ततः रावणः, वैदेहीं अपहरितुम् इच्छन्, तपस्वीवेषेण ब्राह्मणरूपधारी सन्, तां पप्रच्छ। सीता, क्षणमेकं विचार्य, मनसि चिन्तयन्ती—"यदि अयं ब्राह्मणः अतिथिः यथायोग्यं न सत्कृतः, तदा मां शप्तुं शक्नोति"—इति, सस्नेहम् उक्तवती। सा उवाच—"मिथिलाधिपस्य जनकस्य पुत्री अहम्, सीता नाम्ना, रामस्य प्रिया पत्न्यस्मि। द्वादश वर्षाणि इक्ष्वाकूणां राजमहले सुखानि भुञ्जाना, सर्वकामान् पूर्णा, निवासं कृतवती। त्रयोदशे वर्षे राजा मन्त्रिभिः सह रामस्य अभिषेकं निश्चितवान्। अभिषेकस्य आयोजनं कुर्वन्, मम श्वश्री कैकेयी, पुण्यनाम्नी, स्वपत्ये वरं याचितवती। सा कैकेयी, पत्युः प्रियं प्राप्य, मम पतिं रामं वनवासाय, भरतस्य अभिषेकं च सुनिश्चितवती। सत्यनिष्ठं राजानं द्वौ वरौ याचितवती—'न खादामि, न निद्रामि, न पिबामि, यावत्।' 'यदि रामः अभिषिक्तः, मम आयुः समाप्तम्'—इति कैकेयी राजानं उवाच। सा न वित्तं, न अन्यद् लाभं याचितवती; नापि अन्यं किमपि अभ्यर्थितवती। मम पतिः, महातेजाः, पञ्चविंशतिवर्षीयः। अष्टादश वर्षाणि मम जन्मातीतानि; लोके रामः नाम्ना विख्यातः, सत्यवादी, धर्मनिष्ठः, शुद्धः। विशालाक्षः, दीर्घबाहुः, सर्वभूतहिते रतः; मम पिता दशरथः, कामवशः नरः। कैकेयीप्रीयायै, मम पिताऽभिषेकं न कृतवान्, यद्यपि अहम् समागतोऽभिषेकाय। कैकेयी शीघ्रं मम पत्ये, 'शृणु राघव, पित्रा मम निमित्तं यद् आज्ञापितम्'—इति उक्तवती। 'एषा राज्यं निर्व्यग्रं भरताय दातव्यम्; त्वं तु नव च पञ्च वर्षाणि वनवासं कर्तव्यम्।' 'वनं गच्छ, ककुत्स्थवंशज, पितरं असत्यात् विमोचय'—इति कैकेयी उक्तवती। रामः, निश्चलः, 'एवमस्तु' इति प्रत्युत्तरं दत्तवान्। तस्य वचनं श्रुत्वा, मम पतिः, सत्यनिष्ठः, आज्ञां पालितवान्; सः ददाति, न स्वीकृत्यति; सत्यम् वदति, न कदापि मिथ्या। एष धर्मः रामस्य दृढः व्रतः, हे ब्राह्मण। तस्य भ्राता, अन्यायाः जनन्याः पुत्रः, लक्ष्मणः नाम, वीर्यवान्। लक्ष्मणः, पुरुषसिंहः, रामस्य सहचरः, रणाङ्गणे शत्रुनाशकः; लक्ष्मणः नाम भ्राता, ब्रह्मचर्ये स्थितः, दृढव्रतः। धनुषा सज्जः, रामं अनुसृत्य, मम सह, जटिलवेषेण, अनुजः सह मम अनुगतः। धर्मनिष्ठः, दृढव्रतः, दण्डकारण्यं प्रविष्टवान्; एवं वयं त्रयः कैकेयीकारणात् राज्यात् निष्कासिताः। हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, वयं बलसम्पन्नाः गहनं वनं विचरामः; त्वं यत्रेच्छसि, क्षणमिह विश्राम्य। मम पतिः शीघ्रं आगमिष्यति, बहु वन्यं खाद्यं आनयिष्यति—मृगान्, गोदां, वराहान् हत्वा, बहु मांसं आनयिष्यति। अतः, त्वं सत्यं वद, तव नाम, वंशः, कुलं च; हे ब्राह्मण, किं कारणं त्वं दण्डकारण्ये एकाकी विचरति? सीता, रामपत्नी, इति एवं भाषमाणायां, राक्षसाधिपः बलवान् रावणः ताम् तीक्ष्णं प्रत्युत्तरं दत्तवान्। 'अहं सः रावणः, येन देवाः, असुराः, मनुष्याः च सहिताः लोकाः भीताः, हे सीते, राक्षसाधिपः। त्वां दृष्ट्वा, निर्मलां, सुवर्णवर्णां, पीतवस्त्रधारिणीं, मम स्वपत्नीषु कापि तुष्टिः नास्ति। बहुषु उत्तमस्त्रीषु, ये मया इतस्तः च समानीयाः, त्वं शुभं कुरु—मम मुख्यपत्नी भव। लङ्का नाम मम महापुर्यस्ति, समुद्रमध्ये स्थितम्, समुद्रेण परिवृता, पर्वताग्रे संस्थिता। तत्र, हे सीते, मया सह वनानि विचरिष्यसि; न च अयं वनवासः ते स्पृहणीयः भविष्यति, हे सुन्दरी। पञ्चसहस्राणि सुवर्णाभरणभूषिताः दासीः त्वां सेविष्यन्ति, यदि त्वं मम पत्न्याः भवसि। रावणस्य एवं भाषायां, जनकदुहिता, निर्मलवर्णा, क्रुद्धा सन्, तं राक्षसं अवमान्य प्रत्युत्तरं दत्तवती। 'अहं रामे निष्ठिता, यः महागिरिसमः, महेन्द्रवत् तेजस्वी, समुद्रवत् अगाधः। अहं रामे निष्ठिता, यस्य सर्वलक्षणानि शुभानि, वटसमरूपः, सत्यनिष्ठः, कुलीनः। अहं रामे निष्ठिता, यस्य बाहू महाबलौ, उरः विस्तीर्णम्, सिंहगमनः, पुरुषसिंहः, सिंहवत् रूपः। अहं रामे निष्ठिता, यस्य मुखः पूर्णचन्द्रवत्, राजवंशजः, जितेन्द्रियः, कीर्तिवान्, बाहुसम्पन्नः। त्वं शृगालः सिंह्यां कामयमानः, अप्राप्यः; न मां स्प्रष्टुं शक्नोषि, यथा सूर्यप्रभां न कश्चन गृहीतुं शक्नोति। त्वं नूनं सुवर्णवृक्षान् पश्यसि, हे मूढ, यः राघवस्य प्रियां पत्न्यां स्पृहयति, हे राक्षस। त्वं भुक्तुम् इच्छसि व्याघ्रस्य तु दन्तान्, मृगशत्रोः शीघ्रस्य, वा विषधरस्य मुखम् गृहीतुं। त्वं हस्तेन मन्दरं पर्वतश्रेष्ठं उत्थातुम् इच्छसि, वा विषं पिबित्वा निर्भयः गन्तुम्।' एवं रामपत्नी सीता, रावणं तिरस्कृत्य, तस्य दुष्टवाक्यं प्रत्युत्तरं दत्तवती।