राक्षसाधिपः रावणः, मैथिलीं रुदतीं गृहीत्वा, अतिसंतुष्टः स्वप्राणनाशस्य कारणं कृत्वा ताम् अपहरन् प्रस्थितवान्। स तां सीताम् उरसि स्थापयन्, तीक्ष्णदंष्ट्रः विषधरः इव, वनानि, नद्यः, पर्वतान्, सरांसि च उड्डीय गतवान्। ततः स त्वरितः, धनुषः निष्क्रान्तः बाणः इव, वरुणस्य निवासं—मकरग्राहसमृद्धम्—अतीत्य अगच्छत्। नद्याः आश्रयम् आगम्य, स समुद्रम् अपि अतीत्य, तस्य विक्षेपेण तरङ्गाः प्रत्यगमन्, मत्स्यमहानागान् निरोधयन्। सीतायाः अपहरणसमये वरुणालयः प्रकटितः, दिव्यगन्धर्वाः आकाशे शब्दं कृतवन्तः। सिद्धाः उक्तवन्तः—"एष दशग्रीवस्य अन्तः"—इत्येवम्। तस्मिन् समये रावणः विक्षिप्तां सीताम् उरस्य उपवेशयन् लङ्कानगरम् प्रविष्टः, या तस्य स्वस्य मृत्यु-रूपा आसीत्। लङ्कायाः सुविस्तीर्णमार्गयुक्तां नगरीम् आसाद्य, स स्वगृहं विशालं सुरक्षितं च प्रविष्टः। तत्र शोकविप्रलप्तां, कृष्णनेत्रां सीताम् स्थापयन्, रावणः मायेन मारीचमृग्या यथा पूर्वं माया-राक्षसीं बन्धितवान्, तथा ताम् अवरुद्धवान्। ततः दशग्रीवः भीषणरूपाणां राक्षसीनां प्रति उक्तवान्—"अनुमतिः विना पुरुषः वा स्त्री वा सीतां न पश्येत्। मुक्ताफलानि, रत्नानि, सुवर्णम्, वसनानि, भूषणानि च—यद् यद् इच्छति, मम आज्ञया तस्यै दत्तव्यम्। किन्तु कोऽपि वैदेह्याः प्रति अप्रियं वचनम् एकम् अपि यः वदेत्—अज्ञानात् वा, ज्ञानात् वा—तस्य जीवितम् मम प्रियं न भविष्यति।" इति। एवं राक्षसीभ्यः उक्त्वा, बलवान् राक्षसराजः अन्तःपुरात् निर्गम्य, किम् कर्तव्यम् इति चिन्तयन्, अष्ट राक्षसान् दारुणान् मांसभक्षान् अपश्यत्। तान् दृष्ट्वा, वरदानेन मोहितः, रावणः तेषां बलपराक्रमम् स्तुत्वा, इदं वचनम् अब्रवीत्—"नानायुधधारिणः शीघ्रं इतः गच्छन्तु। जनस्थानं, यत्र खरो वासं कृतवान्, यः राक्षसैः रिक्तः विध्वस्तः च, तत्र गच्छन्तु। तत्र स्थायित्वा, साहसबलम् आश्रित्य, दूरात् सर्वं भयम् त्यज्य, राघवस्य निग्रहे यत्नं कुर्वन्तु।" "जनस्थानम्, यत्र महाबलः सैन्यः दूषणः खरो च स्थितः, तत्र रामस्य बाणैः युद्धे हतः। तस्मात् मम अप्रतिमः कोपः उत्पन्नः, धैर्यं अतिक्रम्य, रामे घोरः वैरः जातः। तं वैरम् महाशत्रौ विनिर्गच्छितुम् इच्छामि; शत्रुं हत्वा अहं शान्तिं प्राप्स्यामि, यथा दरिद्रः धनं लब्ध्वा।" "युष्माकं जनस्थानवासिनः रामे सततं दृष्टिं स्थापयन्तु; यद् यद् स करोति, तद् विस्तरेण मम निवेदयन्तु। सर्वे रात्रिचराः जाग्रता यान्तु, राघवस्य विनाशे सततं यत्नं कुर्वन्तु।" "युष्माकं बलम् युद्धे बहुशः दृष्टम्; अतः जनस्थाने युष्मान् स्थापितवान्।" इति। तदनन्तरम्, रावणम् उपसृत्य, प्रियं वचनम् उक्त्वा, अष्ट राक्षसाः रावणम् नमस्कृत्य, लङ्कां त्यक्त्वा अदृश्याः जनस्थानम् एकत्र गतवन्तः। ततः, सीतां लब्ध्वा, रावणः अत्यन्तं हृष्टः अभवत्; मिथिलाजन्यां आलिङ्ग्य, रामे महावैरम् स्थापयित्वा, मोहग्रस्तः स रावणः प्रमोदितः। एवं श्रीमद्वाल्मीकिरामायणे, अरण्यकाण्डे, पंचपञ्चाशत्तमः सर्गः आरभ्यते। रावणः, अष्ट राक्षसान् दारुणान् महाबलान् नियुज्य, मोहात् कार्यसिद्धिं मन्यते स्म। स कामबाणैः व्याकुलः, वैदेह्याः चिन्तया संतप्तः, तं दिव्यं प्रासादम् प्रविश्य, सीतां द्रष्टुम् उत्सुकः अभवत्। राक्षसाधिपः रावणः, तं प्रासादम् प्रविश्य, राक्षसीनां मध्ये दुःखसागरमग्नां सीताम् अपश्यत्। तस्याः मुखम् अश्रुपूरितम्, दुःखभारात् क्लिष्टम्, वातवेगात् समुद्रे निमज्जमाननावम् इव। मृगशिशुः स्वगणात् वियुक्तः, श्वभिः परिवृतः इव, सीता अधोमुखी स्थित्वा, रात्रिचरः तां उपसृत्य ददर्श। रावणः, दुःखेन क्लिष्टां, विवशां सीताम् दृष्ट्वा, तस्य दिव्यं प्रासादम्, यः सुरालयः इव आसीत्, दर्शयामास। स तां सभाः, प्रासादान्, यत्र सहस्रशः महिलाः सेवमानाः, अनेकपक्षिसंकुलान्, विविधरत्नविभूषितान् दर्शयामास। दन्त, सुवर्ण, स्फटिक, रजतस्तम्भैः, हीरकवैदूर्यचित्रैः अलंकृतम्, रमणीयम् प्रासादम् तस्मै दर्शयामास। दिव्यदुन्दुभिनिनादैः, दीप्तसुवर्णलेपितैः, स तया सह सुवर्णसीढीम् आरुरोह। तत्र प्रासादपङ्क्तयः दन्तरजतवातायनैः, सुवर्णजालैः आच्छादिताः आसन्। स्वगृहे दशग्रीवः मैथिलीं सर्वाणि प्रांगणानि, चूनरत्नविचित्राणि, दर्शयामास। सरांसि, पुष्पविचित्राणि, तस्यै दर्शयामास, सीता तु शोकमग्ना आसीत्। एवं वैदेह्यै दिव्यं प्रासादम् दर्शयित्वा, दुष्टहृदयः तां मोहयितुम् अभिप्रायं वचनम् उवाच। "दशकोटयः राक्षसाः, द्वाविंशतिसहस्रयः रथाः, वृद्धान् बालान् रात्रिचरांश्च विना, तत्र सन्ति।" इति।