तस्य वृक्षस्य शाखाः शतयोजनविस्तीर्णाः सर्वतो वितताः आसन्। तस्माद् एका शाखा गृहीत्वा गजेन्द्रः महाकायः कूर्मश्च तत्र उपरि स्थितौ। भोजनार्थं बलवान् गरुडः तस्य शाखायाः समीपम् आगतः; तस्य भारेण तदा पक्षिणां श्रेष्ठः सहसा शाखां चकार। बलवान् सुपर्णः पत्रसमृद्धां तां शाखां छित्त्वा तत्रैव वैखानसाः, माषाः, वालखिल्याः, मरीचिपाश्च संनिपत्य स्थिताः। तत्र तु महान् मुनयः धूम्रवर्णाः संतीर्णाः अजवत् दृष्टाः; तेषां हितार्थं गरुडः तां शाखां शतयोजनदीर्घाम् आदत्त। स तु भग्नां शाखां शीघ्रं गृहीत्वा, गजेन्द्रकूर्माभ्यां सह धर्मात्मा एकपादस्थितः तन्मांसम् अश्नात्। तया शाखया निषादाधिपतिं विनाश्य पक्षिणाम् अग्रणीः अनुत्तमं हर्षम् अवाप्य, तान् महर्षीन् मोचयित्वा, अत्यन्तं हर्षेण पूर्णः तस्य बलं द्विगुणमभवत्। ततः स बुद्धिमान् अमृतं आनयितुम् मनसि निश्चितवान्। स धनदानुजः शुभद्रनाम्नः वटवृक्षं सुपर्णलिङ्गितं महर्षिसंसेवितं ददर्श। स सागरस्य पारं तीर्त्वा, नदीपतिं तं समतिक्रम्य, एकं आश्रमं रम्यं, पवित्रं, एकान्ते स्थितं वनमध्यगं ददर्श। तत्र मारीचं नाम राक्षसं कृष्टाजिनवसनं जटिलं नियताहारं च दृष्टवान्। रावणस्तु तं सम्यक् उपगम्य, मारीचेन राक्षसेन सर्वैः मानुषोपभोगैः सत्कृतः। स तु स्वयम् अतिथिं सत्कार्येण, आहारपानैः सत्कृत्य, मारीचः तं रावणं प्रयोजनवाक्यैः सम्बोधयामास। "कच्चित् कुशलं ते, राजन्, लङ्कायाम् राक्षसेश्वर? किं कारणं त्वया शीघ्रं पुनः अत्र आगतम्?" इति मारीचेन पृष्टः, स रावणः प्रभामान् वाक्यविशारदः तदा वाक्यम् अभाषत। इदानीं श्रीमद्रामायणे वाल्मीकिना कृतं अरण्यकाण्डे षट्त्रिंशः सर्गः श्रोतव्यः। ततः रावणः मारीचं सम्बोध्य उवाच, "मारीच, शृणु प्रियं मम वचनं; अहं क्लिष्टः, दुःखितस्य च त्वमेव परायणम्। जानासि जनस्थानं, यत्र मम भ्राता खरः, बलवान् दूषणः, भगिनी च शूर्पणखा वसतः। तत्र त्रिशिराश्च बलवान् मांसशः राक्षसः, अन्ये च बहवः विक्रान्ताः रजनिचराः शूराः तिष्ठन्ति। मम आज्ञया ते राक्षसाः धर्मनिष्ठान् मुनीन् महावने तुदन्ति। चतुर्दशसहस्राणि राक्षसाः घोरकर्माणः, विक्रान्ताः, खरवशाः, तत्र वसन्ति। ते बलिनः जनस्थाने वसन्तः, समागताः, सर्वथा मम अधीनाः, रामेण सह संग्रामे प्रवृत्ताः। खरप्रमुखाः राक्षसाः विविधायुधधारिणः, रामं रणे कोपितं प्रतिपेदिरे। स रामः एकश्च, कठोरं वचनमपि न उक्त्वा, धनुषा शरसंयोगेन, चतुर्दशसहस्राणि राक्षसाः घोरवीर्यान् निपातितवान्। ते तु नरवीरेण पदातिना दीप्तैः शरैः हतान्; खरश्च संग्रामे हतः, दूषणोऽपि निपातितः। त्रिशिराः अपि हतः, दण्डकवनं च निरभीतं कृतम्; स रामो, पितुः क्रोधात् निर्गतः, भार्यया सहितः, प्रायेण कालपर्यन्तं वसति। स रामः तस्य सैन्यस्य विनाशकः, क्षत्रियाणाम् अपवादः, धर्मत्यागी, कठोरः, क्रूरः, मूढः, लोभी, असंयतः च। धर्मं परित्यज्य, अधर्मे स्थितः, प्राणिनां हिंसातुष्टः, निरवैरः सन्, वने हिंसां कृत्वा वर्तते। शूर्पणखायाः च कान्तारं च्छित्त्वा, तस्या नासिकां च कर्णौ छित्वा, स तु सीतां जनस्थानात् हरिष्यामि, या देवरूपिणी। तां बलात् आनयिष्यामि—त्वं मे साह्यं कुरु; त्वया सह स्थितेन अहम् अवश्यं सफलः स्याम्। सर्वे देवाः भ्रातृभिः सह आगच्छेयुः अपि, मम किंचित् न चिन्ता अस्ति; अतः त्वं साह्यं कुरु, त्वमेव समर्थः, राक्षस। बलविक्रममदेषु तव समः नास्ति; त्वं महावीर्यवान्, महान् मायावी, नीतिशास्त्रकुशलः। अतः हेतोः अहम् अत्र आगतः, रजनिचर; शृणु यत् कर्तव्यं, मम वचनेन सहकारी भव। त्वं सुवर्णमृगस्य रूपं गृहीत्वा, रजतवर्णचिह्नितः, रामाश्रमस्य समीपे सीतायाः पुरतः विचर। सा त्वां मृगरूपिणं दृष्ट्वा, निश्चितं पतिं लक्ष्मणं च त्वत्संग्रहे याचिष्यति। तयोः गत्वा, स्थानं शून्यं कृत्वा, अहं सीतां सुखेन हरिष्यामि, यथा राहुः शशिनः प्रभाम्। ततः, रामः पत्न्याहरणविषण्णः सन्, मम कार्यसिद्धौ, मम हृदयम् तृप्तम् स्यात्, तं रामं सुखेन हनिष्यामि।" रावणस्य रामकथनं श्रुत्वा, महात्मनः मारीचस्य मुखं शुष्कमभवत्, स भयेन व्याप्य अभवत्। स शुष्कोष्ठः, स्थिरनेत्रः मृतेव, संतप्तः रावणं पश्यन् तस्थौ। स तु रामस्य वीर्यं विज्ञाय, भयाकुलचित्तः महावने, अञ्जलिं कृत्वा रावणं उवाच, हितं सत्यं च वाक्यं उवाच। इदानीं श्रीमद्रामायणे वाल्मीकिना कृतं अरण्यकाण्डे सप्तत्रिंशः सर्गः श्रोतव्यः।