रावणस्य वेगेन सर्वत्र विक्षिप्तः पुष्पवृष्टिः पुनः दशग्रीवस्य समीपं प्रत्यागच्छत्। ततः वैश्रवणस्य भ्रातुः उपरि पुष्पवृष्टिः अभवत्, या शुद्धतारा-मालिका इव मेरुशिखरे पतितवति। तदा वैदेह्याः पादात् रत्नमण्डितः नूपुरः विद्युत्प्रभायुक्तः भूमौ पतितः। वैदेही तदानीं तरुशाखानां कोमलपल्लवैः अंगानि रक्तानि कृत्वा, राक्षसराजस्य कृष्णाङ्गस्य सौन्दर्यं वर्धयति, यथा सुवर्णमेखला गजस्य क्रीडागृहे शोभां वर्धयति। ततः वैश्रवणस्य भ्राता आकाशं प्रविश्य वैदेहीं अपहरति, या स्वदीप्त्या दिवि महान् उल्केव दीप्तिमती विराजति। तस्याः भूषणानि अग्निसदृशप्रभाणि भूमौ पतन्ति, तारा इव व्योमात् छिन्नानि शब्दं कुर्वन्ति। स्तनयोः मध्ये स्थितः मुक्ताहारः ज्योतिषां अधिपतिसदृशः, पतन् गङ्गेव आकाशात् भूमौ शोभां प्रकटयति। तदानीं अशुभवातैः तरूणां शिरसि कम्पितानि, विविधपक्षिसमूहैः पूर्णानि, वृक्षाः 'मा भैः' इति शब्दं कुर्वन्ति इव। कमलानि, पुष्पाणि विद्वस्तानि, मत्स्याः जलचराः भयभीताः, मैथिलीं मित्रं हताशां शोकयन्ति इव। ततः सिंहाः व्याघ्राः मृगाः पक्षिणः च सर्वतः समागत्य सीतायाः छायाम् क्रुद्धाः अनुसरन्ति। पर्वतानि, तटाकानि मुखानि इव, शिखराणि बाहूनिव उत्तोल्य, सीतायाः अपहरणसमये शब्दं कुर्वन्ति इव। वैदेह्याः अपहरणं दृष्ट्वा सूर्यः दुःखितः, तेजः ह्रासितः, श्वेतमण्डलः इव प्रकटितः। यत्र रावणः रामस्य वैदेहीं अपहरति, तत्र धर्मः सत्यं शीलं दया च नास्ति। एवं सर्वभूतानि समूहैः शोकमग्नानि अभवन्, भयभीतानि, शोकवदनानि, युवान्यपि प्राणिनः रुदन्ति। वनदेवताः भीषणकम्पिताङ्गानि, पुनः पुनः चञ्चलचक्षुषः, चिन्तायुक्ताः वैदेहीं पश्यन्ति। सीता, दुःखिता, उच्चैः 'राम! लक्ष्मण!' इति मधुरस्वरे विलपन्ती, रावणः भूमिं पुनः पुनः निरीक्ष्य, स्खलितकेशा, विक्षिप्तभूषणाः वैदेहीं स्वविनाशाय अपाहरति। तदा सा सुन्दरी, शुद्धस्मिता मैथिली, स्वजनविहीना, रामं लक्ष्मणं च अन्वेषयन्ती, शोकग्रस्तवदना, भयभारपीडिता अभवत्। शृणु, इदानीं वाल्मीकिरामायणस्य अरण्यकाण्डे त्रिपञ्चाशत्तमः सर्गः। रावणं आकाशे गच्छन्तं दृष्ट्वा मैथिली जनकनन्दिनी, भीषणशोकसमाक्रान्ता, अत्यन्तविह्वलिता, महत् भयेन गृहीता अभवत्। सा सीता, क्रोधशोकाभ्यां लोहिताक्षी, राक्षसाधिपं भीषणनेत्रं अपहरणसमये शोकयुक्तं वचनं उवाच। "हे रावण! किम् न लज्जसे, पापात्मन्, यदा माम् एकाकिनीं अपहरसि, चौरः इव पलायसे? निश्चितं त्वमेव, दुष्टबुद्धे, माम् अपहरितुम् इच्छन्, मृगरूपं धृत्वा मम पतिं छलितवान्। यः माम् रक्षितुम् उद्यतः, पुरातनः गृध्रराजः, पितृसखः, स अपि त्वया हतः। तव बलम् एवमस्ति, अधम राक्षस, यः नाम उद्घोष्य, माम् युद्धे न विजित्य, अपहरसि। कथम् न लज्जसे, परदारापहरणं गूढं कृत्वा, पापात्मन्? लोकाः तव कर्मान्येव निन्दन्ति, क्रूरं, धर्महीनं, वीर्यम् इति गर्वं कुर्वन् अपि। तव वीर्यं तव कुलं च निन्दायोग्यं, धिक् तव आचारम्। किं कर्तुम् शक्यं, यदा त्वं शीघ्रं पलायसे? एकक्षणं स्थातुम् अर्हसि, जीवन् न प्रत्यागमिष्यसि। तव सेना सहितः अपि, तयोः राजकुमारयोः समीपे एकक्षणं स्थातुम् अशक्तः। तयोः बाणस्पर्शं सहनं न शक्यं, यथा पक्षी वनदाहे अग्निस्पर्शं न सहते। हितं कुरु, रावण, माम् विमोचय; मम पतिः, मम लङ्घनात् क्रुद्धः, भ्रातृसहितः, तव विनाशं करिष्यति। यदि माम् न विमोचयसि, तव नाशं करिष्यति; यया तव निश्चयेन बलात् माम् हर्तुम् इच्छसि, तया एव त्वं विनश्यसि। तव निश्चयः, पापात्मन्, व्यर्थः; अहम्, देवसमः पतिं न पश्यन्ती, शत्रुवशे दीर्घकालं जीवितुं न शक्नोमि। शत्रुवशे पतिं विना दीर्घकालं जीवितुं न शक्नोमि; त्वं तव हितं न विचिन्तयसि। यथा मृत्युकाले पुरुषः प्रतिकूलं अनुवर्तते, एवं मृत्युप्राप्ताः सर्वे हितं न विचिन्तयन्ति। अहं पश्यामि, त्वं मृत्युपाशेन ग्रीवायाम् बद्धः; इदानीं भयप्रसङ्गे अपि न भयसि, निशाचर। स्फटिकवृक्षान् सुवर्णमयान्, वैतरणीं रक्तस्रोतःयुक्तां, त्वं पश्यसि। रावण, शस्त्रपत्रवनं, सुवर्णपुष्पं, वैडूर्यच्छदं च पश्यसि। तीक्ष्णसाल्मलिवृक्षं, लोहकण्टकसंयुक्तं च पश्यसि; महात्मनः सीतायाः अपहरणेन तव कर्मफलात् न मोक्ष्यसि।" एवं वैदेही दुःखिता, रावणं प्रति क्रोधशोकयुक्तं वचनं उवाच, तस्य अधर्मकर्मस्य फलम् अवश्यं भविष्यतीति च सूचितवती।