सूर्यः वैदेहीं राक्षसेन रावणेन अपह्रियमानां दृष्ट्वा, दुःखितः तेजस्वी च, स्वदीप्तिं हित्वा, श्यामलमण्डलः इव प्रकटितः। यत्र रावणः रामस्य वैदेहीं सीतां अपहरति, तत्र न धर्मः, न सत्यम्, न शीलम्, न दया अस्ति। तेन सर्वे प्राणी समूहशः विलपन्ति, भीताः शोकविक्लबमुखाः युवान्य पशवः रुदन्ति। वनदेवताः, महात्रासेन कम्पमानशरीराः, पुनः पुनः चिन्तितविक्षिप्तचक्षुषः सीतां पश्यन्ति। सीता, दुःखिता, उच्चैः विलपन्ती, "राम! लक्ष्मण!" इति मधुरया वाचा आह्वयन्ती, रावणेन भूमिं पुनः पुनः निरीक्षन्त्या, विक्षिप्तकेश्या, विक्षिप्ताभरणया, स्वविनाशाय दशग्रीवेन अपहृता। तदा सा रम्या, शुद्धस्मिता मैथिली, बन्धुहीना, रामं लक्ष्मणं च अन्वेषयन्ती, भीषणत्रासेन क्लेशिता, शोकवर्णितमुखा बभूव। ततः, रावणं आकाशमार्गे गच्छन्तं दृष्ट्वा, जनकनन्दिनी मैथिली, अतिव्यग्रता, अतिभयेन पीडिता, दुःखिता अभवत्। कोपविलीननेत्रा, अश्रुपरिपूर्णा, सीता राक्षसराजं भीमदृष्टिं दुःखितया वाचा अभ्युवादत्— "रावण! किम् न लज्जसे, दुष्टकर्मणा माम् एकाकिनीं अपहृत्य, चौरवत् पलायसे। नूनं त्वमेव, दुष्टबुद्धिः, मृगरूपेण मम पतिं छलयित्वा, मम अपहरणाय आगतः। यो मां रक्षितुं समुत्थितः, पुरातनः गृध्रराजः, पितृसखा, सः अपि त्वया हतः। तव बलम् एव दृश्यते, अधम राक्षस, नाम घोषयित्वा, माम् युद्धे न जितवान्। परदारहरणं गूढं कृत्वा, किम् न लज्जसे, पापकर्मन्?" "लोगाः तव कर्म अत्यधमं, क्रूरम्, अधर्मं इति कथयन्ति, यद्यपि वीरत्वं गर्वयसे। धिक् तव वीर्यं, धिक् तव कुलं, तव आचरणं लोकस्य निन्दां जनयति। किं कर्तुं शक्यं, यत् त्वं शीघ्रं पलायसे? क्षणमपि स्थातुम् अर्हसि, जीवन् न प्रत्यागमिष्यसि। तव सैन्येन अपि, तौ राजकुमारौ दृष्ट्वा, क्षणमपि न स्थास्यसि। तयोः बाणस्पर्शं न सहिष्यसि, यथा पक्षी दग्धवनाग्निस्पर्शं न सहते। स्वार्थसिद्धये, रावण, मां विमोचय; मम पतिः, क्रुद्धः, भ्रात्रा सह, तव विनाशं करिष्यति। यदि मां न विमोचयसि, सः तव नाशं करिष्यति; तव बलात् अपहरणनिश्चयः तव मरणं जनयिष्यति। तव निश्चयः व्यर्थः; अहम्, पतिं न पश्यन्ती, दैवतुल्यं, शत्रुवशे दीर्घं जीवितुं न शक्ये। शत्रुवशे पतिहीनां दीर्घं जीवितुं न शक्ये; नूनं तव हितमपि न चिन्तयसि। मृत्युकाले पुरुषः विपरीतं अनुवर्तते, तथा मृत्युमुखे स्थिताः सर्वे हितं न चिन्तयन्ति। अहं पश्यामि, त्वं मृत्युपाशेन ग्रीवायां बद्धः; तत्रापि, भीषणकाले, न भीष्यसि, निशाचर।" "स्पष्टं, त्वं सुवर्णमयांश्च वृक्षान्, रक्तनदीं वैतरणीं, भीषणां च शस्त्रपत्रवनं पश्यसि—तप्तसुवर्णपुष्पं, उत्तमवैदूर्यच्छादनं च। तीक्ष्णं साल्मलीवृक्षं, लोहकण्टकसम्पन्नं च पश्यसि; महात्मनः सीतापहरणेन तव कर्मस्य फलात् न विमोक्ष्यसे। दीर्घं न स्थास्यसि, विषं पानमिव; कालपाशेन बद्धः, रावण, न विमोक्ष्यसे। तव शान्तिः क्व? मम पतिं विना, भ्रातृं च युद्धे विना, क्षणमपि न प्राप्तुं शक्यसे। येन चतुर्दशसहस्राणि राक्षसाः हताः; सः रघुवंशवीरः, सर्वशस्त्रविद्, महाबलः, कथं असफलः स्यात्?" "सः, तव मम अपहरणं ज्ञात्वा अपि, शरैः न हन्ति; इत्येतानि, अन्यानि च कठोराणि वचनानि, वैदेही रावणस्य अंकस्थिता, भयशोकवशा, दुःखितया वाचा विलपन्ती। ततः, दुःखिता, बहुवचनं कृत्वा, दीप्तिमती कन्या, दीनविलापं कृत्वा, रावणेन बलात् गृहीता, कम्पमानाङ्गी, संघर्षमपि कृत्वा। ततः, वैदेही अपह्रियमाणां, रक्षकम् न पश्यन्ती, पर्वतशिखरे स्थितान् पञ्च श्रेष्ठान् वानरान् अपश्यत्। तेषु, विस्तृतनेत्रा, उत्तमाङ्गना, सुवर्णसदृशं पीतवाससं धारयन्ती, शुभाभरणैः भूषिता। सा, वानराः रामाय निवेदयन्ति इति चिन्तयन्ती, वस्त्रं अपातयत्, तैः सह अभरणानि च। तेन, दशग्रीवः व्याकुलतया तद् कर्म न अपश्यत्; विस्तृतनेत्रा सीता, पिङ्गलनेत्रैः वानरैः, अनिमिषदृष्टैः निरीक्षिता। ततः, श्रेष्ठः वानरः सीतां विलपन्तीं अपश्यत्; रावणः पम्पासरः लंघयित्वा, लङ्कापुर्यां प्रति जगाम।