ततस्तु सायं प्रार्थनायां संलग्नाः साधवः, तत्र निवासिनः तपस्विनः च, तेषां प्रार्थनायाः समागमने सर्वे संतोषेन निवसन्ति। कामस्य आश्रमस्य तत्र सन्तोषपूर्वकं निवासं कुर्वन्तः कौशिकः तपस्वी, राजपुत्राणां मनोहराणि कथा उपदिशन्ति। दिवसस्य प्रातःकाले, स्पष्टं दिनं दृष्ट्वा, शत्रुं नाशयन्तौ रामलक्ष्मणौ, प्रातःकर्माणि सम्पूर्ण्य, तटं गत्वा विश्वामित्रः मार्गदर्शकः अभवन्। तत्र सर्वे महात्मनः, दृढसंकल्पाः, एकं सुन्दरं नौकां सज्जीकृत्य विश्वामित्रं प्रार्थयन्ति, "कृपया नौके चढतु, राजपुत्राः अग्रे भूत्वा, सुरक्षितं गत्वा कालस्य विलम्बं न स्यात्।" विश्वामित्रः तेषां वचांसि स्वीकृत्य, तपस्विनः सम्मान्य, तटं पारं गत्वा, रामलक्ष्मणद्वयं सह सागरं गत्वा, तत्र जलस्य कम्पनं श्रुत्वा, तद्विषये वेदितुं यत्नं करोति। रामः विश्वामित्रं प्रश्नं कर्तुं समुत्सुकः, "किमेतत् जलस्य तुंबुरः?" इति पृच्छति। विश्वामित्रः तद्विषये प्रकाशं करोति, "हे राम, कैलासपर्वते मनसः सृष्टं एकं महादेवसरोवरं अस्ति। ब्रह्मणा निर्मितं मानससरोवरं, यतः सरयू नदी प्रवहति, अयोध्यां प्रति आगच्छति।" "सर्वधर्मात्मिका सरयू, ब्रह्मसरोवरात् उत्पन्ना, यः जनवीं प्रति गच्छति।" इत्युक्त्वा, रामलक्ष्मणौ तस्य उपदिश्य नमः कर्तुं प्रार्थनां कुर्वन्ति। दक्षिणतटं गत्वा, तौ चतुरत्वेन गत्वा, भयंकरं वनं दृष्ट्वा, रामः विश्वामित्रं पृच्छति, "अयं वनं महाबाहो, किमर्थं एषः भयङ्करः?" विश्वामित्रः, "हे काकुत्स्थ, एषः वनस्य भयङ्करत्वस्य कारणं श्रुणु। अत्र पूर्वं मालदकरुषयोः समृद्धं क्षेत्रं अस्ति।" "वृत्रस्य वधात्पूर्वं, इन्द्रः अपवित्रताम् उपगच्छति। तेन सह ब्रह्महत्याप्रवेशः जातः। तत्र देवाः इन्द्रस्य अपवित्रता दूरितं कर्तुं स्नानं कुर्वन्ति।" "तेषां स्नानेन, इन्द्रः पुनः शुद्धः जातः, तेन च एषां क्षेत्रं महादानं दत्तम्।" "मालदाः करुषाः च सुखेन वर्धमानाः, तत्र किञ्चित्कालानन्तरम्, तातकानामकं यक्षिणीणां दुःखं अनुभवन्ति।" "यस्य बलं सहस्रदन्तिनां यथा, तातका, बुद्धिमती सुन्दस्य पत्नी।" "तस्य पुत्रः मारीचः, इन्द्रसदृशबलवान्, विकृतदर्शना च। एषः राक्षसः, भयङ्करः, एषां क्षेत्रं नाशयति।" "तातका, दुष्टस्वभावा, मालदकरुषयोः नाशं करोति, अयं मार्गं अर्धयोजनं प्रतिप्रतिष्ठति।" "अतः, त्वं तातकायाः वनं गत्वा, स्वबलं योजयित्वा, एषां दुष्टां नाशय।" "मम आज्ञया, एषां क्षेत्रं पुनः पुष्पितं कुरु।" "हे राम, एषः क्षेत्रं तातकायाः द्वारा नाशितं अस्ति। एषः वनं तातकायाः प्रभावेन विनाशितं अस्ति।" ततः विश्वामित्रस्य उपदेशं श्रुत्वा, रामः शुभवचनैः उत्तरं ददाति, "हे महात्मन्, कथं तातका, यक्षिणी, दुर्बलता वदन्ति, तस्य बलं सहस्रदन्तिनां कथं?" विश्वामित्रः, "श्रुणु, किमर्थं सा शक्तिमती जाताऽस्मिन्, वरदानेन, यद्यपि सा दुर्बला अस्ति।" "कदाचित् एकः यक्षः, सुखेतुः नाम, महाबलः च virtuous; सः पुत्ररहितः, महातपः कृतवान्।" इति।