रावणः, कालपाशेन बद्धः, निर्दयः, विषं पीत्वेव दीर्घं सहनं न शक्नोति। तस्य प्रतिरोधः न संभवति। सीता, भयशोकाभ्यां अभिभूता, रावणस्य गोदाम् उपविष्टा, दुःखपूर्णं विलपन्ती, तं उवाच— “मम पतिं विना, महात्मानं रामं विना, युद्धे भ्रातृहीनं त्वां, क्षणमपि शान्तिं कः दास्यति? येन चतुर्दश सहस्राणि राक्षसाः हताः, स रघुवंशवीरः, सर्वास्त्रविद्, महाबलः, कथं विफलः स्यात्? स त्वां तीक्ष्णैः शरैः न हन्यात्, यद्यपि तव प्रियां पत्नीं चोरितवान् असि।” एवं सीता, रावणस्य गोदाम् उपविष्टा, दुःखेन भयेन च व्याकुला, कठोराणि वचनानि उक्त्वा, विलपन्ती, रावणेन बलात् गृहीता। सा राजकुमारी, अंगकम्पिता, रावणेन दुःखिता, बहूनि वचनानि उक्त्वा, तेन दुष्टेन गृहीता। तदनन्तरं, रामायणस्य अरण्यकाण्डे चतुश्चत्वारिंशदुत्तरत्रिंशः सर्गः आरभ्यते। रावणेन सीता यत्र अपहृता, सा रक्षां न पश्यन्ती, पर्वतशिखरे स्थितान् पञ्च श्रेष्ठान् वानरान् अपश्यत्। तेषु मध्ये, विशालाक्षी सीता, सुवर्णसदृशं पीतवस्त्रं धृत्वा, शुभाभरणैः भूषिता, तान् वानरान् दृष्ट्वा, तन्मनसि चिन्तयन्ती, रामाय वार्तां दातुं, वस्त्रं चाभरणानि तेषु अपातयत्। रावणः दशग्रीवः, तस्य कर्मणः ध्यानात्, तद् न अपश्यत्। ता वानराः, पिंगाक्षाः, सीताम् अनिमेषेण दृष्ट्या पश्यन्तः। ततः श्रेष्ठः वानरः सीतां विलपन्तीं अपश्यत्। रावणः पम्पासरः अतिक्रम्य, लङ्कानगरं प्रति ययौ। राक्षसराजः, रुदतीं मैथिलीं गृहीत्वा, आत्मनः विनाशाय प्रमोदेन अपहृत्य ययौ। ताम् गोदाम् उपविष्टाम्, तीक्ष्णदंष्ट्रः विषयुक्तः सर्पः इव, वनानि, नद्यः, पर्वतानि, सरांसि, सर्वाणि अतिक्रम्य, शीघ्रं वरुणालयं प्रति ययौ। वरुणस्य आश्रयम् अतिक्रम्य, तीरं प्राप्तः, समुद्रं अतिक्रम्य, तस्य वेगेन तरंगाः मीनान् महाशेषान् च प्रतिरोधं कृतवन्तः। सीता अपहृता, वरुणालयः दृष्टः, तदा दिव्यगन्धर्वैः आकाशवाणीः अभवत्— “दशग्रीवस्य अन्तः एषः।” रावणः सीताम् संघर्षन्तीं गोदाम् उपविष्टां कृत्वा, लङ्कानगरम् प्रविष्टः, यत्र तस्य मृत्युरूपं नगरम्। लङ्कायाः सुविस्तीर्णमार्गे समागत्य, स्वगृहं विशालं सुरक्षितं प्रविष्टः। तत्र सीतां शोकविह्वलां, कृष्णाक्षीं, निवेश्य, मायेन मायासुर्या यथा, तां रावणः रक्षस्स्त्रीभ्यः उवाच— “अनुमतिः विना, कश्चन पुरुषः वा स्त्री वा सीतां न पश्येत्। मुक्तामणयः, रत्नानि, सुवर्णं, वस्त्राणि, अभरणानि— यद् इच्छति, मम आज्ञया तस्याः दत्तव्यम्। यदि कश्चन वैदेह्याः प्रति अप्रियं वचनं वदेत्— अज्ञानात् वा ज्ञानात् वा— तस्य जीवनं मम न प्रियं।” एवं उक्त्वा, राक्षसाधिपः, ता रक्षस्स्त्रियां प्रति, अन्तःपुरात् निर्गम्य, किं कर्तव्यम् इति चिन्तयन्, अष्टौ महाबलिनः राक्षसान्, मांसभक्षान्, अपश्यत्। तान् दृष्ट्वा, वरदानेन मोहितः, तेषां बलपराक्रमं स्तुत्वा, उवाच— “विविधैः शस्त्रैः सज्जिताः, शीघ्रं जनस्थानं गच्छत। यत्र खरः पूर्वं वासं कृतवान्, तद् रामेण विनष्टं। तत्र निर्जने जनस्थाने, निर्भयाः सन्तः, स्वबलं समाश्रित्य, तिष्ठत। पूर्वं जनस्थाने महाबलः सेना खरदूषणसहितः स्थितः, ते रामस्य शरेण विनष्टाः। तस्मात् मम अप्रतिमं कोपः उत्पन्नः, धैर्यं अतिक्रम्य, रामे प्रति भीषणं वैरं जातम्। तद् वैरं शत्रौ प्रक्षिप्य, शत्रुं हत्वा, शान्तिं प्राप्स्यामि, यथा दरिद्रः धनलाभे। जनस्थाने स्थिताः, रामस्य सर्वं आचरणं मम निवेदयत। सर्वे निशाचराः जाग्रता यान्तु, राघवविनाशे सततं यत्नः क्रियताम्। युष्माकं बलं युद्धे बहुशः दृष्टम्, तस्मात् जनस्थाने स्थापिताः।” एवं उक्त्वा, रावणः तान् अष्ट राक्षसान् समीपं आगत्य, प्रियं वचनं उक्त्वा, तैः नमस्कृत्य, लङ्कां गुप्तया गत्वा, जनस्थानं अभिमुखं अगच्छन्। ततः, सीतां लब्ध्वा, रावणः परमं हृष्टः अभवत्। मिथिलाकन्यां आलिंग्य, रामे प्रति महावैरं स्थाप्य, मोहेन अभिभूतः, प्रमोदं अकरोत्। अथ पंचपंचाशत् सर्गः आरभ्यते। रावणः, अष्ट रौद्रान् महाबलिनः राक्षसान् आदेशं दत्त्वा, मनोभ्रमात् कार्यं सिद्धं इति मन्यते। वैदेह्याः चिन्तया, कामबाणैः पीडितः, रम्यं भवनं प्रविश्य, सीतां द्रष्टुम् उत्सुकः अभवत्। राक्षसाधिपः तं भवनं प्रविश्य, शोकसंतप्तां सीतां राक्षसीषु मध्ये अपश्यत्।