राजा दशरथः धर्मात्मा तस्मिन्नेव काले महर्षेः विश्वामित्रस्य वचनं श्रुत्वा, “मारीचस्य भीषणं भयम् मम उत्पन्नम्,” इत्युक्तः स धर्मज्ञः राजा विश्वामित्रं महर्षिं प्रत्युवाच— “एष राघवः द्वादशवर्षीयः, शस्त्रविद्यायाम् अप्रशिक्षितः। अहं स्वसैन्येन सह, चतुरङ्गबलसमेतः, स्वयं रात्रिचरं प्रतिरोद्धुम् आगमिष्यामि। त्वद्वैरिणं हन्तुम्, यथेष्टं, महर्षे, अहं समर्थः।” इति राजा उक्तः स महर्षिः तम् इदं वचनम् उवाच— “राजन्, राघवात् अन्यः कश्चन बलः लोके नास्ति यस्य राक्षसस्य प्रतिरोधे पर्याप्तः। देवेष्वपि संग्रामेषु त्वमेव रक्षकः। यत् कर्म त्वया कृतम्, तद् त्रैलोक्ये प्रसिद्धम्। महाबलसैन्यं यद्यपि तव अस्ति, तद् इह एव स्थातव्यम्, रिपुविदारण। बालः यद्यपि, एष महतेजाः तं निग्रहितुम् समर्थः। अहम् रामं संगृह्य गच्छामि। भव शुभं, रिपुसूदन।” एवं उक्त्वा, महर्षिः अत्यन्तं प्रहृष्टः रामं गृहीत्वा स्वाश्रमं प्रस्थितः। तत्र दण्डकारण्ये रामः यज्ञव्रतं समुपगृह्य धनुषं अद्भुतं संविधाय स्थितवान्। तत्र रामः दाढीमण्डलरहितः, दीप्तिमान्, श्यामवर्णः, शुभाक्षः, एकवस्त्रधारी, धनुष्पाणिः, सुवर्णमालया शिरसि चूडाकृतः। स तदा दण्डकारण्यं स्वदीप्त्या प्रकाशयन् नवोदितचन्द्रमा इव प्रकटितः। ततः अहम् मारीचः, मेघसमानवर्णः, दीप्तसुवर्णकुण्डलधारी, वरदानेन बलसम्पन्नः, गर्वितः, आश्रमं प्रविष्टः। प्रविश्य, रामः मां शस्त्रपाणिं दृष्ट्वा, निर्विकल्पः, शान्तचित्तः, धनुषं सज्जीकृतवान्। मोहात् अहम् रामं उपहास्य, “बालः इति,” विचिन्त्य, शीघ्रं विश्वामित्रस्य यज्ञवेदिं अभिगमितवान्। ततः रामेण, रिपुसूदनेन, विमुक्तं तीक्ष्णं बाणं मम शरीरं स्पृशित्वा, शतयोजनपर्यन्तं समुद्रं प्रति क्षिप्तम्। तदा रामः मां हन्तुम् न इच्छन्, तु रक्षां कृतवान्। रामबाणवेगेन ताडितः, अहम् मूर्छितः अभवम्। दीर्घकालानन्तरं चेतनां प्राप्त्वा, लङ्कानगरं गतम्। एवं तस्मिन्नेव काले अहम् जीवितः, तव मित्राणि रामेण हतानि, बालः यद्यपि, अनायस्तः, अप्रशिक्षितः शस्त्रेषु। अतः चेत् त्वं, मम वार्तां अवगणयन्, रामेण संग्रामे प्रवृत्तः, शीघ्रं भीषणं विनाशं प्राप्स्यसि, जीवितुम् न शक्यसि। राक्षसानां तव प्रियानां, क्रीडायाम्, रमणीयेषु, उत्सवेषु, सभासु, विनाशं दुःखं च जनयिष्यसि। लङ्कानगरं, भवनैः प्रासादैः, विविधरत्नैः भूषितम्, मैथिलीहेतोः नष्टम् द्रक्ष्यसि। पापं न कुर्वन्तः शुद्धाः अपि, दुष्टसंगात् नश्यन्ति—यथा मीनाः सर्पपूर्णे कूपे। दिव्यचन्दनलेपनाः, दिव्याभरणैः भूषिताः राक्षसाः तव दोषेन भूमौ पतिताः द्रक्ष्यसि। निशाचराः, पत्न्यः हृताः, केचित् स्वपत्नीभिः सर्वदिशं पलायन्तः, शेषाः निराश्रयाः द्रक्ष्यसि। लङ्कां, बाणवर्षैः आवृतां, अग्निशिखाभिः लिप्तां, भवनानि दग्धानि द्रक्ष्यसि। परस्त्रीग्रहणात् महापापं नास्ति; राजन्, सहस्राणि स्त्रियः तव वशे। स्वपत्नीषु रतः भव, वंशं रक्ष, राक्षसान् रक्ष, यशः, श्रीः, राज्यं, प्रियतमा जीवितं च रक्ष। यदि त्वं दीर्घकालं प्रियपत्नीभिः, मित्रमण्डलेन च रमितुम् इच्छसि, रामं न कुपय। यदि, मम मित्रस्य वचनं अवमान्य, सीतां बलात् हर्तुम् इच्छसि, तव स्वजनैः, क्षीणबलैः, रामबाणैः हतः यमलोकं गमिष्यसि। एवं तदा युद्धे रामेण किञ्चित् मुक्तः अहम्, ततः शृणु यत् पश्चात् अभवत्। अहम्, अनायस्तः, द्वाभ्यां राक्षसाभ्यां आक्रान्तः, ताभिः सह, मृगरूपेण दण्डकारण्यं प्रविष्टः। ज्वलज्जिह्वः, महादंष्ट्रः, तीक्ष्णशृङ्गः, महाबलः, मांसभक्षः, दण्डकारण्ये विचरन्। यज्ञवेदिषु, तीर्थेषु, पवित्रवृक्षेषु, रावण, अत्यन्तक्रूरः, तपस्विनः उत्पीड्य, दण्डकारण्ये विचरन्। धर्मात्मान् तपस्विनः हत्वा, रक्तं पिबन्, मांसं खादन्। क्रूरः, मुनिमांसभक्षः, वनवासिनः त्रासयन्, रक्तमदः, दण्डकारण्ये विचरन्। धर्मनाशकः, दण्डकारण्ये विचरन्, तदा रामं धर्मनिष्ठं तपस्विनं दृष्टवान्। वैदेहीं, महाश्रेष्ठां, लक्ष्मणं च, महारथं, अल्पाहारं, सर्वभूतहितं दृष्टवान्। रामं वनवासिनं, महाबलम्, तपस्विनम्, पूर्ववैरं स्मृत्वा, अवज्ञाय, अभिगमितवान्। तीक्ष्णशृङ्गमृगरूपेण, पूर्वघातं स्मृत्वा, मार्दवेन, क्रोधेन, हन्तुम् अभिप्रेतः, रामं अभिप्राप्तवान्। इति रम्यं, श्रद्धया, शास्त्रवचनेषु आधारितं, कथा रूपेण संस्कृतेन।