तदाऽभवत् महाशब्दः, मेघनादसमः, यत्र प्रसिद्धः राक्षसाधिपः, कुबेरस्य भ्राता, नदीवनाधिपतिं प्रति प्रस्थितवान्। दशग्रीवः रावणः, शुक्लचामरच्छत्रयुक्तः, मणिप्रभासमः, तप्तसुवर्णाभरणैः भूषितः, दशमुखः, विंशतिबाहुः, दिव्यदर्शनः, देवद्विषः, मुनिवधः, दशशिखरगिरिसदृशः, स्वेच्छाचलितरथस्थः, राक्षसराजः आकाशे विद्युत्प्रभायुक्तमेघवत् दीप्तिमान् बभूव। स बलवान् पर्वतान्, समुद्रान्, तटप्रदेशान् च निरीक्ष्य, सहस्रशः विविधपुष्पफलैः आच्छादितान् वृक्षान् अपश्यत्। सर्वत्र शीतलमंगलोदकयुक्तैः पद्मसरसः, विस्तीर्णयज्ञवेद्योपेतैः आश्रमैः च भूषितं तं देशं ददर्श। कदलीवनैः शोभितं, नारिकेलवृक्षैः दीप्तं, सालतालतमालादिवृक्षैः पुष्पितैः रम्यं क्षेत्रं अपश्यत्। तत्र महान् ऋषयः, अल्पाहारनियता, सहस्रशः नागाः, सुपर्णाः, गन्धर्वाः, किन्नराः च विराजन्ति। कामजितैः सिद्धचारणैः, आजैः, वैखानसैः, मासैः, वालखिल्यैः, मरीचिपैः च समृद्धम्। सहस्रशः अप्सरः, दिव्याभरणमाल्यधारिण्यः, सुरूपाः, क्रीडायोग्याः, विधिविद्याः च तत्र सन्दृश्यन्ते। देवपत्नीभिः पूजितः, देवासुरसमूहैः अमृतपानैः सेवितः, स रम्यः प्रदेशः बभूव। हंससारसक्रौञ्चजलचरैः पूर्णः, मणिप्रभासमः, समुद्रदीप्त्या घनः, सर्वत्र विशालश्वेतविमानैः, दिव्यमाल्यशोभितैः, गीतवाद्यनिनादितैः तं प्रदेशं ददर्श। कुबेरभ्राता गन्धर्वाप्सरः स्वेच्छाचरिणः, तपसा विजितलोकान्, अपश्यत्। सौम्यचन्दनवनानि, सहस्रशः, सुगन्धमूलोत्क्षिप्तानि, मनोज्ञानि ददर्श। उत्तमागरुवनानि, तक्कोलजात्यादिसुगन्धपुष्पफलवनानि अपि ददर्श। तामालपुष्पाणि, मरिचकुञ्जानि, नदीतीरे मुक्ताप्रकाण्डानि अपश्यत्। उत्तमपर्वतान्, प्रवालसमूहान्, सुवर्णरजतशिखरान् अपि ददर्श। मनोहरशुद्धप्रवाहाः, अद्भुतदर्शनाः, धनधान्यसमृद्धभूमयः, दुर्लभस्त्रीसमृद्धाः तत्र आसन्। नगराणि गजाश्वरथसमाकीर्णानि, सर्वत्र समतलसुषमा, शीतलसुवातेन स्पृष्टानि अपि ददर्श। सिन्धुराजस्य सरसिषु स्वर्गसदृशं स्थानं ददर्श; तत्र मेघसदृशं वटवृक्षं, मुनिसमूहैः परिवृतं, अपश्यत्। तस्य शाखाः शतयोजनविस्ताराः; तस्मात् गजः महाकायकूर्मः च उपकृष्टौ। अन्नार्थं बलवान् गरुडः शाखायां उपविशत्; तस्य भारात् शाखा त्वरया भग्ना। सुपर्णः पल्लवसमृद्धां शाखां अवजघान; तत्र वैखानसाः, मासाः, वालखिल्याः, मरीचिपाः च संनिहिताः आसन्। गौरवर्णाः मुनिसमूहाः मेषसदृशाः तत्र स्थिताः; तेषां हितार्थं गरुडः शतयोजनदीर्घां शाखां जग्राह। भग्नां शाखां, गजकूर्मयुतां, त्वरया गृहीत्वा, एकपादस्थितः धर्मात्मा तद्वसा भक्षयामास। निषाददेशं शाखया नष्ट्वा, पक्षिराजः महर्षीन् विमुक्त्वा, अतुलं हर्षं प्राप्तवान्। ततः हर्षसमृद्धः, बलद्विगुणः, बुद्धिमान् अमृतग्रहणाय मनः अकरोत्। कुबेरभ्राता शुभद्रनाम्ना वटवृक्षं, सुपर्णचिह्नितं, महर्षिसमूहसेवितं ददर्श। सागरतीरं गत्वा, नदीवनाधिपतिं समीक्ष्य, वनस्य एकान्तपवित्रशोभितमाश्रमं अपश्यत्। तत्र मारिचं राक्षसं, कृष्णाजिनधारिणं, जटायुक्तं, अल्पाहारनियतं ददर्श। रावणः समीपं गत्वा, मारिचेन मानवोपभोगैः सम्यक् सत्कृतः। स्वयं आतिथ्यं कृत्वा, मारिचः भोजनं जलं च दत्वा, प्रियं प्रयोजनवाक्यं अब्रवीत्। "कच्चित् कुशलं ते, राजन्, लङ्काराक्षसराज, किमर्थं त्वं शीघ्रं पुनः अत्र आगतः?" इति। तं मारिचेन उक्तं, रावणः, वाक्यकुशलः, तेजस्वी, तदनन्तरं इदं वचनं अब्रवीत्। श्रुणु वै, वाल्मीकिरामायणे, अरण्यकाण्डे, षट्त्रिंशस्सर्गस्य कथा प्रवर्तते। "मारिच, शृणु मे वचनं, प्रिय, यथा वदामि; दुःखितोऽस्मि, दुःखिनां त्वं उत्तमः शरणः। जानासि जनस्थानं, यत्र मम भ्राता खरः, बलवान् दूषणः, भगिनी च शूर्पणखा निवसति। तत्र त्रिशिराः मांसभक्षः बलवान् राक्षसः, अन्ये च बहवः वीराः रात्रिचराः, लक्ष्यकुशलाः। मम आज्ञया राक्षसाः तत्र वसन्ति, धर्मनिष्ठान् मुनीन् महावने तपीयन्तः व्यथयन्ति।