रावणः, कुबेरस्य भ्राता, स्वेच्छया चलन्तं सुवर्णरत्नविभूषितं रथं आरुह्य, घण्टारवयुक्तैः गन्धर्वमुखैः अश्वैः सुवर्णाभरणैः भूषितैः युक्तं रथमाधिरोहति स्म। स राक्षसाधिपः मेघनादेन गर्जन्, नदीनां वनानां च अधिपतिं प्रति प्रस्थितः। दशग्रीवः, श्वेतचामरच्छत्रैः, तीक्ष्णस्वर्णाभरणैः, मणिशिलासमानप्रभायुक्तः शोभमानः, दशग्रीवः, विंशति बाहुयुक्तः, देवद्विषः, ऋषिहन्ता, दशशिखरयुक्तं पर्वतमिव दीप्तः आसीत्। स राक्षसाधिपः, स्वेच्छया गच्छन्तं रथं उपविष्टः, आकाशे विद्युत्संयुक्तं मेघमिव शोभमानः। पर्वतान्, समुद्रान्, तटान् च निरीक्ष्य, वीरः विविधपुष्पफलविभूषितान् वृक्षसहस्राणि अपश्यत्। सर्वतः शीतशुभजलयुक्तैः पद्मसरः, यज्ञवेदियुक्तैः विस्तीर्णैः आश्रमैः च भूषितं तं देशम्। कदलीवनैः, दीप्तनारिकेलैः, शालतालतमालैः अन्यैः पुष्पितैः वृक्षैः च शोभितम्। तत्र अन्ननियमपरायणैः महर्षिभिः, सहस्रैः नागैः, सुपर्णैः, गन्धर्वैः, किन्नरैः च शोभितम्। कामजितैः सिद्धचारणैः, आजैः, वैखानसैः, मासैः, वालखिल्यैः, मरीचिपैः च समृद्धम्। दिव्याभरणमालाविभूषितैः, रम्यरूपैः, क्रीडायज्ञकुशलैः, अप्सरसां सहस्रैः परिवृतम्। देवपत्नीभिः पूजितम्, देवासुरसमूहैः अमृतपानैः सेवितम्। हंसबकप्लवाकुलम्, सरसैः प्रमुदितम्, मणिशिलादिप्रभायुक्तम्, समुद्रदीप्तिसंवृतम्। सर्वतः विशालशुक्लविमानैः, दिव्यमालाभिः भूषितैः, गीतवाद्यध्वनिसंयुक्तैः। गन्धर्वाप्सरः, तपसा लोकजिताः, स्वेच्छया विहरन्तः, कुबेरभ्राता अपश्यत्। सुगन्धसारयुक्तान् सहस्रश्चन्दनवनान्, स्पर्शगन्धप्रियाणि मूलानि च अपश्यत्। अगुरु, तक्कोल, जाति, अन्यैः फलसुगन्धयुक्तैः वनैः च तं प्रदेशं अपश्यत्। तमालपुष्पाणि, मरिचकुञ्जानि, नदीतीरे शुक्तिसमूहानि च अपश्यत्। उत्तमपर्वतान्, प्रवालराशीन्, सुवर्णरजतशिखराणि च अपश्यत्। रम्यशुद्धस्रोतांसि, अद्भुतदर्शनीयानि, धनधान्यसमृद्धभूमिं, दुर्लभस्त्रीसमूहान् च अपश्यत्। गजाश्वरथसमाकीर्णान् नगरान्, सर्वत्र समभूमिं, हरितवनं, सुखस्पर्शशीलवातान् च अपश्यत्। सिन्धुनरेशस्य पल्वले स्वर्गसदृशं स्थलमपश्यत्; तत्र मेघसमानकृष्णं वटवृक्षं, ऋषिसंवृतं अपश्यत्। तस्य शाखाः शतयोजनविस्तीर्णाः; तस्मात् हस्ती महाकायः कूर्मः च उत्थापितौ। अन्नार्थं महाबलिः गरुडः तत्र शाखायामागतः; तस्य भारात् पक्षिराजः शाखां त्वरया अपातयत्। सुपर्णः पत्रसमूहयुक्तां शाखां अपातयत्; तत्र वैखानसाः, मासाः, वालखिल्याः, मरीचिपाः च समवेताः। तत्र महर्षयः श्यामाः समवेताः मेषवत् अभिव्यक्ताः; तेषां हिताय गरुडः शतयोजनदीर्घां शाखां आदत्त। शाखां हस्ती कूर्मं च सहितं शीघ्रं आदाय, धर्मात्मा पक्षिराजः एकपादस्थितः तं मांसं उपयुञ्जत्। निषादभूमिं शाखया विनष्ट्वा, पक्षिराजः महर्षीन् विमुक्त्वा, अप्रमेयां मुदम् अवाप। तस्य मुदया बलं द्विगुणं जातम्; स बुद्धिमान् अमृतहरणाय मनः निश्चितवान्। ततः कुबेरस्य भ्राता, सुपर्णचिह्नितं, महर्षिसंवृतं, शुभद्रनाम्ना वटवृक्षं अपश्यत्। स समुद्रस्य तीरे, नदीपतिं अतीत्य, वनस्य रम्ये पवित्रे गुह्ये आश्रमम् अपश्यत्। तत्र मारीचं राक्षसं, कृष्णमृगचर्मवस्त्रं, जटिलं, अन्ननियमपरायणं अपश्यत्। रावणः सम्यक् उपगम्य, मारीचेन राक्षसेन मानवोपभोगैः सत्कारं प्राप्तवान्। स्वयम् अन्नजलोपनयनेन सत्कृत्य, मारीचः तं उद्दिश्य प्रयोजनवाचं अब्रवीत्— "कच्चित् कुशलं ते, लङ्काधिप राक्षसश्रेष्ठ? किं हेतोः त्वं शीघ्रं पुनः आगतः?" इत्येवमुक्तः, रावणः, वाच्यकुशलः, तेजस्वी, तदा इदं वचनम् उवाच। "मारीच, शृणु प्रिय, मम वचनानि; अहं क्लिष्टः, दुःखितस्य त्वं उत्तमं शरणम्।" "जानासि जनस्थानं, यत्र मम भ्राता खरः, महाबलः दूषणः, भगिनी शूर्पणखा निवसन्ति।" "त्रिशिराः अपि तत्र, महाबलः मांसभक्षः राक्षसः, अन्ये च बहवः शूरा रात्रिचराः, लक्ष्यकुशलाः सन्ति।" इत्येवम् रावणस्य यात्रा, दृश्यं, संवादं च सुन्दररूपेण संपन्नम्।