एवमुक्ता सा वैदेही, क्रोधसम्पूरितलोचना, तस्य राक्षसराजस्य रहसि कठोराणि वचांसि व्याहरत्। सा तम् उवाच—"कथं त्वं पापकर्मणि प्रवृत्तः कुबेरस्य भ्रातृत्वम् इच्छसि, येन देवैः अपि पूज्यः स देवः? नूनं सर्वे राक्षसाः नशिष्यन्ति, हे रावण, यस्य त्वं कठोरचित्तः, दुरात्मा, नित्यं विकृतेन्द्रियः राजा। शचीं हरित्वा इन्द्रः जीवितुं शक्नोति, किन्तु माम् रामपत्नीम् आनयित्वा त्वं न अविकृतः भविष्यसि। शचीं वज्रधारिणः अनुपमां रूपेण बलात्कृत्वा अपि जीवितुं शक्यते, किन्तु मम इदृश्या नारीया राक्षस, त्वं अमृतं पित्वा अपि मोक्षं न प्राप्स्यसि।" इत्युक्ते, बलवान् दशग्रीवः सीतायाः वचनानि श्रुत्वा, स्वहस्तेन हस्तं ताडयित्वा, स्वस्वरूपं महत्तमं दर्शयामास। पुनः मैथिलीं वाक्यकुशलः रावणः उवाच—"मम बलं वीर्यं च त्वया, अमत्तया, न श्रुतम् इति मन्ये। अहं दिवि स्थित्वा भुजाभ्यां पृथिवीं उत्क्षिपेयम्, समुद्रं पिवेयम्, मृत्युम् अपि युधि हन्यां। तीक्ष्णैः बाणैः सूर्यं विदारयेयम्, पृथिवीं विदारयेयम्; पश्य माम्, रूपमपि यथेष्टं धारयितुं क्षमं।" रावणः क्रोधेन दीप्यमानः, मयूराभः, वचनान्ते रक्तलोचनः अभवत्। तत्क्षणं सः सौम्यरूपं परित्यज्य, भीषणं रूपं धारयामास, यमसदृशः, कुबेरस्य सखा इव अभवत्। सः रक्तलोचनः, तप्तहेमाभरणधारी, महाक्रोधसमाविष्टः, मेघगम्भीरः, दशशीर्षः विंशतिभुजः निशाचरः, तापसवेषं परित्यज्य, स्वस्वरूपेण प्रादुरभवत्। रक्ताम्बरधरः, राक्षसाधिपतिः, मैथिलीं रत्नसमां निरीक्ष्य स्थितवान्। ततः सः सीतायाः श्यामकेशां, सूर्यप्रभाम्, उत्तमवस्त्राभरणधारिणीं, मैथिलीं उवाच—"यदि त्वं त्रिषु लोकेषु कीर्तिमन्तं पतिं इच्छसि, माम् आश्रय; अहं त्वत्तः योग्यः पतिः। माम् वरणीयं पतिं गृहाण, सुश्रोणि, अहम् अपि त्वां कदापि न हिंस्यामि। मानुषं भावं परित्यज्य, मयि चित्तं निवेशय; तं रामं त्यज, यो राज्यं नष्टं, प्रयोजनहीनं, अल्पायुषं च। केन गुणेन त्वं तस्मिन् अनुरक्ता, मोहिता, यः स्त्रीवचनात् राज्यं सुहृदश्च परित्यज्य, अरण्ये वसति, मृगैः समाकीर्णे, विमूढचित्तः?" एवमुक्त्वा रावणः, मैथिलीं प्रियवादिनीं, स्नेह्यां, दुष्टचित्तः, कामवशं गतः, समीपमुपेत्य, चन्द्रमाः रोहिणीं यथा, ताम् उपगृह्य। सः वामहस्तेन पद्मलोचनां सीतां केशेषु गृहीत्वा, दक्षिणहस्तेन जघन्यं प्रगृह्य, तिष्ठन्। तं पर्वतसमं, तीक्ष्णदंष्ट्रं, महाबाहुं दृष्ट्वा, वनदेवताः मृत्युभयभीताः पलायिताः। ततः रावणस्य दिव्यम् मायया निर्मितं सुवर्णसदृशम् रथं, खड्गैः युक्तं, गजघोषप्रतिमनिनादं, प्रादुरभूत्। सः तत्र कठोरवचनैः, महाघोषेण तां भीषयित्वा, वैदेहीं गृहीत्वा, रथे उपवेशयामास। रावणगृहीता सा श्रीसीता, दुःखिता, रामं दूरस्थं आक्रन्दयन्ती, विललाप। सः रावणः, कामवशः, यथा नागपत्नीं, तथा विक्रियमाणां सीतां हरन्। रावणेन आकाशे नीयमाना सा, राक्षसराजेन, विवर्णा, उच्चैः क्रोशन्ती, प्रमत्तेव दुःखिता। सा उवाच—"लक्ष्मण, महाबाहो, पितृप्रीतिकर, त्वं न जानासि यत् अहं रूपवत्तराक्षसगृहीता अस्मि! राघव, धर्महेतोः जीवितं सुखं धनं च त्यक्त्वा, त्वं माम् अन्यायेन नीयमानां न पश्यसि। हे रिपुतापन, दुष्टकृत्ये दण्डदः त्वम्, किं न रावणं दण्डयसि?" "दुष्कृतस्य फलं न शीघ्रं दृश्यते; कालेन अपि, यथा धान्यस्य पक्वता, तद्वत्। त्वया एष कृतः कर्म, कालमोहितेन चेतसा; रामात् घोरं विपाकं, प्राणनाशं प्राप्स्यसि।" "इदानीं कैकेयी स्वबन्धुभिः सह हृष्यतु; धर्मपत्नी, कीर्तिमती, महात्मनः पत्नी, ह्रियते। अहम् जनस्थानस्थेषु कर्णिकारवृक्षेषु वदामि—शिघ्रं रामाय निवेदयत रावणेन सीता ह्रियते इति।" "हंसक्रौञ्चसमाकीर्णे गोदावरीं नमामि—शिघ्रं रामाय निवेदयत रावणेन सीता ह्रियते इति।" "अस्यां वने विविधवृक्षनिवासिनः ये देवताः, ताः नमामि—मम पतये निवेदयत रावणेन अहं हृता इति।" "ये केचन प्राणिनः अत्र, मृगगणाः पक्षिसंघाश्च, सर्वेभ्यः शरणं याचे।" "रामस्य प्रियतमा अहं, जीवितादपि प्रिया, अनाथा, रावणेन हृता इति तस्य निवेदयत।" एवं तदा रावणेन ह्रियमाणा सीता, दुःखिता, रामं लक्ष्मणं च आक्रन्दयन्ती, वनदेवताः, वृक्षाः, पशुपक्षिणः च शरण्यम् अपेच्छती, सर्वं वनं व्याकुलयन्ती, रावणस्य बलं च गर्हयन्ती, स्वपतिस्मरणं कृत्वा, आकाशमार्गे नीयमाना दृष्टा।