ततो लक्ष्मणः सीतां प्रणम्य कृताञ्जलिः किंचित् प्रणतः पुनः पुनः तामवलोक्य, निश्चयेन राममभिगच्छत्। सीतया तु तिरस्कारपूर्वं भाषितः सौमित्रिः क्रुद्धः रामदर्शनकाङ्क्षया त्वरितं प्रस्थितः। तस्य गमनसमये दशग्रीवः शीघ्रं अवसरमवलम्ब्य, वैदेहीं तपस्विवेषधारी समीपमगच्छत्। मृदुचीरधरः, जटाधारी, छत्री, पादुकावान्, शोभनदण्डकम्बलधारी, सव्ये काठिनं कण्डूकं च धारयन्, स राक्षसराजः तपस्विवेषेणैवैकां वैदेहीं अनुससार। सा तु रामलक्ष्मणाभ्यां वियुक्ता, कानने एकाकिनी, सन्ध्येव सूर्यचन्द्रविहीना, रत्नशोभिनी युवतिः दृष्टा। स तु क्रूरकर्मा, रोहिणीमिव चन्द्रविहीनाम्, ग्रह इव अमंगलकरः, जनस्थानवृक्षैः दृष्टः। तं दृष्ट्वा वृक्षाः न चचालुः, न च वातः प्रववौ; भीत्या गोडावरी अपि शीघ्रगामिनी मन्दगतिः जाता, रक्तलोचनस्य तस्य समीपदर्शनेन। तस्य भीत्या गोडावरी नदी शनैः प्रवहन्ती दृष्टा; दशग्रीवः च रामस्य विरोधे अवसरं विचिन्त्य तत्रैव समीपमुपेत्य, तपस्विवेषधारी राक्षसराजः वैदेहीं अभ्यगच्छत्। सा तु पतिस्मरणविह्वला, स तु दुर्नयेन साधुवेषधरः, अपात्रः अपि पात्रवदुपेत्य, शनैः शनैः तस्य समीपमुपविष्टः।