दण्डकारण्यं स्वतेजसा दीप्तिमान् रामः तदा नवोत्थितचन्द्रमिव प्रकाशयन् अदृश्यत। ततः अहम्, मेघसमानवर्णः, दीप्तस्वर्णकुण्डलधरः, वरप्रभावेन बलसम्पन्नः, गर्वितः, तदाश्रमं प्रविशम्। प्रविशन्तं मां रामः शस्त्रधारिणं दृष्ट्वा, समाहितचित्तः, निरविकल्पः, धनुः सज्जीकृतवान्। मोहात् अहं रामं तिरस्कृत्य, "बालः इति" मन्ये, शीघ्रं विश्वामित्रस्य यज्ञवेदिं अभिगच्छन्। तदा रामेण शत्रुनाशनः तीक्ष्णबाणः मम शरीरं आघात्य, मां शतयोजनदूरं समुद्रं प्रक्षिप्तवान्। स तदा मां हन्तुम् इच्छन् नासीत्, हे पितः, रक्षां कृतवान्; रामबाणबलात् निर्गच्छन्, चेतनां नष्टवान्। ततः रामेण अहं गम्भीरसमुद्रे क्षिप्तः; दीर्घकालानन्तरं चेतनां प्राप्त्वा, हे पितः, लङ्कानगरं प्राप्तवान्। तदा अहं जीवितः, किन्तु तव मित्राणि रामेण, बालेन, कर्मणि अनशक्तेन, शस्त्राभ्यासरहितेन, हतानि। अतः यदि त्वं मम वार्तां उपेक्ष्य रामेण युद्धं करिष्यसि, शीघ्रं घोरं व्यसनं प्राप्स्यसि, जीवितुं न शक्यसि। राक्षसानां, क्रीडायाम्, रमणीयेषु, उत्सवेषु, सभासु, कौशलनिपुणानां शोकं, विनाशं च करिष्यसि। लङ्कानगरं, गृहनिकायैः, प्रासादैः, विविधरत्नैः शोभितं, मैथिलीहेतोः नष्टं द्रक्ष्यसि। ये पापं न कुर्वन्ति, शुद्धाः, ते अपि दुष्टसङ्गात् नश्यन्ति—यथा अहिपूर्णे सरसि मीनाः नश्यन्ति। दिव्यचन्दनलिप्तान्, दिव्याभरणधारिणः राक्षसान्, तव दोषात् भूमौ पतितान् द्रक्ष्यसि। निशाचराणां पत्न्यः अपहृताः, केचन पत्न्याः सह दिशोऽन्याः पलायमानाः, शेषाः निर्बलाः, अनाथाः च द्रक्ष्यसि। लङ्कां निश्चितं द्रक्ष्यसि, बाणवर्षैः परिवृत्तां, अग्निना आवृत्तां, भवनानि दग्धानि। परदाराभिगमनात् महत् पापं नास्ति; हे नृप, सहस्राणि स्त्रियः तव वशे सन्ति। स्वपत्नीषु रतः भव, वंशं राक्षसान् च रक्ष, यशः, श्रीं, राज्यं, आत्मप्रियं जीवनं च रक्ष। यदि त्वं सुमधुराः पत्न्यः, मित्रगणं च दीर्घकालं उपभुक्तुम् इच्छसि, रामं अप्रियम् किञ्चित् न कुरु। यदि मम स्नेहपूर्णं उपदेशं उपेक्ष्य, सीताम् बलात् हरेः, त्वं, स्वजनैः, निर्बलः, रामबाणैः हतः, यमसदनं गमिष्यसि। एतदनन्तरं, युद्धे तेन किञ्चित् मुक्तः अहम्, तदनन्तरं यत् अभवत् शृणु। अहम्, अनशक्तः, द्वौ राक्षसौ मया आक्रान्तौ; ताभ्यां सह मृगरूपेण दण्डकारण्यं प्रविशम्। ज्वलितजिह्वः, महान् दंष्ट्रः, तीक्ष्णशृंगः, अतिबलवान्, मांसभक्षः, दण्डकारण्ये मृगवत् विचरन्। यज्ञवेदिषु, पुण्यस्थलेषु, पुण्यवृक्षेषु, हे रावण, अत्यन्तक्रूरः, तपस्विनः विघ्नयन् विचरन्। दण्डकारण्ये धर्मात्मानः तपस्विनः हत्वा, रक्तं पिबन्, मांसं खादन्। क्रूरः, मुनिमांसभक्षः, वनवासिनः भीषयन्, रक्तमदेन मतः, दण्डकारण्ये विचरन्। धर्मभ्रष्टः, दण्डकारण्ये विचरन्, तदा रामं धर्मनिष्ठं तपस्विनं दृष्टवान्। वैदेहीं, कुलीनां, लक्ष्मणं, महारथिं, अल्पाहारं, सर्वभूतहितं तपस्विनं च दृष्टवान्। वनवासिनं, महाबलिनं रामं, पूर्वशत्रुत्वं स्मृत्वा, तपस्विनं मन्यन्, उपगच्छन्। तीक्ष्णशृंगयुक्तमृगरूपेण, पूर्वदाहं स्मृत्वा, क्रोधात् मारयितुम् अभिप्रेतः, रामं अभ्यधावत्। स महाबाणं त्रयम्, शत्रुनाशनम्, धनुषः उत्कर्ष्य, गरुडवायुसमवेगम्, सन्दर्शितवान्। ते बाणाः वज्रसमानाः, भीषणाः, रक्तपिपासवः, त्रयः, संयुक्ताः, सन्धिविलम्बिताः, अग्रसरन्।