रावणः तदा मारीचं राक्षसम् उद्दिश्य उवाच—"यदि सर्वे अपि देवाः स्वैः भ्रातृभिः सह आगच्छेयुः, मम तत्र न कापि चिन्ता; अतः त्वं मे सहायः भव, यतः त्वं एव समर्थः असि, हे राक्षस। बलस्य, युद्धस्य, गर्वस्य च विषये तव समः नास्ति; त्वं महावीर्यः, महामायायुक्तः, चतुरः च। एतदर्थं अहम् इह आगतः, हे निशाचर, मम वचनानुसारं कर्तव्यं शृणु, सहायः मे भव। त्वं सुवर्णमृगस्य रूपं गृहित्वा, रजतवर्णैः बिन्दुभिः शोभितः, रामस्य आश्रमस्य समीपे सीताया अग्रे विचर। त्वां मृगरूपिणं दृष्ट्वा, सीता नूनम् रामं लक्ष्मणं च त्वां गृहीतुम् याचेत। तयोः तत्र गत्वा तस्य स्थानस्य शून्ये सति, अहम् सीतां सुखेन हरिष्यामि, यथा राहुः शशिनो दीप्तिं गृह्णाति। अनन्तरं, रामः भार्याहरणदुःखेन पीडितः सन्, मम कार्यसिद्धौ च हृदयप्रसादे च, मया यथासुखं हन्तव्यः।" एवं रावणस्य रामकथनं श्रुत्वा, महात्मा मारीचः भयेन मुखं शुष्कं कृतवान्, स च भीतः अभवत्। स शुष्कोष्ठः, निमीलितनयनः मृतवत्, क्लेशितः रावणं वीक्ष्य स्थितवान्। रामस्य बलं जानन्, महान्यनेन वनान्तरे भयभीतः, मारीचः कृताञ्जलिः रावणं प्रत्युवाच, हितं सत्यं च वचनं ब्रुवन्। इति श्रीमद्वाल्मीकि रामायणे अरण्यकाण्डे सप्तत्रिंशः सर्गः। राक्षसाधिपतेः वचनं श्रुत्वा, वाक्यविशारदः तेजस्वी मारीचः राक्षसाधिपतिं प्रत्युवाच—"राजन्, ये सदा प्रियं वदन्ति, ते सहजं सुलभाः; परन्तु यः अप्रियं हितं च वदति, शृणोति च, स दुर्लभः। त्वं नूनं रामं न जानासि, यो बलधर्मसम्पन्नः, दुर्निरीक्ष्यः, चपलः, इन्द्रवरुणयोः समः। सर्वे राक्षसाः सुरक्षिताः स्युः; कोपितः रामः लोकान् राक्षसांश्च न विनाशयेत्। जनकात्मजा तव नाशाय न जातु, सीतया महद्भयं न स्यात्। लङ्का नगरी सर्वे राक्षसैः सह, त्वं च स्वेच्छाचारः पतिः, न नश्येत्। राजा यः कामवशः, दूषितचरितः, पापकर्मसु मन्त्रिभिः उपदिष्टः, स आत्मानं स्वजनं राष्ट्रं च नाशयति।" "रामः न पित्रा परित्यक्तः, न च कदापि सीमां लंघितवान्; न लोभी, न दुष्टः, न क्षत्रियकुले कलङ्कः। कौसल्यानन्दनः धर्मे गुणे च न हीनः, प्रजासु सौम्यः, सर्वभूतहिते रतः। सत्यप्रियपिता कैकेय्याः छलितः दृष्ट्वा, स धर्मात्मा 'करिष्यामि' इति उक्त्वा, वनं प्रविष्टः। कैकेय्याः कामार्थं पित्रा च दशरथेन, राज्यं सुखं च त्यक्त्वा, दण्डकारण्यं प्रविष्टः। रामः न कठोरः, न मूढः, न च असंयतः; तस्मात् तस्मिन् अनृतं न वक्तव्यं।" "रामः धर्मस्वरूपः, आर्यः, सत्यवीर्यनिष्ठः; स लोकनाथः, देवानां मध्ये इन्द्रवत्। कथं त्वं वैदेहीं, स्वतेजसा रक्ष्यमाणां, सूर्यकान्तिं यथा, हर्तुम् इच्छसि? स धग्धः रामानलः, अग्निशिखावत् शरैः, अगम्यः; तं युद्धे प्रविष्टुं न अर्हसि। स विस्तृतधन्वा, दीप्तमुखः, शरशिखावान्, अजय्यः, धनुर्धरः, शत्रुसैन्यविनाशकः।" "राज्यं सुखं जीवितं च परित्यज्य, आत्मनः प्रियतमं जीवनं अपि, रामस्य कारणेन आत्मनाशं न कुर्याः। यस्य भार्या जनकात्मजा, तस्य तेजः अप्रमेयम्; तां रामधनुषा रक्ष्यमाणां त्वं न हर्तुं समर्थः। स नरसिंहः, विशालवक्षाः, दीप्तमान्, यस्य भार्या प्राणेभ्यः अपि प्रियतमा। स मैथिलात्मजा, सीता, पतिस्नेहयुक्ता, यज्ञाग्नेः शिखेव, न लङ्घनीया।" "किं व्यर्थं प्रयासं करोति, राक्षसाधिप? यदि स त्वां युद्धे पश्येत्, तदा नूनं तव नाशः। यदि त्वं दीर्घकालं जीवितं, सुखं, दुर्लभं राज्यं च इच्छसि, तर्हि रामस्य अप्रियम् अकुर्याः। मन्त्रिभिः विभीषणमुख्यैः सह, धर्मज्ञैः मन्त्रयित्वा, दोषगुणबलाबलानि विचिन्त्य, यथार्थं कार्यं निश्चितव्यं। आत्मबलं रामस्य च यथार्थं ज्ञात्वा, हितं युक्तं च कार्यं निश्चितुम् अर्हसि।" "मम मतिः—कोसलराजपुत्रेण सह युद्धं न तव युक्तम्। इदानीं पुनः मम उत्तमं युक्तं हितं च वाक्यं शृणु, हे निशाचराधिप।" इति श्रीमद्वाल्मीकि रामायणे अरण्यकाण्डे अष्टात्रिंशः सर्गः। "कदाचित् अहम्, स्वबलस्य प्रभावेन, सहस्रगजबलः, गिरिसमः, पृथिवीं विचरन् आसम्। मेघश्यामः, दीप्तसुवर्णकुण्डलधरः, भीषणः, मुकुटी, गदायुधः, जगद्भयं जनयन्। अहम् दण्डकारण्ये मुनिमांसभोजनः विचरन्, तदा धर्मात्मा महर्षिः विश्वामित्रः मया भीतः अभवत्।