तदा रावणः सीतां आकाशे अपहरन् यत्र तस्याः पीतवस्त्रम् सुवर्णसदृशम् सूर्यप्रभया दीप्तं, सूर्यरश्मिवद् रक्तमेघसन्निभम् आसीत्। तस्याः निर्मलमुखम् रावणस्य गोदाम् उपविष्टम्, रामविना न शोभते, यथा कमलं तन्तुहीनम्। तस्याः रम्यललाटम्, सुन्दरभ्रूरेखम्, पद्महृदयसदृशम् निर्मलम्, श्याममेघान्तरात् उद्गच्छन्तं चन्द्रमिव प्रकाशते। तस्याः सुन्दरमुखम्, श्वेतदन्तैः दीप्तम्, मनोज्ञनेत्रैः शोभितम्, रावणस्य गोदाम् आकाशे विश्रान्तम्, उज्ज्वलम् आसीत्। तस्याः अश्रुपरिमार्जितम् मुखम्, चन्द्रसदृशम्, सुक्ष्मनासिका मनोज्ञरक्तोष्ठैः शोभितम्, आकाशे सुवर्णप्रभया दीप्तम्। तस्याः सुन्दरम् मुखम् राक्षसराजेन कम्पितम्, रामविना न शोभते, यथा दिवासि चन्द्रः न प्रकाशते। सा सुवर्णवर्णा मैथिली, श्यामवर्णं राक्षसाधिपतिं आलिङ्ग्य, सुवर्णमेखलाम् नीलमहिषे यथा, प्रकाशते। जनकनन्दिनी, पद्मसदृशी सुवर्णप्रभया दीप्तम्, रावणम् प्रविश्य, विद्युत् मेघं यथा, प्रकाशते, दीप्ताभरणैः शोभिता। वैदेह्याः आभरणनिनादेन राक्षसाधिपः शुद्धः श्यामवर्णः मेघगर्जनसदृशः आसीत्। तस्याः शिरसः पुष्पवर्षः सर्वतः भूमौ पतितः, रावणेन अपह्रियमानायाः। रावणस्य वेगेन पुष्पवर्षः सर्वत्र विक्षिप्तः, पुनः दशग्रीवम् अभिगच्छत्। पुष्पवर्षः वैश्रवणस्य भ्रातुः ऊपरि, शुद्धतारामालिकेव मेरुशिखरे, पतितः। वैदेह्याः पादात् मणिभूषितम् नूपुरम् विद्युत्प्रभासदृशम् भूमौ पतितम्। तस्या वैदेह्याः अंगानि तरुणवृक्षशाखाभिः रक्तानि, श्यामवर्णं राक्षसाधिपतिं यथा सुवर्णमेखला गजपञ्जरे शोभयति। वैश्रवणस्य भ्राता आकाशम् प्रविश्य, सीताम् तेजसा दीप्ताम्, दिवि महाशिखायामिव, अपाहरत्। तस्याः आभरणानि अग्निसदृशानि भूमौ पतितानि, शब्देन तारा दिवः पतन्त्याः इव भिन्नानि। तस्याः हारः तारेन्द्रसदृशः स्तनयोः मध्ये पतितः, पतन् गङ्गेव दिवः भूमौ दीप्तः। तत्र वृक्षाः अशुभवायुभिः शिखराणि कम्पितानि, विविधपक्षिसमूहैः पूर्णानि, 'मा बिभीत' इति शब्दयन्ति। कमलानि, पुष्पाणि नष्टानि, मत्स्यजलचराः भीताः, मैथिलीमित्रम् निःसत्त्वाम् विलपन्ति। ततः सिंहव्याघ्रमृगपक्षिणः सर्वतः समागत्य, सीताया छायाम् क्रुद्धाः अन्वधावन्। पर्वताः, प्रवाहमुखैः शिखरैः बाहुवत् उत्तोलितैः, सीतायाः अपहरणसमये उच्चैः शब्दयन्ति। वैदेह्याः अपहरणम् दृष्ट्वा, सूर्यः व्यथितः, तेजोहीनः, शुक्लमण्डलः प्रकाशते। यत्र रावणः रामस्य वैदेहीम् अपहरति, तत्र न धर्मः, न सत्यं, न शीलम्, न दया। एवं सर्वभूतानि समूहैः विलपन्ति, भीतानि, शोकग्रस्तानि, बालपशवः रुदन्ति। वनदेवताः भीतशरीराः, पुनः पुनः व्याकुलनेत्रैः सीताम् पश्यन्ति। सीता उच्चैः रुदन्ती, दुःखिता, 'राम, लक्ष्मण' इति मधुरया वाचा आह्वयन्ती। दशग्रीवः भूमिं पुनः पुनः पश्यन्, वैदेहीम्, विक्षिप्तकेशाभरणाम्, स्वविनाशाय अपाहरत्। तदा सा सुन्दरमुखी मैथिली, बन्धुहीना, रामलक्ष्मणयोः अन्वेषणम् कुर्वती, शोकग्रस्तमुखी, भयभारात् पीडिता। इदानीं श्रीवाल्मीकि-रामायणस्य अरण्यकाण्डे त्रिपञ्चाशत्तमः सर्गः शृणु। तत्र रावणम् आकाशे पतन्तम् दृष्ट्वा, मैथिली जनकनन्दिनी, विषण्णा, अत्यन्तव्याकुला, भीतिभारात् पीडिता अभवत्। तस्याः नेत्रे क्रोधशोकाभ्यां रक्ते, सीता रावणेन अपह्रियमाणया दुःखितया, भीषणनेत्रं राक्षसाधिपतिं प्रति इदं उवाच। 'न लज्जसे दुष्ट, रावण, यं कृत्यं कुरुषे, मां एकां अपहरन्, चौरवत् पलायसे। नूनं त्वमेव, दुष्टचित्त, मृगरूपेण मम पतिं छलयित्वा, मां अपहरितुम् इच्छन्। यो मां रक्षितुम् उद्यतः, वृद्धः गृध्रराजः, सखा पितृसख्युः, सः अपि हतः। तव बलम् एव दृश्यते, अधम राक्षस, नाम घोषयित्वा, युद्धे मां न जयसि। कथं न लज्जसे, परस्त्रीम् गुप्तम् अपहरन्, घोरकर्म कृत्वा, पापात्मन्। लोके पुरुषाः तव कर्म दुष्टम्, क्रूरम्, अधर्मम्, अहंकारितम् इति भाषन्ते। धिक् तव वीर्यं, धिक् तव कुलम्, धिक् तव आचारम्, यः कर्म लोकनिन्दायाः पात्रम्। किं कर्तुं शक्यं, यः त्वं शीघ्रं पलायसे, क्षणमपि तिष्ठ, पुनः जीवन् न भविष्यसि। तव सैन्येन अपि, तयोः राजकुमारयोः समीपे, क्षणमपि जीवितुम् न शक्यं।' एवं सीता रावणं प्रति दुःखसन्देशं प्रकटयति, तस्याः दुःखमयी स्थिति आकाशे अपहृतायाः सर्वे प्राणीभिः अनुभूयते।