रावणः, राक्षसाधिपः, सुरूपां सीतां पत्नीत्वेन प्राप्तुम् इच्छन्, सुरूपणखायाः उपदेशं शृणोति। सा तम् उवाच—यदि तव मनसि तस्याः पत्नीत्वे कामः जायते, तदा कामस्य शराणां वशः भविष्यसि; अतः शीघ्रं दक्षिणं पदं उत्तोल्य विजयाय यत्नं कुरु। यदि मम वचनानि तव प्रियाणि, हे राक्षसाधिप, तदा मम उपदेशः विनाऽविलम्बं कार्यः। तयोः दुर्बलतां विज्ञाय, कार्यं कर्तव्यम्; हे महाबल, सीता, रूपेण निर्मला, तव पत्नीत्वं प्राप्नुयात्। राक्षसाः जनस्थानस्थाः रामस्य शरैः हताः, खरः दूषणः च अपि तेन निहतौ; तद् ज्ञात्वा, तव कार्ये प्रवर्तितव्यं। ततः, सुरूपणखायाः वचनं श्रुत्वा, यत्र रावणस्य रोमाञ्चः जातः, सः मन्त्रिणः सन्दर्श्य, तत्त्वं विज्ञाय, कार्याय निर्गच्छति। सः विषयं अन्वेष्य, यथायोग्यं सूचना प्राप्तवान्, बलाबलानि दोषगुणांश्च विचिन्त्य, कर्तव्यम् निश्चित्य, दृढनिश्चयः सन्, शोभनं रथशालां गच्छति। रथशालां गत्वा, राक्षसाधिपः, गुप्तः, सारथिम् आज्ञापयत्—‘रथः योज्यताम्।’ तस्य वचनात्, शीघ्रः कुशलः सारथिः, स्वामिनः प्रियं उत्तमं रथं त्वरा योजयामास। रावणः, स्वेच्छया गतिमन्तं रथं, सुवर्णरत्नैः भूषितं, घण्टारवयुक्तं, पिशाचमुखैः अश्वैः युक्तं, सुवर्णाभरणैः अलङ्कृतं आरुह्य, गर्जनं मेघस्य इव कृत्वा, कुबेरस्य भ्राता, नदीवनाधिपं प्रति प्रस्थितवान्। दशग्रीवः, शुक्लचामरछत्रयुक्तः, मणिशिलासमप्रभः, तप्तसुवर्णाभरणैः विभूषितः, दशग्रीवः, विंशतिबाहुः, दिव्यरूपः, देवद्विषः, ऋषिघ्नः, दशशिखरसमः पर्वत इव, स्वेच्छया गतिमन्तं रथं आरुह्य, आकाशे विद्युत्संयुक्तमेघवत् शोभते। सः पर्वतान्, समुद्रान्, तटान्, सर्वतः निरीक्ष्य, सहस्रशः पुष्पफलयुक्तान् वृक्षान् पश्यति। सर्वतः शीतलशुभवारिपूर्णैः पद्मसरोवरैः, यज्ञवेद्यायुक्तैः विशालैः आश्रमैः च शोभितम्। केलेषु काननैः, नारिकेलैः दीप्तिमद्भिः, सालतालतमालैः, अन्यैः पुष्पितैः वृक्षैः च शोभितम्। महान् ऋषयः अल्पाहारनियमपरः, सहस्रशः नागैः, सुपर्णैः, गन्धर्वैः, किन्नरैः च शोभितम्। सिद्धचारणैः कामजितैः, आजैः, वैखानसैः, मासैः, वालखिल्यैः, मरीचिपैः च संवृद्धम्। सर्वतः दिव्याभरणमाल्ययुक्ताः, क्रीडायां कर्मणि च निपुणाः, सुरूपाः अप्सराः सहस्रशः तत्र। देवपत्नीभिः पूजितम्, देवासुरसमूहैः अमृतपानैः सेवितम्। हंसक्रौञ्चजलकाकुलम्, सरसैः मुदितम्, मणिशिलाभिः स्निग्धदीप्तिमद्भिः, समुद्रदीप्त्या घनम्। सर्वतः विशालशुक्लविमानैः, दिव्यगन्धमाल्यशोभितैः, गीतवाद्यनिनादयुक्तैः। कुबेरस्य भ्राता, गन्धर्वाप्सरसः, तपसा विजितलोकान्, स्वेच्छया विचरन्तः पश्यति। सः सौम्यसन्दलवनानि, सहस्रशः पुष्पगन्धयुक्तानि, मनोहानि पश्यति। उत्तमानि अगरुवनानि, तक्कोलजात्यादिफलसुगन्धयुक्तानि च। तमालपुष्पाणि, मारीचवृक्षसंकुलानि, नदीतीरे शुक्तिसमूहानि च। उत्तमपर्वतानि, प्रवालसमूहानि, सुवर्णरजतशिखराणि च। रम्याणि निर्मलस्रोतांसि, अद्भुतदर्शनानि, धनधान्यसमृद्धभूमिं, दुर्लभसुरूपनार्यः च। नगरेषु गजाश्वरत्ससमूहयुक्तम्, सर्वत्र समभूमिं, हरितम्, शीतलवायुस्पृष्टम् पश्यति। सिन्धुनरेशस्य सरसिषु, स्वर्गसदृशं स्थलम् अपश्यत्; तत्र मेघसदृशं वटवृक्षं, ऋषिसंवृतम्। तस्य शाखाः शतयोजनविस्तीर्णाः; तत्र हस्ती महाकायः कूर्मः च उपनयितौ। खाद्याय सुपर्णः शाखायां आगतः; तस्य भारात् शाखा त्वरया भग्ना। सुपर्णः पल्लवसमृद्धां शाखां अचिन्वत्; तत्र वैखानसाः, मासाः, वालखिल्याः, मरीचिपाः च संति। तत्र ऋषयः श्वेताः, समवेताः, अजवत् दृश्यन्ते; तेषां कृते गरुडः शाखां शतयोजनविस्तीर्णां जग्राह। भग्नां शाखां शीघ्रं गृहीत्वा, हस्ती कूर्मं च सह, धर्मात्मा एकपदस्थितः तद् मांसं अदद्। निशादभूमिं शाखया विनष्ट्वा, पक्षिराजः महान् ऋषीन् विमुक्त्वा, अतुलां हर्षं प्राप्तवान्। ततः हर्षात् बलं द्विगुणं जातम्; बुद्धिमान् अमृतं आनयितुम् मनसि अचिन्तयत्। कुबेरस्य भ्राता, सुबद्रनाम्ना वटवृक्षं, सुपर्णचिह्नितं, महर्षिसंवृतं अपश्यत्। एवं रावणः, सुरूपणखायाः उपदेशं शृण्वन्, सीतायाः प्राप्त्यर्थं, दिव्यं मार्गं गत्वा, विविधानि अद्भुतानि स्थलेषु, वनानि, आश्रमाणि, दिव्यपुराणि, ऋषिसंवृतानि, पक्षिराजस्य अद्भुतकृत्यानि च पश्यन्, कार्याय दृढनिश्चयः अभवत्।