अहं दण्डकारण्ये विचरन् मुनिमांसभक्षकः अभवम्। तदा धर्मात्मा महर्षिः विश्वामित्रः मदीयेन भीतेन संत्रस्तः स्वयमेव दशरथं राजानं उपगम्य एवमुवाच— “यज्ञकाले रक्षायै राघवः रामा मम सहायः स्यात्।” स च विश्वामित्रः राजानं प्रत्युवाच— “राजन्, मारीचात् महद्भयं मम उत्पन्नम्।” तं तथा उक्तं धर्मात्मा दशरथः तदा महर्षये प्रत्युवाच— “एषः राघवः द्वादशवर्षः अपि न जातः, शस्त्राभ्यासे अपि अनभिज्ञः।” पुनः स राजा जगाद— “मम सेना सह मां गमिष्यति, चतुरङ्गबलसमेता अहं स्वयमेव रजनीचरं प्रति यास्यामि। त्वदर्थं शत्रुं हनिष्यामि, महर्षे, यथाभिलषितम्।” एवं उक्ते, महर्षिः राजानं प्रत्युवाच— “राघवात् ऋते अन्यत् किंचित् बलं लोके तस्य राक्षसस्य प्रतिरोधाय न अस्ति; देवेषु अपि त्वं युद्धेषु रक्षिता। त्वया कृतं कर्म त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धम्; महाबलस्यापि तव सेनायाः अत्रैव स्थितिः भवतु, रिपुंतप्। बालोऽपि अयं तेजस्वी तं निग्रहीतुं समर्थः; अहं रामं गृहित्वा यास्यामि, कुशलं भवतु, रिपुंतप्।” एवं उक्त्वा, अत्यन्तं तुष्टः स ऋषिः राजपुत्रं गृहित्वा स्वाश्रमं प्रति प्रस्थितः। तत्र दण्डकारण्ये रामः यज्ञव्रतम् आदाय धनुः अद्भुतं संधाय स्थितः। तदा अपि अर्द्धचन्द्रेण श्यामलः, शुभलोचनः, एकवासाः, धनुर्धरः, केशान्ते सुवर्णमालया भूषितः, बालः सः विराजमानः स्वतेजसा दण्डकारण्यं प्रकाशयन्, नूतनचन्द्रमिव आसीत्। तस्मिन् काले अहं मेघसन्निभः, दीप्तस्वर्णकुण्डलधरः, वरदानबलसम्पन्नः, गर्वितः तस्य आश्रमं प्रविशं। प्रविशन्तं मां सः रामः शस्त्रपाणिः दृष्ट्वा, धैर्येण धनुः संधाय, किंचित् अपि न व्यामिश्रः। मोहात् अहं राघवं अवज्ञाय, “बालः अयम्” इति मन्यन्, शीघ्रं विश्वामित्रस्य यज्ञवाटिकां प्रति अभ्यधावम्। तदा सः शत्रुघ्नः तीक्ष्णबाणं मम उपरि संप्रेष्य, मां शतयोजनपर्यन्तं समुद्रे अपातयत्। तदा सः मां न हन्तुं इच्छन्, राघवः, बाणवेगेन मां रक्षितवान्। तेन बाणेन दूरं नीतः अहं मूर्च्छितः अपतन्। दीर्घकालं पश्चात् चेतना प्राप्ता, लङ्कां पुरीं अगच्छम्। एवं तदा मया रक्षितः, किं तु तव मित्राणि रामेण हतानि, बालत्वे अपि, अप्रमत्तेन, अशस्त्रविद्या अपि। अतः, चेतयित्वा अपि यदि त्वं रामेण सह संग्रामे प्रवर्तसे, शीघ्रं घोरं विपत्तिम् आप्नोष्यसि, न च जीविष्यसि। त्वया राक्षसानां क्रीडारम्येषु, उत्सवेषु, सभासु, विनोदेषु, दुःखदुःखं च आपादयिष्यसि। लङ्कां पुरीं रम्यगृहैः, प्रासादैः, विविधरत्नभूषितां, मैथिलीहेतोः विनाशितां द्रक्ष्यसि। पापं अकुर्वन्तः अपि, शुद्धाः, दुष्टसंसर्गात् नश्यन्ति, यथा अहिप्लाविते सरसि मत्स्याः। दिव्यचन्दनलिप्तान्, दिव्याभरणभूषितान्, भूतले पतितान् राक्षसान्, तव दोषेन द्रक्ष्यसि। रात्रिचरान्, स्त्रीभिः हृतपत्नीन्, केचित् स्त्रीभिः सह दिशः दिशः पलायमानान्, शेषान् अनाथान् च द्रक्ष्यसि। लङ्कां बाणजालैः परिवृतां, ज्वलनसमावृतां, दग्धगृहां द्रक्ष्यसि। परदाराभिमर्शनात् महत् पातकं नास्ति; राजन्, सहस्रशः स्त्रियः तव सन्ति। स्वपत्नीषु अनुरक्तः भव, कुलं रक्ष, राक्षसान् च रक्ष, यशः, श्रीः, राज्यं, प्राणान् च पालय। यदि चिरं सौम्याभिः पत्निभिः, बन्धुभिः च सह रमितुम् इच्छसि, रामस्य अप्रियं किञ्चित् न कुरु। यदि त्वं मम स्नेहपूर्वकं वार्यमाणः अपि, बलात् सीताम् अभिगच्छसि, रामबाणैः हतः, स्वजनैः हीनः, यमसदनं गमिष्यसि। एतस्मिन्नेव काले, सः मां युद्धे कथंचित् विमुक्तं कृत्वा, यदनन्तरं जातं तत् शृणु। अहं द्वाभ्यां राक्षसाभ्यां सह, मृगस्वरूपधारी, दण्डकारण्यं प्रविष्टः। दीप्तजिह्वः, महादंष्ट्रः, तीक्ष्णशृङ्गः, महाबलः, मांसभक्षकः, दण्डकारण्ये विचरन् आसीत्। यज्ञवाटेषु, पुण्यस्थलेषु, पुण्यवृक्षेषु च, हे रावण, अतीव उग्रः, तापसान् विघ्नयन् विचरम्। धर्मात्मानः तापसाः दण्डकारण्ये हत्वा, तेषां रक्तं पित्वा, मांसं खादित्वा, अहं तत्र वसन्। क्रूरः, मुनिमांसभक्षकः, अरण्यवासिनः भीषयन्, रक्तमत्तः, अहं दण्डकारण्ये विचरम्। धर्मनाशकः सन्, दण्डकारण्ये विचरन्, तदा धर्मनिष्ठं रामं तपस्विनं दृष्टवान्। तत्र वैदेहिं महाभागां लक्ष्मणं च महारथं, अल्पाहारं तपस्विनं, सर्वभूतहिते रतम् अपि अपश्यम्।