यत्र यत्र अहम् उपस्थितो वा संचरामी वा, तत्र तत्र वृक्षाः पत्रैः निष्कम्पाः तिष्ठन्ति, नद्यः च जलैः स्थिराः भवन्ति। समुद्रस्य पार्श्वे मम शोभनपुरी लङ्का नाम अस्ति, या भीमैः राक्षसैः परिपूर्णा, यथा इन्द्रस्य अमरावती अमरैः। सा रम्या पुरी उज्ज्वलश्वेतया प्राकारया परिवृता, सुवर्णमण्डपैः लाजावर्ततोरणैः च भूषिता, शोभते। गजानां अश्वानां रथानां च समूहैः आकुला, वादित्रध्वनिभिः निनादिता, सर्वकामफलवृक्षोपेतैः उद्यानैः च विभूषिता सा नगरी। तत्र, हे सीते राजकुमारी, त्वं मया सह वत्स्यसि; मानवस्त्रियः त्वं न स्मरिष्यसि, हे विचक्षणे। मानवदैविकान् सुखान् उपभुञ्जाना, हे प्रभायुक्ते, त्वं रामं मृत्युमन्तम् नरं न स्मरिष्यसि। राजा दशरथः प्रियं पुत्रं राज्ये स्थाप्य, वीर्यहीनः सन् ज्येष्ठं पुत्रं वनं प्रेषितवान्। किं त्वया साध्यं, हे विशाललोचने, तेन रामेण, राज्यं हीनः, बुद्धिहीनः, तपस्विवासः कुर्वता? राक्षसेश्वरं मां, स्वयमेव आगतम्, त्वं परिपालय; कामबाणैः विद्धं मां न त्वं परित्यजेतुम् अर्हसि। यदि त्वं मां परित्यजसि, हे भीरु, पश्चात् त्वं तप्स्यसि, यथा उर्वशी पौरुरवसम् पदेन ताडयित्वा तप्तवती। रामः सः मनुष्यः मम युद्धे न समः, नापि मम अङ्गुल्याः तुल्यः; हे शुभाङ्गि, स्वयम् उपपन्नं सौभाग्यं त्वं भुञ्जस्व। एवमुक्ता वैदेही, क्रोधात् रक्तलोचना, राक्षसेश्वरं रहसि कर्कशवाचः उवाच। कथं त्वं, पापकार्यार्थे इच्छन्, कुबेरस्य भ्राता इति आत्मानं वदसि, यः सर्वैः देवैः पूज्यते? नूनं सर्वे राक्षसाः नश्यन्ति, हे रावण, यस्य त्वं दुष्टबुद्धिः, इन्द्रियैः अप्रशान्तः राजा। शक्यः इन्द्रः शचीं हरित्वा जीवितुम्, किन्तु मां रामपत्नीं नीत्वा त्वं न सुरक्षितः भविष्यसि। शचीं वज्रधारिणः अनुपमां हरित्वा जीवितुं शक्यम्, किन्तु मामिव स्त्रीं हृत्वा, हे राक्षस, अमृतं पित्वापि मोक्षमवाप्स्यसि न। शृणु अधुना एकचत्वारिंशत्तमं सर्गं श्रीमद्रामायणे वाल्मीकिना निर्मिते, अरण्यकाण्डे। सीतायाः वचः श्रुत्वा, बलवान् दशग्रीवः स्वहस्तेन स्वहस्तं ताडयामास, रूपं च महद् अकरोत्। सः punar मैथिलीं वाक्यविशारदाम् उवाच—"मम बलं वीर्यं च त्वया न श्रुतम् इति मन्ये, या त्वं न प्रमत्ता। अहं स्वबाहुभ्यां नभः स्थित्वा पृथिवीं उद्धरेयं, समुद्रं पिबेयम्, मृत्युम् अपि रणाङ्गणे हन्यां। तीक्ष्णैः शरैः सूर्यं विदारयेयम्, भूमेः पृष्ठं च विदारयेयम्; पश्य माम्, यः इच्छया रूपम् अन्यत् धारयितुं समर्थः।" एवं क्रुद्धः रावणः, मयूरसन्निभः, वचने समाप्ते नेत्रे रक्तपर्यन्ते चकार। तत्क्षणात् रावणः सौम्यरूपम् उत्सृज्य, भीषणरूपं धारयामास, कालस्य स्वरूपमिव, कुबेरस्य भ्रातुः। रक्तवर्णेक्षणः, तप्तसुवर्णाभरणभूषितः, महाक्रोधसंयुक्तः, घनसङ्काशः बभौ। दशशीर्षः, विंशतिभुजः, निशाचरः, तपस्विवेशं त्यक्त्वा, स्वस्वरूपं प्रकाशयामास। सः रक्ताम्बरधारी, राक्षसेश्वरः, मैथिलीं रत्नमिव निरीक्ष्य, स्वस्वरूपे स्थितः। रावणः मैथिलीं, या श्यामकेशिनी, सूर्यरश्मिसमप्रभा, उत्तमवस्त्राभरणविभूषिता, ताम् उवाच—"यदि त्वं त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धं पतिं इच्छसि, हे सुललिते, मयि शरणं गच्छ; अहं तव योग्यः पतिः। मां चिरसखीभूतं वृणु; अहं तव प्रशंसनीयः पतिः, सौम्ये, त्वां कदापि न हिंस्यामि। मानुषभावं त्यक्त्वा, हृदयं मयि स्थापय; रामं परित्यज, यः राज्यं हीनः, प्रयोजनहीनः, अल्पायुष्कः। केन गुणेन त्वं तस्मिन् आसक्तासि, हे मोहिता, या स्वमात्मानं पण्डितां मन्यसे, यस्य स्त्रीवाक्येन राज्यं मित्राणि च त्यक्तानि? सः मृगयाभूतानां वने वसति, भ्रमितचित्तः—एवं रावणः मैथिलीं सौम्यवाचं प्रियतमानां उवाच।" तदा कामवशगः दुष्टात्मा राक्षसः सीताम् उपसृत्य जग्राह, यथा चन्द्रः रोहिणीं गगने। सः वामहस्तेन पद्मलोचनां सीतां केशेषु जग्राह, दक्षिणहस्तेन जघनस्थले। तम् पर्वतसन्निभं, तीक्ष्णदंष्ट्रं, महाबाहुं दृष्ट्वा, वनदेवताः मृत्युं इव संप्रेक्ष्य, भयात् पलायन्त। तदा रावणस्य दिव्यम् मायामयम् रथम् उत्पन्नम्, सुवर्णसन्निभम्, खड्गयुक्तैः खरैः युक्तम्, कठिननिनादितम्। ततः कठोरवाक्यैः महनिनादेन च तां भीषयन्, वैदेहीं गोदारे उपवेश्य, रथे स्थापयामास। रावणेन गृहीता या श्रीमती सीता, दुःखिता, रामम् दूरस्थितम् वने आक्रोशयामास। रावणः कामवशात् संघर्षमाणां सीतां हरन्, नागपत्नीमिव हृतां। सा राक्षसाधिपेन आकाशमार्गे नीयमाना, विक्लवचित्ता, दुःखिता, उच्चैः आक्रोशयामास।