रावणः कार्यं कृत्वा, "त्वं यत्र इच्छसि तत्र गच्छ," इति मारीचं राक्षसं संबोध्य उवाच। "अर्धं राज्यं ते दास्यामि," इत्येव दृढं प्रतिज्ञाय। "शुभमार्गे गच्छ," इति सौम्यं मारीचं प्रेषयन्, "कार्यसिद्ध्यर्थं त्वां दण्डकवनं रथेनानुगमिष्यामि," इत्युक्त्वा। "युद्धे राघवं मोहयित्वा सीतां हृत्वा, सिद्धार्थः त्वया सह लङ्कां प्रत्यागमिष्यामि," इत्यपि रावणः मनसि निश्चित्य उवाच। "यदि त्वं कार्यं न करिष्यसि, अहं त्वां अद्य हनिष्यामि; बलात् अपि कार्यं कर्तव्यम्। राजा-विरोधः सुखं न प्राप्नोति," इति रावणः मारीचं त्वरयन् उवाच। "यदि त्वं प्रतिरोधं करिष्यसि, तव प्राणः संकटे; अद्य मृत्युः निश्चितः। बुद्ध्या विचार्य यथायोग्यं कार्यं कुरु," इति मारीचं पुनः रावणः सन्देशं दत्तवान्। एवं रावणेन आज्ञापितः, राजमार्गस्य विरोधं दृष्ट्वा, मारीचः निर्भयः, राक्षसाधिपतिं तीक्ष्णं वचनं उवाच। "कस्य सन्देशेन, रात्रिचर, तव, तव पुत्राणां, राज्यस्य, मन्त्रिणां, तव च, विनाशः उपदिष्टः? कः, सुखी राजा, त्वां, पापकृतं, न स्वागतं कुर्यात्? कस्य द्वारं मृत्युः उपदर्शितं?" इत्यादि मारीचः रावणं पृच्छति। "निश्चयेन, रात्रिचर, तव शत्रवः दुर्बलाः तव विनाशं इच्छन्ति, बलिनः द्वारा। कस्य सन्देशेन, पापबुद्धिः, तव आत्मनः द्वारा तव विनाशं इच्छति?" इत्यपि मारीचः रावणं तिरस्कृत्य उवाच। "ये तव मन्त्रिणः, रावण, त्वां दुष्पथं गच्छन्तं न वारयन्ति, ते दण्ड्याः सन्तः अपि दण्डं न प्राप्नुवन्ति। कामेन प्रेरितः राजा दुष्पथं गच्छति चेत्, धर्मज्ञैः मन्त्रिभिः सर्वथा वारयितव्यः; त्वं तु न वार्यसे। मन्त्रिणः स्वामिनः प्रसादेन धर्मं, अर्थं, कामं, यशः च प्राप्नुवन्ति, रात्रिचर। विपरीते तु, रावण, सर्वं व्यर्थं भवति; स्वामिदोषात् अन्ये दुःखं प्राप्नुवन्ति। धर्मस्य यशसः च मूलं राजा एव; तस्मात् सर्वथा राजः रक्षितव्यः।" "राज्यं न कठोरः, न अतीव विरोधी, न अशिष्टः, राक्षस, शासितुं शक्नोति। ये मन्त्रिणः कठोरं उपदेशं तादृशेन राज्ञा सह प्रयुञ्जते, ते शीघ्रं नश्यन्ति, मन्दगामिनः रथस्य यथा। बहवः धर्मिष्ठाः लोकस्य, परदोषात् स्वसंपदा सह नष्टाः। शत्रु-स्वामिना रक्षिताः प्रजाः न वर्धन्ति, रावण, यथा शृगालस्य रक्षायां मेषाः न पुष्यन्ति।" "यस्य राजा क्रूरः, मूढः, असंयमी च, तस्य राक्षसाः सर्वे नश्यन्ति, रावण। मम इदं भयकरं कार्यं यदृच्छया घटितम्; त्वं शोक्यः, त्वं तव सेनया सह नष्टः। मम वधात्, रामः त्वां शीघ्रं हन्ति; तेन मम कार्यं सिद्धं, शत्रुणा हतः मम मरणम्। रामदर्शनात् एव मम मृत्युं मन्यस्व; सीताहरणात् तवापि विनाशं विद्धि। यदि त्वं सीतां मया सह आश्रमात् हरिष्यसि, न त्वं, न अहं, न लङ्का, न राक्षसाः जीविष्यन्ति।" "अहं तव हितैषी यथा वारयामि, तथापि त्वं मम वचनं न गृह्णासि; मृत्युप्राप्ताः जनाः मित्रस्य उपदेशं न शृण्वन्ति।" एवं मारीचः तीक्ष्णं वचनं रावणं प्रति उक्त्वा, "गच्छामि," इति दुःखी, भयभीतः रात्रिचराधिपतिं प्रति उवाच। "यः धनुष्मान् शरचापधारी, शस्त्रं उद्धृत्य मां वधाय दृष्टवान्, तेन पुनः दृष्टोऽस्मि; मम जीवितं नष्टम्। रामं यो समागच्छति, जीवन् न प्रत्यागच्छति; स ते यमदण्डवत्। किं कर्तुं शक्यं, त्वं एव पापकृत्; अहं गच्छामि, रात्रिचर; शुभमस्तु।" राक्षसः तेन वचनेन हृष्टः, मारीचं आलिङ्ग्य, "इदानीं त्वं मम इच्छानुसारं साहसं धारयसि; त्वं मारीचः, पूर्वं अन्यः राक्षसः आसीः।" इति उवाच। "रत्नैः भूषितं शीघ्रं पक्षिवत् रथं आरोह; मया सह रथः विकृतमुखैः गर्दभैः युक्तः।" इत्युक्त्वा। "वैदेहीं आकर्ष्य, यथेष्टं गच्छ; निर्जने स्थले मिथिलेश्वरीं सीतां बलात् हरिष्यामि।" ततः ताटका-पुत्रः मारीचः रावणं प्रति "एवम्" इत्युक्त्वा, रावणः मारीचः च रथं विमानवत् आरोहतुः। तौ आश्रममण्डलात् शीघ्रं निर्गत्य, नगरेषु, वनेषु, पर्वतेषु, नदीषु, देशेषु, नगराणि च दृष्ट्वा, दण्डकवनं, ततः राघवस्य आश्रमं आगच्छतुः। तत्र, मारीचेन सह राक्षसाधिपः रावणः तं आश्रमं ददर्श; सुवर्णभूषितात् रथात् अवतीर्य, मारीचं हस्तेन गृहीत्वा, "एष रामस्य आश्रमः, कदलीवृक्षैः परिवृतः," इति उवाच।