सर्वेषां देवपत्नीभिः सेव्यमानः, ताभिः पूजितः, सुरासुरगणैः सोमपैः सदा सेव्यमानः स स्थलमधिगच्छत्। तत्र हंसक्रौञ्चप्लवकसङ्घैः समाकीर्णं, सरसैः प्रमुदितं, सुकुमारशिलास्फटिकमणिसंप्रभं, सागरसंपूर्णतेजसा च विभास्यमानं ददर्श। सर्वतो दिव्यपुष्पमालाभिः शोभितानि विशालानि शुक्लवर्णानि विमानानि, गीतवादित्रनिनादैः प्रतिश्रुतानि तत्रासन्। तत्र कुबेरभ्राता गन्धर्वाप्सरसः स्वेच्छया विचरन्तीः, तपसा जितलोकाः, समन्तात् विचरन्तीः ददर्श। स च सुगन्धिसन्दलवृक्षाणां सहस्रशः वनानि, मूलसुरभिस्रवणानि, गन्धमोहितानि च ददर्श। तत्रैवागुरु, तक्कोल, जातिपुष्प, फलवतीः सुगन्धयुक्ताः वनराजीः च ददर्श। तमालपुष्पाणि, मरिचकुञ्जानि, तटस्थललोलमुक्ताफलानि च तत्र दृष्टानि। स च श्रेष्ठपर्वतान्, प्रवालराशीन्, सुवर्णरजतशिखरांश्च ददर्श। मनोहरस्फुटसलिलानि, विस्मयजनकानि, धनधान्यसमृद्धभूमीः, दुर्लभदर्शनस्त्रीसमाकुलानि च तत्रासन्। स च नगराणि गजाश्वरथनिनादितानि, सर्वत्र समभूमिं, पुष्टशस्यवनानि, शीतलसुगन्धिवातसंस्पृष्टानि च ददर्श। सिन्धुपतेः सरसिषु दिव्यमिव देशं ददर्श, यत्र मेघवर्णं वटवृक्षं मुनिसंघपरिवृतं दृष्टवान्। तस्य शाखाः सर्वतो योजनशतपरिमाणाः प्रसृताः आसन्। तस्मात् शाखात् गजः महाकायः कूर्मश्चोद्धृतौ। तत्रान्नहेतोः महाबलः गरुडः शाखां समुपागत्य, तस्य भारात् सा शाखा सहसा भग्ना। तत्र स बली सुपर्णः पत्रसमूढां शाखां भग्नां चकार, यत्र वैखानसाः, माषाः, वालखिल्याः, मरीचिपाश्च संनिविष्टाः। तत्रैव शुक्लकेशा महर्षयः, अजवत् दृश्यन्ते स्म। तेषां हितार्थं गरुडः तां योजनशतपरिमितां शाखां जग्राह। स भग्नां शाखां शीघ्रं गृहीत्वा, गजकूर्माभ्यां सह, धर्मात्मा एकपादस्थितः तद्मांसमश्नोत्। तेन स शाखया निषादक्षयं कृत्वा, स विहङ्गश्रेष्ठः महर्षीणां मोचनं कृत्वा परमं हर्षमवाप। ततः हर्षवर्धितबलः स बुद्धिमान् सुधाहरणे मनः कृतवान्। ततः स धनाध्यक्षभ्राता सुपर्णचिह्नितं, महर्षिसमाकुलं शुभद्रनाम्ना वटवृक्षं ददर्श। स सागरतीरं तीर्त्वा, रम्ये पवित्रे च वनभागे आश्रमं ददर्श। तत्र मारीचं राक्षसं कृष्णाजिनवासनं, जटिलं, नियताहारं च दृष्टवान्। रावणः सम्यक् उपसृत्य, तेन मारीचेन राक्षसेन मानुषोपभोगैः सत्कृतः। स च स्वयमाहारजलादिभिः सत्कृत्य, मारीचः प्रयोजनवाक्यमुवाच। स मारीचो वाचः प्राह—"कच्चित् कुशलं ते, राजन्, लङ्कायां राक्षसेश्वर? किं पुनस्त्वं शीघ्रं पुनः आगतः?" इत्युक्त्वा, मारीचेन पृष्टः, रावणः प्रभामान्, वाक्यविशारदः, तदा वाक्यमुवाच। अथ वाल्मीकिरामायणस्यारण्यकाण्डे षट्त्रिंशः सर्गः प्रवक्ष्ये। रावणः उवाच—"मारीच, शृणु मम वचनानि; अहं व्यथितः, दुःखितस्य हि त्वं शरण्यतमः। जानासि जनस्थानं, यत्र मम भ्राता खरः, महाबलः दूषणः, भगिन्यपि शूर्पणखा वसतः। तत्र त्रिशिरा नाम बलवान्, मांसभक्ष्यः राक्षसः, अन्ये च बहवः पराक्रान्ताः रजनिचराः निवसन्ति। ममाज्ञया राक्षसाः तत्र धर्मनिष्ठान् मुनीन् वने पीडयन्ति। चतुर्दशसहस्राणि राक्षसानां, घोरकर्मणां, खरानुयायिनां, तत्र वसन्ति। ते सर्वे जनस्थाने स्थिताः, समागत्य, रामेण सह युद्धमकरोत्। खरप्रमुखाः राक्षसाः शस्त्रपाणयः, क्रुद्धे रामे समरे स्थिते, समरमुपगताः। न किंचिदपि कठोरवचनमुक्त्वा, धनुषा शरप्रवृत्तेन, रामः तान् चतुर्दशसहस्राणि घोररूपिणः राक्षसान् जघान। तैः दीप्तशरैः, पादातेन नरर्षिणा, खरश्च हतः, दूषणश्च निपातितः। त्रिशिरा अपि हतः, दण्डकवनं निर्भयं कृतम्। स च पितृकोपात् प्रव्राजितः, भार्यया सह वसति, प्रायशः कालपर्यन्ते। स रामः, तद्बलविनाशकृत्, क्षत्रियपांसनः, अधार्मिकः, कठोरः, क्रूरः, मूढः, लोभः, असंयतः। धर्मं परित्यज्य, अधर्मे मनः कृत्वा, प्राणिभ्यः हिंसायां रतः। निरपकारे वने हिंसां कृतवान्। तेन मे भगिन्याः कर्णनासिके छित्त्वा विकृतं रूपं कृतम्। अहं तस्य भार्यां सीतां, देवकन्यासमां, जनस्थानात् हर्तुमिच्छामि। बलात् तां नेष्यामि—त्वं मम साहाय्यं कुरु; त्वयि स्थिते, महाबल, निश्चितं कार्यसिद्धिः मम भविष्यति।