यत्र रावणः सीतां, रामस्य वैदेहीं, बलात् अपहरति, तत्र न धर्मः, न सत्यं, न औन्नत्यं, न करुणा विद्यते। तदा सर्वे भूतगणाः, समूहशः, दुःखिताः अभवन्; भीताः, लज्जितमुखाः, शिशवः अपि क्रन्दन्ति स्म। वनदेवताः अपि, सशङ्कं कम्पमानाङ्गाः, पुनः पुनः चकितलोचनाः, सन्त्रस्ताः, तां घटनां निरीक्षन्ति स्म। सीतां, या स्वरेण 'राम, लक्ष्मण' इति आक्रोशन्ती, दुःखिता, रावणः अपश्यत्। स दशमुखः, आत्मनः विनाशाय, भूमौ पुनः पुनः पश्यन्, विगलितकेशीं, विक्षिप्ताभरणां वैदेहीं बलात् गृहीत्वा प्रस्थितवान्। तदा सा शोभना, शुद्धस्मिता मैथिली, स्वजनविहीना, रामं लक्ष्मणं च अन्वेषयन्ती, भीतिभारेण पीडिता, विवर्णमुखी अभवत्। शृणु, श्रीमद्वाल्मीकीयरामायणे, अरण्यकाण्डे, त्रयः पञ्चाशत्तमे सर्गे यः प्रवृत्तः। रावणं आकाशे पतन्तं दृष्ट्वा, मैथिली जनकनन्दिनी, अत्यन्तं संतप्ता, महान् भयेन कम्पमाना, अत्यन्तं क्लेशिता अभवत्। क्रोधविलीनरक्तलोचना, अश्रुपूरितलोचना सीता, राक्षसराजस्य भीषणदृष्टेः समीपे, शोकसन्तप्तया वाचा, रावणं प्रति इदं वचनम् उवाच— "न लज्जसे, दुष्ट, यत् मां एकाकिनीं ज्ञात्वा, चौरवत् पलायमानः, बलात् अपहरसि। नूनं त्वमेव, पापबुद्धे पलायनकुशल, मायामृगस्वरूपेण, मम पतिं दूरं नीत्वा, मां हर्तुमिच्छसि। यः माम् रक्षितुम् उत्तिष्ठन्, स गृध्रराजः, पितृमित्रः अपि, त्वया हतः। त्वदीयं वीर्यं तु दृश्यते, यः नाम केवलं घोषयसि, न तु मां समरे विजेषि, राक्षसाधम। कथं त्वं, दुष्कृत्यं कृत्वा, परदारापहरणं च, रहसि, न लज्जसे, नीच? लोकेषु नराः तव कर्म, क्रूरं, अधार्मिकं, निन्दितं च, कथयिष्यन्ति, यद्यपि त्वं स्ववीर्यं बृहणयसि। धिक् तव वीर्यं, धिक् तव कुलधर्मं; एषा वृत्तिः लोके कुलस्य लज्जां जनयति—लज्जस्व। किं वा कर्तुं शक्यं, यः त्वं शीघ्रं पलायसे? एकक्षणमपि तिष्ठ—त्वं पुनः न प्रतिनिवर्तिष्यसे। न त्वं सैन्येनापि, तयोः राजपुत्रयोः समीपे, एकक्षणमपि जीवितुम् अर्हसि। न त्वं तयोः बाणस्पर्शं सहितुं समर्थः, यथा वनाग्निस्पर्शं विहङ्गमः न सहते। आत्मनः हितं कुरु, रावण; मां विमुञ्च। मम पतिः, तद्व्यसनात् कोपितः, भ्रात्रा सह, तव विनाशं करिष्यति। यदि मां न मुञ्चसि, तर्हि तव नाशः निश्चितः; यया निश्चयेन त्वं मां बलात् हर्तुमिच्छसि, तया एव त्वं नश्यसि। तव निश्चयः, दुरात्मन्, निष्फलः भविष्यति; अहं, पतिं न पश्यन्ती, देवसमं तं, रिपुबलेन अधीनां, चिरं जीवितुं न शक्नोमि। रिपुबलेन वशं गता, पतिं विना, चिरं जीवितुं न शक्नोमि; नूनं त्वं आत्महितं न पश्यसि। यथा मरणकाले पुरुषः प्रतिकूलं अनुवर्तते, एवं मरणाय समीपवर्तिनः सर्वे, हितं न पश्यन्ति। अत्रैव त्वां, मृत्युपाशेन ग्रीवायाम् बद्धं पश्यामि; एवं महाभये, रात्रिचर, त्वं न भीतः। नूनं त्वं सुवर्णमयाः वृक्षान् पश्यसि, रक्तप्रवाहवतीं भयानकां वैतरणीं च। कृतान्तदर्शनेन, रावण, त्वं तीक्ष्णपत्रीं शाल्मलीं, लौहकण्टकसंछिन्नां, तप्तसुवर्णपुष्पां, वैडूर्यच्छन्नां वनस्थलीं च पश्यसि। महात्मनः तादृशं कर्म कृत्वा, लौहकण्टकसंछिन्नां शाल्मलीं त्वं द्रक्ष्यसि; तस्य फलात् न मोक्ष्यसे। विषं पित्वा यथा, त्वं चिरं न सहेः, क्रूर; कालपाशेन बद्धः असि, रावण, यं न कोऽपि विमोचयितुं शक्नोति। मम पतिं विना, युद्धे भ्रातरं विना, क्षणमपि शान्तिं क्व गमिष्यसि? यः चतुर्दशसहस्राणि राक्षसान् हत्वा, तादृशः वीरः रघुवंशसम्भवः, सर्वास्त्रविद्, कथं न सिध्येत? सः, प्रिये अपहृतायामपि, त्वां तीक्ष्णैः शरैः न हन्यात्; इति च, अन्यानि च कठोराणि वचनानि, वैदेही, रावणस्य अङ्के उपविष्टा, भयशोकसमन्विता, करुणं विललाप। ततः सा, बहुवचनं विलप्य, दुःखार्ता, तेजस्विनी कन्या, कम्पमानाङ्गी, रावणेन, तस्य पापबुद्धिना, बलात् गृहीता। शृणु, श्रीमद्वाल्मीकीयरामायणे, अरण्यकाण्डे, चतुश्चत्वारिंशत्तमे सर्गे यत् प्रवृत्तम्। वैदेही, अपहृता, रक्षां न पश्यन्ती, शैलशृङ्गे पञ्च वानरश्रेष्ठान् दृष्ट्वा। तेषां मध्ये, विशाललोचना, सुवर्णप्रभया पीतवाससा, शुभाभरणधारिणी, उत्तमाङ्गना सीता। सा, रामाय निवेदयितुं मनसा, तं वस्त्रं, भूषणानि च, तेषां मध्ये अपातयत्। रावणः, दशग्रीवः, तत्र विक्षिप्तचित्तः, तां क्रियाम् अजानन्; तां विशाललोचनां सीतां, पिङ्गललोचनाः वानराः, सविशेषं निरीक्षन्ति स्म। ततः वानरश्रेष्ठाः, सीतां क्रोशन्तीं दृष्ट्वा, रावणं च, पम्पासरः तीर्त्वा, लङ्कापुर्यां प्रति गच्छन्तं अपश्यन्। राक्षसराजः, रुदतीं मैथिलीं गृहीत्वा, स्वविनाशाय, प्रमुदितः, लङ्कां प्रति अपहरत्।