तत्र राक्षसाधिपतिः रावणः सीतां प्रेक्ष्य मधुरया वाचा इत्युवाच— "इह त्वया सह मया वनेषु विचरिष्यसि, न च त्वं वनवासस्य खेदं यास्यसि, शुभे! यदि मम भार्या भविष्यसि, त्वां पञ्चसहस्राणि दास्यः सर्वाभरणभूषिताः सेविष्यन्ति, हे सीते।" एवं रावणेन उक्ते, जनकात्मजा रूपसम्पन्ना अमर्षमुपगता तम् राक्षसं तिरस्कारपूर्वकं प्रत्युवाच— "राघवे स्थिता अहं, स यः अचलः महागिरिसमः, महेन्द्रवद्विशिष्टः, सागरवत् अगम्यः। राघवे स्थिता अहं, यः सर्वलक्षणसम्पन्नः, न्यग्रोधसदृशवपुः, सत्यवागनृशंसः। राघवे स्थिता अहं, यस्य भुजौ महाबलौ, उरसि विस्तीर्णम्, सिंहगमनो नरसिंहः सिंहोपमदर्शनः। राघवे स्थिता अहं, यस्य मुखं पूर्णचन्द्रसदृशम्, राजपुत्रः, जितेन्द्रियः, यशस्वी, महाबाहुः। त्वं शृगालः सिंह्याः स्पृहयसीति दुर्लभं, न मां स्प्रष्टुं शक्नोषि, सूर्यतेजः यथा केनचित् न गृह्यते। राघवस्य प्रियतमा त्वं स्पृहयसि, तस्मात् त्वं बहून् सुवर्णवृक्षान् पश्यसि, मूढ! राघवस्य दन्तान् क्षुधितस्य सिंहस्य मुखात् हर्तुमिच्छसि, शत्रुं मृगाणां शीघ्रगामिनं, विषधरस्य च जिह्वां गृह्णासि। मन्दरं पर्वतश्रेष्ठं हस्तेनोत्क्षिप्तुमिच्छसि, विषं पातुमिच्छसि च, तत्रापि न हन्यसे। सुईनयनं पीडयसी, कटारया जिह्वां च लिंससि, राघवस्य प्रियतमा त्वं स्पृहयसि। शिलया बद्धकण्ठः सागरं तर्तुमिच्छसि, सूर्यचन्द्रौ हस्ताभ्यां गृह्णासि। राघवस्य धर्मपत्नीं हर्तुमिच्छसि, ज्वलनं वस्त्रेण गृहीत्वा स्पृशसि। राघवस्य सदृशीं भार्यां हर्तुमिच्छसि, शूलाग्रेषु पादेन चरितुमिच्छसि। यथा सिंहः शृगालेन वने, नदी सागरेण, मधु श्रेष्ठं च मन्दकपिष्टकेन, तथा दशरथस्य पुत्रः त्वया। सुवर्णस्य सीसस्य लौहस्य, चन्दनस्य जलस्य च पांशोः, गजेभ्यश्च गर्दभैः यथा, तथा दशरथस्य पुत्रः त्वया। यदा रामः सहस्राक्षसमप्रभः धनुः शरं च धारयन् स्थितः, तदा त्वत्तोऽपि हृतायाः मम जरया न हानिः, यथा मकशपितं घृतं न क्षीयते। एवं सा सीता शुद्धभावना तं निशाचरं पापमपि वचनैः प्रत्यभाषत, सा कम्पमाना अंगैः, वाताहता कदलीव शोकाार्ता बभूव। सीतायाः कम्पमानायाः रावणः, यः मृत्युसमः भीषणदर्शनः, स्ववंशं बलं नाम कर्म चाकथयत् भयप्रदाय। शृणु, श्रीमद्रामायणे वाल्मीकिकृते, अरण्यकाण्डे, अष्टचत्वारिंशः सर्गः। सीतायाः तद्वचनं श्रुत्वा, रावणः क्रुद्धः भ्रुकुटिं कृत्वा तां कठोरैः वाक्यैः प्रत्युवाच— "शुभे, अहं रावणः, वैश्रवणस्य प्रतिद्वन्द्वी, दशग्रीवः, महाबलः, अस्तु ते कल्याणम्। देवाः, गन्धर्वाः, पिशाचाः, पक्षिणः, सर्पाश्च मम भीताः सदा पलायन्ते, मृत्योरिव सर्वभूतानि। वैश्रवणो मे भ्राता, अन्यया जनन्या जातः, अन्यकारणेन रोषात् मया युद्धे निर्जितः। स मम भयात् स्वं दिव्यं वेश्म परित्यज्य कैलासे श्रेष्ठे पर्वते दिव्येन याने वसति। तत् दिव्यं पुष्पकं विमानं, यद्वशेन यत्रकुत्रापि गच्छति, मम वीर्येण जितम्, तेनाहं व्योम्नि विचरामि। मिथिलाकुमारी, मम मुखदर्शनमात्रेण क्रुद्धस्य मम, देवा इन्द्रपुरोगमाः अपि त्रस्ताः पलायन्ति। यत्र अहं तिष्ठामि, तत्र वायुः विलम्बेन वति, सूर्यकिरणाः तीव्राः, चन्द्रकिरणाः शीतलाः भवन्ति, सर्वे स्वर्गे भयात्। यत्र अहं स्थितो गच्छामि वा, तत्र वृक्षा अपि पत्रैः न कम्पन्ते, सरितः जलं स्थिरं भवति। समुद्रस्य पार्श्वे मम लङ्का पुरी, राक्षसैः क्रूरैः पूर्णा, यथा इन्द्रस्य अमरावती अमरैः। सा रम्या पुरी शुभ्रया प्राकारया परिवृता, हेमयुतैः प्राकारैः, वैदूर्यतोरणैः शोभिता। गजैः, अश्वैः, रथैः आकीर्णा, वादित्रनिनादितैः, सर्वफलवृक्षवाटिकाभिः भूषिता। तत्र त्वं, हे सीते, मया सह वत्स्यसि, न मानुषस्त्रीणां स्मरणं करिष्यसि, विचक्षणे। मानुषैः दिव्यैः च भोगैः भुञ्जाना, शोभने, त्वं रामं न स्मरिष्यसि, स मर्त्यो मृतः। राजा दशरथः प्रिये पुत्रे राज्ये स्थाप्य, शक्तिहीनः ज्येष्ठं पुत्रं वनं प्रेषितवान्। किं करिष्यसि तेन रामेण, राज्यं हृतमना, तपस्विना, विशाललोचने? राक्षसेश्वरं मां, स्वयमागतं, त्वं सेवितुमर्हसि, न त्वं कामबाणैः विद्धं मां तिरस्कर्तुमर्हसि। यदि मां त्वं नाभिगच्छसि, पश्चात् त्वं शोकं यास्यसि, यथा उर्वशी पौरवसम् पदेन ताडयित्वा। रामः स मर्त्यः न युद्धे मम तुल्यः, नापि अङ्गुल्या, शोभने! भाग्येन प्राप्तं भुङ्क्ष्व।