रावणः, वैदेहीं दण्डकारण्ये एकाकिनीं दृष्ट्वा, मनसा ताम् अत्यन्तं रम्यां देवीमिव वसूनां मध्ये सन्दर्शयन्, सस्मार यत्र गन्धर्वाः, देवाः, किन्नराः अपि न आगच्छन्ति। तत्र राक्षसाणां निवासः अस्ति—कथं त्वं अत्र आगता? इह वृक्षवासिनः मृगाः, सिंहाः, द्वीपिसिंहाः, वृकाः च सन्ति। भल्लूकाः, शृगालाः, बकाः च दृश्यन्ते—कथं त्वं तेषां भयम् न अनुभवसि? तथा उग्राः मदोन्मत्ताः शीघ्रगामिनः गजाः अपि सन्ति। हे सुन्दरमुखि, त्वं किमर्थम् अत्र महावने एकाकिनी भयम् न अनुभवसि? त्वं कः, कस्य कन्या, कुतः, किमर्थम् च दण्डकारण्ये आगता? रावणः, महात्मा, वैदेहीं एवं स्तुत्वा, ताम् एकाकिनीं राक्षससंश्रितेषु स्थानेषु विचरन्तीं पप्रच्छ। मैथिली, रावणं द्विजातिवेषधारिणं आगतम् दृष्ट्वा, अतिथिसत्कारम् अकरोत्। आदौ आसनम् उपनिन्ये, पाद्यं च दत्त्वा, "सर्वं सिद्धम्," इति सौम्यदर्शिनं उक्तवती। द्विजातिवेषं पात्रीं च कुसुम्भं च धारयन्तं तं मिथिलेश्वरी ब्राह्मणमिव सत्कृत्य, प्रतिषेधयितुं न शशाक। "इदं आसनं, ब्राह्मण, उपविश," इति उक्त्वा, "एतत् पाद्यं गृहाण। एषः उत्तमः वनव्यञ्जनः तव कृते निर्मितः, निर्भयः अत्र भक्षय," इति ससत्कारम् अकरोत्। रावणः, मैथिलीं राज्ञीं सुस्पष्टं आमन्त्रयन्तीं दृष्ट्वा, मनसा तां बलात्कारेण गृहीत्वा विनाशाय निश्चितवान्। ततः सा, स्वपत्न्यं शृङ्गारयन्ती, रामं लक्ष्मणं च शिकारात् आगच्छन्तौ प्रतीक्षन्ती, वनं निरीक्ष्य, रामं लक्ष्मणं च न अपश्यत्। एतस्मिन्नेव काले, रावणः वैदेहीं अपहरणाय इच्छन्, द्विजातिवेषधारिणं स्वं प्रकटयन् पप्रच्छ। सीता, "यदि अतिथिं ब्राह्मणं सम्यक् न सत्कुर्यामि, सः मां शप्तुम् शक्नोति," इति चिन्तयन्ती, क्षणं विचार्य, उक्तवती— "अहं जनकस्य मिथिलाधिपस्य कन्या, सीता नाम्ना, रामस्य प्रिया पत्नी। द्वादश वर्षाणि इक्ष्वाकुवंशे सुखेन निवसित्वा, त्रयोदशे वर्षे राजा मन्त्रिभिः सह रामस्य अभिषेकम् निश्चितवान्। राघवस्य अभिषेकस्य समये मातृस्वसा कैकेयी वरं याचिता। कैकेयी पितरं प्रसाद्य, मम पतिं वनवासाय, भरतस्य अभिषेकाय च प्राप्तवती। सा सत्यनिष्ठं नरश्रेष्ठं द्वौ वरौ याचिता—'न खादामि, न स्वपिमि, न पिबामि, यदा रामः अभिषिक्तः।' 'यदा रामः अभिषिक्तः, तदा मे जीवनस्य अन्तः,' इति कैकेयी पितरं उक्तवती। सा न धनं नान्यं किमपि याचिता; मम पतिः पञ्चविंशतिवर्षीयः। अहं अष्टादशवर्षीयः, लोके रामः सत्यवादी, धर्मात्मा, शुद्धः इति प्रसिद्धः। विशालाक्षः, दीर्घबाहुः, सर्वभूतहिते रतः, मम पिता दशरथः कामनुगतः। कैकेयीप्रीयार्थं पितरं रामम् अभिषिक्तुं न इच्छति। कैकेयी शीघ्रं पतिं प्रति 'राघव, पितरं मम वचनात् शृणु,' इति उक्तवती। 'एष राज्यं भरताय दातव्यम्, त्वं च नवपञ्चवर्षाणि वनवासाय गन्तव्यम्।' 'ककुत्स्थवंशज, वनं गच्छ, पितुः असत्यं विमोचय,' इति कैकेयी उक्तवती। रामः, अविचलः, 'एवं भविष्यति,' इति प्रत्युवाच। मम पतिः उक्तं श्रुत्वा, यथोक्तं अकरोत्; सः ददाति, न गृह्णाति, सत्यं वदति, न कदापि मिथ्या। ब्राह्मण, एषा परमव्रतम् रामस्य दृढं। तस्य भ्राता, अन्यायामाता, लक्ष्मणः नाम्ना, वीर्यशाली। लक्ष्मणः पुरुषसिंहः, रामस्य सखा, संग्रामे शत्रुनाशकः, ब्रह्मचर्यनिष्ठः, व्रतधारः। धनुः गृहीत्वा, रामम् अनुसृत्य, मम सह वनं गतः; जटाधारी, तपस्वीवेषधारी। धर्मनिष्ठः, व्रतस्थः, दण्डकारण्यं प्रविष्टः; एवं त्रयः वयं कैकेयीकारणात् राज्यात् निष्कासिताः। ब्राह्मणश्रेष्ठ, वयं वीर्येण गम्भीरं वनं विचरामः; त्वं यदीच्छसि, क्षणं विश्रान्तिं कुरु। मम पतिः शीघ्रं आगमिष्यति, मांसं बहु वन्यं हत्वा आनयिष्यति। अतः, त्वं तव नाम, वंशं, कुलं च सत्यं कथय; ब्राह्मण, किमर्थम् त्वं दण्डकारण्ये एकाकी विचरति?" सीता, रामपत्नी, एवं वदन्ती, राक्षसाधिपः रावणः तां कठोरं प्रत्युवाच। "अहं स रावणः, येन लोकाः—देवाः, असुराः, मनुष्याः च—भीताः, सीते, राक्षसाधिपः। त्वां दृष्ट्वा, निष्कलुषां, सुवर्णवर्णां, रेश्मवस्त्रधारिणीं, मम स्वपत्नीषु न किञ्चित् रमणीयं दृश्यते। याः बहु श्रेष्ठाः स्त्रियः मया अत्र तत्र च आनीता, तव शुभं भवतु—मम मुख्यपत्नी भव।