्यः। अयोध्यायाम्, गुरुषु श्रेष्ठेषु, पित्रा दशरथेन शिक्षितः अहम्; तस्य वचनं न लङ्घनीयम्। गवां ब्राह्मणानां च हिताय, भूमेः कल्याणाय, तव च अगाधवचनस्य पूर्णतये, अहं कर्तुं सिद्धः। इत्युक्त्वा, रिपुदमनः रामः, धनुषः मध्ये गाढं संधाय, तीक्ष्णं धनुषः स्वरं निर्ममे, यः शब्दः दिशः व्याप्य निनादितः। तस्य शब्दस्य भयात्, ताटकावने वसन्तः प्राणिनः कम्पिताः; ताटका च, महाक्रोधेन, तेन शब्देन मोहिता। सा, तं शब्दं लक्ष्यीकृत्य, कोपसमन्विता, तं शब्दोत्थानं देशं प्रति वेगेन अभ्यधावत्। तां दृष्ट्वा, क्रुद्धां, विकृतां, भीममुखीं, महाकायां, राघवः लक्ष्मणं प्रति उवाच—पश्य, लक्ष्मण, एतां भयङ्करीं, भीषणरूपधारिणीं यक्षिणीं; यस्याः दर्शनमात्रेण भीरूणां हृदयं विदीर्येत। एषा, दुष्प्रसहा, मायाबलसमन्विता; अद्य अहं तस्याः कर्णनासिके छित्वा, शक्तिहीनां करिष्यामि। न हि अहं तां हन्तुं समर्थः, यतः सा स्त्रीस्वरूपरक्षिता; परं तस्याः बलं च गतिं च नाशयितुमिच्छामि। एवं वदति रामे, ताटका, कोपवशेन, बाहून्निर्मथ्य, गर्जन्ती, रामं प्रति अभ्यधावत्। तदा, विश्वामित्रः ब्राह्मणः, ताम् उपालभ्य, राघवयोरभयं जयश्चाशंसत्। ताटका, महद् धूलिध्वजं उत्पाद्य, तेन रघुसुतौ क्षणं मोहितौ। ततः, मायां समाश्रित्य, महता शिलावृष्ट्या रघुसुतौ अभ्यवर्षयत्; तत्र रामः क्रुद्धः अभवत्। रामः तस्याः शिलावृष्टिं बाणवृष्ट्या प्रत्यवार्य, तस्याः प्रचोद्यमानायाः हस्तौ शरैः छित्त्वा। सा, निकटे स्थित्वा, बाहुच्छिन्ना, क्लान्ता, गर्जन्ती, सौमित्रिणा क्रुद्धेन कर्णनासिके छिन्ना। सा यक्षिणी, कामरूपिणी, नानारूपाणि धृत्वा, मायया तौ मोहयन्ती, तत्रैव अन्तर्हिता। सा, भीमरूपा, शिलावृष्टिं सृजति स्म। तत् दृष्ट्वा, गाधिसुतः महात्मा, रामं प्रति उवाच—अलम् अनुकम्पया, राम; एषा पापिनी, दुष्कर्मणा। एषा, या पूर्वं मायाबलसमन्विता, यज्ञविघातिनी, सायं पूर्वं च हन्तव्या। सायं राक्षसाः दुष्प्रसह्याः भवन्ति। इति उक्तः, रामः, शिलावृष्टिं सृजन्तीं तां यक्षिणीं प्रत्युद्ययौ। शब्दवेधविद्यां दर्शयन्, बाणैः तां निरुद्धवाँस्तदा; सा मायावती, बाणवृष्ट्या बाधिता। सा, काकुत्स्थं लक्ष्मणं च, वज्रनिपातवद् वेगेन अभ्यधावत्। तदा, सुराः काकुत्स्थं सत्कृत्य, साधु साध्विति शंसन्ति स्म; इन्द्रः च, सहस्राक्षः, हर्षवर्धितः, वाक्यमुवाच। सर्वे देवाः, प्रमुदिताः, विश्वामित्रं प्रति ऊचुः—'कौशिक मुने, स्वस्ति ते अस्तु! सर्वे मरुतः सह इन्द्रेण अत्र समागताः।' 'अस्माभिः एष कृतः कार्येण तुष्टाः स्म; त्वं राघवाय स्नेहं दर्शय, प्रजापतेः पुत्रस्य कृषाश्वस्य पुत्रान्, ये वीर्यवन्तः, अस्मै दर्शय।' 'तपःशक्तिसम्पन्न ब्राह्मण, एतत् राघवाय उपदिश; सः योग्यः, अनुयायी च, त्वां प्रति, हे ब्राह्मण।' 'देवानां महत् कार्यं अनेन राजपुत्रेण कर्तव्यम्।' इत्येवमुक्त्वा, सर्वे देवाः, प्रमुदिताः, आकाशे जग्मुः।