शूरपणखायाः वचांसि श्रुत्वा, यत्र राक्षसाधिपस्य केशा रोमाञ्चिताः अभवन्, सः महाबलः रावणः मन्त्रिभिः सह मन्त्रयित्वा, सर्वं तत्त्वं अवगत्य, निश्चयात्मना कार्याय प्रस्थितः। तेन तस्य विषयस्य अन्वेषणं कृतम्, यथायोग्यं विवरणं प्राप्तम्, बलाबलानि दोषगुणांश्च विचिन्त्य, कर्तव्यं कार्यं निश्चित्य, दृढनिश्चयेन रथशालां जगाम। रथशालां गत्वा, सः राक्षसाधिपः, गूढः, सारथिं आदेशं ददौ— 'रथः योज्यताम्।' ततः शीघ्रगामी कौशलवान् सारथिः तस्य प्रियं उत्तमं रथं त्वरया योजयामास। रावणः तं स्वेच्छाचरं सुवर्णरत्नमण्डितं रथं, घण्टामुखैः अश्वैः सुवर्णाभरणैः भूषितैः युक्तं, आरोह्य, गर्जनं मेघस्य सदृशं कृत्वा, कुवेरस्य भ्राता, वननदीपतिं प्रति प्रस्थितः। दशग्रीवः श्वेतचामरछत्रेण, मणिशिलाभास्वद्वपुषा, तप्तसुवर्णाभरणैः शोभितः, दशग्रीवः विंशति-बाहुः, देवद्विषः, ऋषिनिहन्ता, दशशिखरगिरिवत्, रथस्थः आकाशे विद्युद्भास्क मेघवद् शोभायमानः। सः पर्वतान्, समुद्रान्, तटस्थान् देशान् निरीक्ष्य, सहस्रशः पुष्पफलवृक्षैः आच्छादितान् ददर्श। सर्वतः शीतलमंगलवारिपूर्णैः पद्मसरः, यज्ञवेदिसंयुतैः विशालाश्रमैः शोभितम्। कदलीवनैः, नारिकेलवृक्षैः, शालतालतमालैः, पुष्पितैः अन्यैः वृक्षैः शोभितम्। महर्षिभिः अल्पाहारनियमैः, सहस्रशः नागैः, सुपर्णैः, गन्धर्वैः, किंनरैः शोभितम्। कामजीतेषु सिद्धचारणेषु, आजवैखानसमाषवालखिल्यमरीचिपैः समृद्धम्। सर्वतः दिव्याभरणमाल्यशोभिताः, रम्यरूपाः, क्रीडायज्ञकुशलाः, सहस्रशः अप्सरः शोभयन्ति। देवपत्नीभिः पूजितम्, देवासुरगणैः अमृतपानैः सेवितम्। हंसक्रौञ्चजलचरैः, सरसैः प्रमोदितम्, मणिशिलाभिर् उज्ज्वलम्, समुद्रतेजसा घनम्। दिव्यगन्धमाल्यशोभितानि, विशालानि, श्वेतविमानानि, सर्वत्र गीतवाद्यनिनादितानि। कुबेरस्य भ्राता गन्धर्वाप्सरांस् स्वेच्छाचारीन्, तपसा विजितलोकान् ददर्श। सौम्यचन्दनवनानि, सहस्रशः, मूलगन्धस्रवणानि, गन्धसुखानि निरीक्ष्य। श्रेष्ठागरुवनानि, तक्कोलजातिपुष्पफलवनानि च। तमालपुष्पाणि, मरीचद्रुमपुलिनानि, नदीतीरे मुक्ताकलापान् अपश्यत्। शुभपर्वतान्, प्रवालराशीन्, सुवर्णरजतशिखरान् ददर्श। रम्यशीतलस्रोतांसि, अद्भुतानि, धनधान्यसमृद्धभूमिं, दुर्लभस्त्रीसमृद्धां च। गजाश्वरत्नरथैः पूर्णनगरम्, सर्वत्र समभूमि, हरित, मृदुसंवाहितश्च निरीक्ष्य। सिंधुराजस्य पल्वले स्वर्गसदृशं स्थानं अपश्यत्; तत्र मेघसदृशं वटवृक्षं, ऋषिसंवृतं, ददर्श। तस्य शाखाः शतयोजनविस्तृताः; तस्मात् हस्ती महाकायः कूर्मश्च उपकृतौ। अन्नार्थं महाबलः गरुडः शाखायाम् आगतः; तस्य भारात् तद्विहङ्गश्रेष्ठः शाखां सहसा भङ्क्त्वा। सः सुपर्णः शाखां पत्रसंपन्नां भङ्क्त्वा, तत्र वैखानसमाषवालखिल्यमरीचिपाः संकुचिताः स्थिताः। तत्र महर्षयः श्वेताः, संकुचिताः, अजवत् अभवन्; तेषां हितार्थं गरुडः शतयोजनदीर्घां शाखां जग्राह। सः तां भग्नां शाखां शीघ्रं, हस्ती कूर्मं च सह, एकपदस्थितः धर्मात्मा, तत्तस्य मांसं भक्षयामास। निशादभूमिं शाखया विनाश्य, विहङ्गश्रेष्ठः महर्षीन् विमुक्त्वा अप्रमेयं सुखम् अवाप्तवान्। ततः तेन सुखेन द्विगुणबलः, बुद्धिमान् अमृतं आनयितुं निश्चितवान्। कुबेरभ्राता सुपर्णचिह्नितं सुभद्रनाम वटवृक्षं, महर्षिसंवृतं, ददर्श। समुद्रस्य पारं गत्वा, वनस्य रम्ये पवित्रे गुह्ये आश्रमं अपश्यत्। तत्र कालाजिनवस्त्रधारीं, जटाधरं, अल्पाहारनियमं, मारीचं राक्षसं ददर्श।