रावणः सीताम् समीपम् उपविश्य सौम्यया वाणीया इदं कथयति—“सीते, अहं एतेषां वीराणां प्रभुः। प्रत्येकस्य सहस्राणि मम आज्ञया तिष्ठन्ति, कार्यं कर्तुं सदा सज्जानि। हे विशालनेत्रे, सर्वं राज्यं त्वयि प्रतिष्ठितम्। मम जीवितं अपि—प्रियसीते—त्वम् एव मम प्राणात् अपि प्रियतमा। बहुषु मम पत्निषु, त्वम् एव तेषां स्वामिनी; अतः मम भार्या भव, प्रिये। किमर्थं अन्यथा चिन्तयसि? मम वचनं स्वीकुरु; दीनस्य मम अनुग्रहम् दत्त्वा, कृपया मां प्रसादय। एषा लङ्का, समुद्रपरिवृता, शतयोजनविस्तीर्णा, देवेन्द्रसहितैः देवैः, वा राक्षसैः, अपि अवध्याः। देवेषु, यक्षेषु, गन्धर्वेषु, ऋषिषु वा, सर्वेषु लोकेषु, मम बलं तुल्यं न पश्यामि। रामस्य किं करिष्यसि—राज्यहीनस्य, दीनस्य, तपस्विनः, पादयात्रस्य, अल्पबलस्य मानुषस्य? केवलं मां पतिं स्वीकुरु, सीते; अहं तव तुल्यः। यौवनं क्षणस्थायि, भीरु, अतः मया सह अत्र रमस्व। राघवम् द्रष्टुम् मनः मा कुरु, सुन्दरवदने; अत्र कः तव समीपम् आगन्तुं शक्तः, चिन्तायाम् अपि? यथा गगने वेगवान् वायुः तन्तुभिः न बध्यते, यथा दिप्तस्य अग्नेः शुद्धाः ज्वलनाः न गृह्यन्ते, तथा त्रिषु लोकेषु, हे सुन्दरी, बलात् तव उद्धरणं न शक्यं, मम भुजाभ्याम् रक्षितायाः। एतत् विस्तीर्णं लङ्काराज्यं शासनं कुरु; मम सदृशाः, देवाः अपि, चराचराः, तव दासाः सन्तु। अभिषिक्त्वा स्नानजलैः, रमस्व; यत् पूर्वं वनवासेन दुष्कृतं जातम्, तत् गतं। यानि शुभकृत्यानि कृतानि, तेषां फलम् अत्र लभस्व; अत्र दिव्यगन्धयुक्ताः माल्याः, हे मैथिली। अत्र उत्तमाभरणानि; मया सह तानि भुङ्क्ष्व। पुष्पकः—हे सुन्दरजघने—मम भ्राता वैश्रवणस्य रथः। सूर्यसमानः, युद्धे बलात् अपहृतः, विशालः रमणीयः, मनसः वेगेन गच्छति। तत्र, हे सीते, यथेष्टं मया सह रमस्व; तव मुखं कमलसदृशं, शुद्धं, रम्यं। किन्तु, हे सुन्दरी, तव मुखं दुःखार्तस्य न दीप्तम्; रावणः एवं वदन्, सा महाभागा, वस्त्रस्य कर्णेन अश्रूणि निगृह्य। सीता, चन्द्रसदृशमुखी, अश्रूणि निगृह्य, चिन्तायुक्ता, दुःखेन मलिनवर्णा अभवत्। तदा रात्रिचरः रावणः इदं वचनम् उवाच—“अलम् एतेन लज्जया, वैदेहि, धर्मभ्रंशात् उत्पन्नया। हे देवि, तव स्थैर्याभावः, यः तव अधिपत्यं हन्ति, ऋषेः शापः। मम पादौ, तव कृते, मम शिरसा दब्धौ। शीघ्रं मम प्रसादं दत्त्वा, अहं तव दासः; मम वचनानि शून्यानि, अन्तः शुष्कानि। रावणः कदापि नार्याः शिरः न नमेत्।” एवं उक्त्वा मैथिलीम् जनकदुहितरम् दशग्रीवः, विधिना अभिपन्नः, मनसि अचिन्तयत्—“सा मम।” ततः षट्पञ्चाशद् सर्गः आरभ्यते। एवं रावणेन उक्ता, वैदेही दुःखेन पीडिता अपि, निर्भया अभवत्; तृणं रावणस्य मध्ये स्थापयित्वा, प्रत्युवाच। “राजा दशरथः नाम, सत्यम् अनुगतः, धर्मस्य स्तम्भः, पर्वतसदृशः; तस्य पुत्रः राघवः। सः धर्मात्मा रामः, त्रैलोक्यविख्यातः, दीर्घबाहुः, विशालनेत्रः, मम पतिः, देवसदृशः। इक्ष्वाकुवंशे जातः, सिंहस्कन्धः, दीप्तिमान्, सः लक्ष्मणेन सह तव प्राणान् हरिष्यति। यदि तस्य साक्षात् बलात् मां स्पृशेयुः, युद्धे तव मृत्युः जनस्थान एव भविष्यति, यथा खरस्य। ये राक्षसाः त्वया गर्विताः, उग्राः, बलिनः, ते राघवस्य पुरतः निर्बलाः, यथा नागाः गरुडस्य पुरतः। तस्य धनुष्कोटि-निर्गताः, सुवर्णविभूषिताः शराः, तव शरीरे पतिष्यन्ति, यथा गङ्गातटे तरङ्गाः। यदि त्वं देवैः, राक्षसैः, अभेद्यः, रावण, महद् वैरं कृत्वा, तस्य पुरतः जीवन् न मोक्ष्यसे। सः महाबलः राघवः तव शेषजीवनस्य अन्तः; पशोः यूपसंस्थस्य जीवितं यथा, तथा तव। यदि रामः क्रोधेन तव दर्शनं कुर्यात्, त्वं राक्षस, अद्य दग्धः भविष्यसि, यथा कामः रुद्रेण। यो चन्द्रमण्डलं आकाशात् पतयेत्, तं विनाशयेत्, वा समुद्रं शोषयेत्—सः एव सीतां अत्र मोक्तुं शक्यः। त्वं मृतः, यशः नष्टम्, बलं, इन्द्रियाणि च नष्टानि; तव कारणात् लङ्का विधवा भविष्यति। एषा तव पापकृत्यं सुखं न दास्यति; त्वया बलात् मम पतिसमीपात् अपहृत्य, मां तस्मात् पृथक् कृतम्। मम पतिः, दीप्तिमान्, महाबलः, दिव्यबलसम्पन्नः, निर्भयः दण्डकवनम् वसति, स्वबलं आश्रित्य। सः युद्धे तव बलं, वीर्यं, मदं, अभिमानं च, शरवर्षेण तव शरीरे नाशयिष्यति। यदा प्राणिनां विनाशः, कालदत्तः, आगच्छति, तदा जनाः, विधिसंयुक्ताः, प्रमादिनः भवन्ति।” एवं रावणस्य वचनानि, सीताया उत्तराणि च, महाभारते रामायणे च, श्रद्धया, सौम्यया च, कथितानि।