रावणः तदा विशाललोचना सीतां सान्त्वयन् उवाच—"इदं समग्रं राज्यं त्वय्येव प्रतिष्ठितं, प्रिये सीते, मम प्राणानपि अतिशयेन प्रियासि। यस्याः स्त्रियः मम पत्न्यः ताः सर्वाः सन्ति, तासां त्वं एव स्वामिनी, सीते, मम धर्मपत्नी भव। किं कारणं यत् त्वं अन्यथा चिन्तयसि? मम वाक्यानि स्वीकुरु, दुःखितस्य मम अनुग्रहं कुरु, मयि दया भवतु। "एषा लङ्का, समुद्रेण परिवृता, शतयोजनविस्तीर्णा, न देवैः इन्द्रसहितैः, नापि राक्षसैः अपि चेद् लङ्घनीयाऽस्ति। सर्वेषां देवदानवगन्धर्वर्षिसंघानां मध्ये, मम बलं तुल्यं न कञ्चिद् पश्यामि। रामेण किं करिष्यसि—राज्यहीनेन, दुःखितेन, तपस्विना, पादचारीणां, अल्पबलवता मर्त्येन? मामेव पतिं गृहाण, सीते, अहं तव तुल्यः; यौवनं क्षणिकं, भीरु, तस्मात् मया सह अत्र रमस्व। "राघवदर्शनमनसा मा कुरुष्व, सुकेशान्ते, कः इह तव समीपं चिन्तामात्रेणापि आगन्तुं समर्थः? यथा गगने शीघ्रवायुः रज्जुभिः न बन्धनीयः, तथा ज्वलनस्य शुद्धा ज्वालाः ग्रहीतुम् अशक्याः। त्रिषु लोकेषु, सुश्रोणि, न कश्चन मम बाहुपाशे स्थितां त्वां बलात् नेतुम् शक्तः। एतत् विशालं लङ्काराज्यं त्वं शासनं कुरु; ममादयः, देवाः, चराचराः सर्वे, तव दासाः भवन्तु। "अभिषिक्त्वा त्वां पुण्यतोयेन, सुखेन रमस्व; यत् पूर्वं वनवासेन कृतं पापं, तत् अतीतम्। यानि च पुण्यानि कृतानि, तेषां फलं अत्र लभस्व; अत्रैव दिव्यगन्धयुक्ताः माल्याः, मैथिलि। अत्र उत्तमाभरणानि च सन्ति, तानि मया सह भुङ्क्ष्व; पुष्पकं नाम रथं, सुकेशान्ते, मम भ्राता वैश्रवणस्य। सः रथः सूर्यसङ्काशः, युद्धे बलात् हृतः, विशालः, रम्यः, मनोजवः, गगनचारी। "तत्र, सीते, यथाकामं मया सह रमस्व; तव मुखं पद्मसन्निभं, शुद्धं, दर्शनिये। किन्तु, सुश्रोणि, दुःखेन संतप्तस्य तव मुखं न शोभते। एवं वदन् रावणः, सा महाभागा सीता, अंशुकान्तेन अश्रूणि निगृह्य, शोकवशात् विमना, चिन्तायुक्ता, तस्याः प्रभा क्लिश्यते स्म। "ततः रजनीचरः रावणः उवाच—'एषा लज्जा, वैदेहि, तव धर्मविप्लवात् जाताऽस्ति। एषा स्थैर्यरहितता मुनिशापात् भविष्यति। मम पादौ, त्वयि सौम्यः, मम शिरसा निपीडितौ। शीघ्रं मम अनुग्रहम् दत्त्वा, अहं तव दासः। एते वाक्याः शुष्काः, अन्तः शून्याः। रावणः न कदापि कस्याञ्चन स्त्रियै शिरसा वन्देत।' इति मैथिलीं जनकात्मजां दशग्रीवः, विधिना गृहीतः, मनसि चिन्तयामास—'एषा मम भार्या।'" एवमुक्त्वा, सर्गे षट्पञ्चाशत्तमे, वैदेही, दुःखेन पीडिता अपि, निर्भया अभवत्। रावणस्य पुरतः तृणशकलं निधाय, प्रत्युवाच— "राजा दशरथो नाम, सत्यधृतिः, धर्मात्मा, पर्वतसन्निभः, तस्य सुतः राघवः। स धर्मात्मा रामः, त्रिषु लोकेषु कीर्तिमान्, दीर्घबाहुः, विशाललोचनः, स एव मम पतिर्देवसमः। इक्ष्वाकुवंशसम्भूतः, सिंहस्कन्धः, प्रभासम्पन्नः, सः भ्राता लक्ष्मणेन सह, तव प्राणान् हरिष्यति। "यदि तस्य साक्षात् पुरतः मां बलात् स्पृशेः, त्वं जनस्थान एव खरेण यथा हतः, तथा हन्येथाः। ये राक्षसाः त्वया गर्विताः, भीमबलाः, ते राघवस्य पुरतः, गरुडस्य समीपे सर्पा इव, शक्ताः न स्युः। तस्य बाणाः, धनुःज्यातः मुक्ताः, हेमविभूषिताः, तव शरीरे गङ्गातटे उर्मयः इव पतिष्यन्ति। "यदि त्वं देवदानवैः अपि अजय्यः, रावण, एवं महद्वैरं कृत्वा, राघवात् जीवन्न न पलायितुम् अर्हसि। स बलवान् राघवः तव शेषजीवनस्य अन्तः भविष्यति; यथा पशुः यूपसंस्थः न जीवति, तथैव। यदि रामः क्रोधदीप्तेन नेत्रेण त्वां पश्येत्, त्वं राक्षस, तदा अद्य एव रुद्रेण कामदेव इव दग्धः स्याः। "यो चन्द्रमण्डलम् आकाशात् पातयेत्, तं नाशयेत्, वा समुद्रं शोषयेत्, सः एव अत्र सीतां मोक्तुं समर्थः। त्वं मृत एव, यशः हृतम्, बलं बुद्धिश्च नष्टे, तव कृते लङ्का विधवा भविष्यति। एषा तव पापकर्मणा सुखं न लभ्यते; त्वं मां पतिसकाशात् बलात् गृहीत्वा, तस्मात् पृच्छसि। "मम पतिः, प्रभायुक्तः, महाबलः, दिव्यबलसम्पन्नः, निर्भयः दण्डकारण्ये वसति, स्ववीर्ये प्रतिष्ठितः। सः त्वां युद्धे बाणवर्षेण, बलं, वीर्यं, मदं, गौरवं च हरिष्यति। यदा प्राणिनां विनाशः कालेन उपस्थितः, तदा जनाः, विधिवशात्, प्रमादिनः भवन्ति। त्वं माम् उपद्रुत्य, तव कालः प्राप्तः, पापराक्षस, तव स्वस्य, राक्षसानां, अन्तःपुरस्य च नाशाय। "इति"—इत्येवं सीता रावणं प्रत्युवाच, धर्मनिष्ठा, पतिसंयुक्ता, सत्यव्रता।