रावणः ताम् वैदेहीम् अङ्के स्थापयन्, तीक्ष्णदंष्ट्राम् विषधरम् इव, वनानि नद्यः शैलान् सरांसि च विगाह्य वेगेन आकाशे ससार। सः बाणवेगेन क्षिप्रम् वरुणालयं प्राप, यत्र शङ्खमकरग्राहसमृद्धम् अपि सागरं तीर्णवान्। नद्यः आश्रित्य सागरं गत्वा, तस्य चित्तविक्षोभात् तरङ्गाः प्रत्युपस्थिताः, मत्स्यमहोरगान् निरोधयन्तः सञ्जज्ञिरे। तदा वैदेह्याः ह्रियमानायाः काले, वरुणालयः प्रकटः अभवत्, दिव्यगन्धर्ववाचः च आकाशे निनदिताः। तत्र सिद्धाः ऊचुः—"दशग्रीवस्य अयम् अन्तः।" तस्मिन् काले रावणः विलपन्तीं सीताम् अङ्के स्थापयामास। लङ्कां मृत्युरूपिणीं स्वस्यैव नाशाय प्रविश्य, सुविस्तीर्णमार्गयुक्तां लङ्काम् उपसृत्य, स्वगृहम् अन्तःपुरम् अपि सुरक्षितपरिखायुक्तम् विशालम् प्रविश्य, दुःखशोकसमाकुलां कृष्णलोचनां सीतां तत्र न्यवेशयत्। मायः यथा स्वमायायाः राक्षसीं निगृह्णाति, तथा रावणः ताम् अपि तत्र निरुद्धवान्। ततो दशग्रीवः भीषणरूपाभ्यः राक्षसीभ्यः इदं वचनम् उक्तवान्—"मम अनुमतिं विना कोऽपि नरः वा नारी वा सीतां न पश्येत। मुक्ताफलरत्नस्वर्णवस्त्राभरणानि यानि यानि इच्छेत्, मम आज्ञया तस्यै दत्तव्यानि। यदि कश्चित् वैदेह्याः प्रति एकम् अपि अप्रियं वचनं ब्रूयात्, स ज्ञानतोऽज्ञानतो वा, तस्य जीवितम् मम प्रियं न स्यात्।" इत्येवं राक्षसीभ्यः उक्त्वा, बलवान् राक्षसराजः अन्तःपुरात् निर्गम्य, किं कर्तव्यम् इति चिन्तयन्, अष्टौ महाबलिनः राक्षसान् मांसभक्षकान् अपश्यत्। तेषां सामर्थ्यवीर्ययोः स्तुत्वा, वरदानमोहितः सः रावणः उवाच—"शस्त्राणि गृह्य शीघ्रं गच्छत, जनस्थानं यत्र खरः निवसत्, तद् राक्षसविहीनं शून्यं सञ्जातम्। तत्र निर्भयाः स्थेयुः, स्वबलवीर्ये आश्रित्य। तत्र महाबलिनां सेनानां, दूषणखरयुतानां, रामबाणैः विनाशः जातः। तस्मात् मम अप्रतिमः कोपः उत्पन्नः, धैर्यं अतिक्रान्तः, रामे प्रति भयंकरं वैरं जातम्। अहम् एतत् वैरं शत्रौ प्रति समार्पयितुम् इच्छामि, रामं निहत्य एव विश्रामं प्राप्स्यामि। खरदूषणघातिनं रामं हत्वा, यथा दरिद्रः धनलाभेन तृप्तिम् आप्नोति, तथा अहम् शान्तिम् प्राप्स्यामि। यूयं जनस्थाने वसन्तः रामस्य सर्वं आचरणं मम निवेदयन्तु। सर्वे रात्रिचराः सावधानाः भवन्तु, राघवविनाशाय निरन्तरं यत्नः क्रियताम्।" इति। "युष्माकं वीर्यं रणाङ्गणे बहुशः दृष्टम्; अतः अहम् युष्मान् अत्र स्थापयामि।" इत्युक्त्वा, रावणं साष्टाङ्गं प्रणम्य, प्रसन्नवचनम् उक्त्वा, ते अष्टौ राक्षसाः अदृश्याः लङ्कां त्यक्त्वा जनस्थानं प्रति जग्मुः। तदा सीताम् प्राप्त्वा, मिथिलात्मजां परिष्वज्य, रामे महद्वैरं स्थापयित्वा, मोहाविष्टः रावणः परमं हर्षं लेभे। एवम् उक्त्वा, रावणः अष्टौ तीक्ष्णान् महाबलिनः राक्षसान् नियोज्य, मोहवशात् स्वकार्यं सिद्धमिति मेने। वैदेहीं चिन्तयन्, कामबाणैः पीडितः, सः रावणः शोभनं स्वमन्दिरम् प्रविश्य, सीतां द्रष्टुम् उत्सुकः अभवत्। ततः राक्षसराजः रावणः, तं प्रासादम् प्रविश्य, दुःखसागरपरिप्लुतां, राक्षसीमध्यगां सीताम् अपश्यत्। सा अश्रुपूर्णमुखी, शोकेन पीडिता, वातेन प्लाव्यमाननावम् इव, दुःखभारसमाकुला आसीत्। यथा मृगी स्वपिण्डात् विनष्टा श्वभिः परिवृता, तथा सा सीता, शोकसमन्विता, अधोमुखी तस्थौ, रात्रिचरः ताम् उपसृत्य। तां दुःखार्ताम् अनाथां दृष्ट्वा, रावणः स्वमन्दिरम्, यत् सुरालयसमं, तस्यै दर्शयामास। तत्र सहस्रसंख्या स्त्रीभिः सेव्यमानानि, नानाविहङ्गसमाकुलानि, नानारत्नमण्डितानि, सभागृहाणि प्रासादांश्च तस्यै दर्शयामास। दन्तशुभ्रैः, सुवर्णमणिकांचनैः, स्फटिकरजतस्तम्भैः, वज्रवैडूर्यविचित्रैः भूषितानि, रम्याणि भवनानि तस्यै प्रदर्शितानि। दिव्यदुन्दुभिनिर्घोषैः, दीप्तहेमाभरणैः विभूषितानि, तस्यै सह स्वर्णमयीं शोभनां सीढिं आरुरोह। तत्र सुवर्णजालच्छन्नानि, दन्तराजतवातायनानि, रम्यपंक्त्यः प्रासादानां दृश्यन्ते स्म। स्वगृहे दशग्रीवः, मैथिलीं सर्वाणि स्फटिकचूर्णरत्नमण्डितानि, रम्याङ्गणानि दर्शयामास। नानापुष्पसमाच्छन्नानि, सरांसि सरोवराणि च दर्शयामास, सीता तत्रापि शोकमग्ना आसीत्। एवं शोभनं तं प्रासादं वैदेहीं दर्शयित्वा, दुष्टबुद्धिः रावणः ताम् आकर्षयितुम् उद्यतः, इदं वचनम् उवाच—"दशकोट्यः राक्षसाः, द्वाविंशतिसहस्राणि रथानां, वृद्धबालरात्रिचरान् विना, मम अधीनाः। एतेषां सर्वेषां महाबलिनां नायकः अहम्; प्रतियोधिनं सहस्रं मम आज्ञाप्रतीक्षम् अस्ति।" एवं दशग्रीवः, वैदेहीं प्रलोभयन्, स्वसंपदः, बलं, सामर्थ्यं च दर्शयामास।