सिंधुराजस्य मार्दवेषु रामः स्वर्गसदृशं देशं ददर्श। तत्र मेघश्यामं न्यग्रोधवृक्षं मुनिसंघैः परिवृतं दृष्टवान्। तस्य शाखाः शतयोजनविस्तीर्णाः सर्वतः प्रसारिताः आसन्। तस्मात् शाखात् गजेन्द्रः महाकायः कच्छपश्च उद्धृतौ। तत्र भोजनार्थं बलवान् गरुडः तस्य शाखायाम् अगमत्। तस्य भारेण स पक्षिराजः सहसा तां शाखां चिच्छेद। बलवान् सुपर्णः पत्रिणीं तां शाखां चिच्छेद, यत्र वैखानसाः, माषाः, वालखिल्याः, मरीचिपाश्च मुनयः संनिहिताः आसन्। तत्र ते महर्षयः धवलवर्णाः, समूहिताः, अजवत् प्रतीताः। तेषां कृते गरुडः शतयोजनदीर्घां शाखां जग्राह। स तां भग्नां शाखां गजेन कच्छपेन च सह शीघ्रं गृहीत्वा, एकपादस्थितः धर्मात्मा तन्मांसं अश्नात्। तया शाखया निषादक्षेत्रं विनाश्य, स पक्षिसत्तमः महर्षीन् मोचयित्वा अतुलां प्रीतिं प्राप। ततः तेन प्रीत्या द्विगुणबलः जातः, स बुद्धिमान् अमृताहरणे मनसि निश्चितवान्। स धनदभ्राता सुभद्रनाम्नि न्यग्रोधे, सुपर्णचिह्निते, महर्षिसंघसेविते, दृष्ट्वा, सरितां पतिं समुद्रं तीर्त्वा, रम्ये पुण्ये वने, एकान्ते आश्रमं अपश्यत्। तत्र स कृष्टाजिनवसनं, जटिलं, नियताहारं मारीचं राक्षसं अपश्यत्। रावणः सम्यक् उपगम्य, मारीचेन राक्षसेन मानवविधिना सत्कारं प्राप। स्वयम् अन्नोदकादिभिः सत्कृत्य, मारीचः तं अभिप्राययुक्तं वाक्यम् उवाच— "कच्चित् कुशलं ते, राजन्, लङ्केश राक्षसेश्वर! किं पुनरिदानीं त्वया शीघ्रं आगम्यते?" इति। मारीचेन एवमुक्तः तेजस्वी रावणः वाक्यकुशलः तदा प्रत्युवाच। शृणु सर्गं षट्-त्रिंशत्तमं श्रीमद्वाल्मीकि-रामायणेऽरण्यकाण्डे। "मारीच, शृणु प्रिय, मम वचनानि। अहं क्लिष्टः, दुःखितस्य हि त्वं शरण्यतमः। जानासि जनस्थानं, यत्र मम भ्राता खरः, बलवान् दूषणः, भगिन्यः शूर्पणखा च वसतः। तत्र त्रिशिराः अपि बलवान् मांसभक्षः राक्षसः, अन्ये च बहवः प्राक्रान्ता रजनिचराः, यथेष्टवेधा:। मम आज्ञया राक्षसाः तत्र वसन्ति, धर्मात्मनां मुनीनां तापस्यं वने विघ्नयन्तः। चतुर्दशसहस्राणि राक्षसानां घोरकर्मणां, खरस्य वश्याः, तत्र वसन्ति। ते सर्वे जनस्थाने वसन्तः, संगता, मयि आश्रिता, रामेण सह युद्धं कृतवन्तः। खरमुख्याः राक्षसाः विविधायुधधारिणः, कोपितं रामं समरे प्रत्युद्ययुः। स रामः, न किंचित् कठोरं वचनं उक्त्वा, धनुषा शरसंयोगेन, चतुर्दशसहस्राणि तीक्ष्णकर्मणां राक्षसान् जघान। ते राक्षसाः मनुष्येण पादातिना दीप्तैः बाणैः निपातिताः। खरः अपि युद्धे निहतः, दूषणः च अपातितः। त्रिशिरसः अपि हतः, दण्डकवनं निर्भयं कृतं। स रामः, पितुः कोपात् निर्गतः, भार्यया सह, प्रायशः कालं नयति। स रामः, सेनायाः संहारकर्ता, कषायाणां मध्ये कलंकः—अधर्मात्मा, कठोरः, क्रूरः, मूढः, लोभः, असंयतः। धर्मं परित्यज्य, अधर्मे मनः स्थाप्य, प्राणिनां हिंसायाम् रमते। अनिमित्तं वने हिंसां आचरन्। मम भगिन्याः कर्णनासिके छित्त्वा विरूपितः। तस्य भार्यां सीतां, देव्याः सदृशीं, जनस्थानात् हर्तुम् इच्छामि। बलात् ताम् आनयिष्यामि—त्वं मम सहायः भव। त्वया सह स्थातुम्, महाबाहो, निश्चितं विजयिष्यामि। सर्वे देवाः स्वसहोदरैः आगच्छेयुः अपि, मम किंचिद् चिन्ता नास्ति। अतः सहायः भव, त्वं हि समर्थः राक्षसश्रेष्ठ। बलवीर्ययुद्धमदेषु त्वत्समानः नास्ति। त्वं महावीर्यः, महामायायुक्तः, महाचतुरः। अतः अहं त्वाम् आगतः रजनिचर। मद्वचनात् कर्तव्यं शृणु, सहायः भूत्वा। त्वं हिरण्मयान् मृगाकारं, रजतविचित्राङ्गं, गृहत्वा, रामाश्रमस्य पुरतः सीतायाः पुरतः विचर। सा त्वां मृगरूपिणं दृष्ट्वा, निश्चितं पतिं लक्ष्मणं च त्वद्ग्रहणाय याचिष्यति। तयोः गत्वा, आश्रमं रिक्ते, अहं तां सीतां हरेयं, यथाराहुः शशाङ्ककान्तिं। पश्चात्, रामस्य भार्याहरणविषादेन पीडितस्य, अहं तं यथेच्छया हनिष्यामि, सिद्धार्थः, तुष्टचित्तः। एवं रावणस्य रामवृत्तान्तं श्रुत्वा, महात्मनः मारीचस्य मुखं शुष्कम् अभवत्, स भीतः अभवत्। शुष्कोष्ठः, स्थिरनेत्रः मृतवत्, संतप्तः, रावणं निरिक्ष्य तस्थौ। स रामबलं विदित्वा, व्याकुलचित्तः, भयाकुलः, मुनिवने, अञ्जलिं कृत्वा, हितं सत्यं च वाक्यं रावणं उवाच।