ततः स्वयं मारीचः रावणं सत्कारपूर्वकं आसनार्घ्येन चोपचर्य, प्राज्ञवाक्यैः चाभिप्रणम्य, सस्नेहमिदं वाक्यमुवाच— “राजन्, राक्षसाधिपते, कुशलं ते स्वजनपदे? न वेद्मि किमर्थं त्वं शीघ्रं मामिह समुपागतः?” एवमुक्तः मारीचेन, बलवान् रावणः, वाक्यकुशलः, तदा प्रत्युवाच— “मम रक्षिता रामेण, निर्दोषेण, हतः; जनस्थानं च युद्धे दुर्लङ्घ्यं समूलं नाशितम्। तस्मात् त्वं मम साहाय्यं कुरु सीताहरणे।” इति राक्षसराजस्य वचः श्रुत्वा, मारीचः पुनरुवाच— “कः सिता ते निर्दिष्टा, सखिना वा रिपुणा वा? राक्षसश्रेष्ठ, कः सन्तुष्टः त्वया सह न प्रमोदेत? कः त्वां प्राह, ‘आनय सीताम्’? वद; केन राक्षसेन स्वशृङ्गच्छेदनेच्छा जाताऽस्ति? यः त्वां प्रवर्तयति, स नूनं शत्रुः, विषधरमुखात् दन्तहरणमिव इच्छन्। केन कर्मणा त्वं पापमार्गे प्रवर्तितः? कः त्वां सुखनिद्रं शिरसि ताडितवान्, राजन्? स धर्मात्मा, कुलीनः, बलगर्वितः, स्थिरदन्तीभूत इव गजेन्द्रः— राघवः युद्धे त्वया न योग्यः समागन्तुम्। स पुरुषसिंहः, रणकुशलः, राक्षसविनाशकः, युद्धमध्यस्थः; शरैः तीक्ष्णखड्गैश्च दन्तैरिव समायुक्तः, तं सुप्तं बोधितुं न शक्यते। तस्य बाहुबलपङ्के, महायुद्धवेगे, शरतरङ्गे, धनुषां चौर्ये— राक्षसाधिपते, रामस्य भयानकं मुखं पातालमिव प्रवेष्टुं न युक्तम्। अतः अनुगृह्यस्व, लङ्केश्वर, राक्षसराज; प्रसन्नः भूत्वा लङ्कां प्रत्यागच्छ। स्वपत्नीभिः सदा रमस्व; रामः अपि स्वया भार्यया वनानि रमयतु।” एवमुक्ते मारीचेन, दशग्रीवः रावणः निवृत्य लङ्कायाः स्वगृहं प्रविवेश। इति श्रीमद्रामायणे अरण्यकाण्डे द्वात्रिंशत्तमः सर्गः आरभ्यते। तदा शूर्पणखा दृष्टवती यत् चतुर्दशसहस्राणि भीमबलिनां राक्षसानां रामेणैव हतानि। सा दृष्ट्वा दूषणं खरं त्रिशिरसं च युद्धे निपातितान्, पुनः मेघनिनादमिव भीमस्वनं मुमोच। रामस्य तदद्भुतकर्म दृष्ट्वा, यदन्यैः दुःसाध्यम्, सा गभीरविषण्णा लङ्कां रावणपालितां जगाम। तत्र सा रावणं ददर्श— स तेजसा समुत्कर्षन्, मन्त्रिभिः समुपविष्टः, प्रासादस्य अग्रभागे, मरुद्गणेन्द्रमिव। स उत्तमपीठे सुवर्णसिंहासने, सूर्यसमप्रभे, सुवर्णवेदिकायां, ज्वलनार्करश्मिसदृशे, उपविष्टः। देवगन्धर्वयक्षर्षिभिः दुराजेयः स घोरयुद्धे, मृत्युमुखमिव विवृतं प्राकाशयत्। वज्राशनिप्रहारैः देवासुरसंयुगेषु विक्षतवक्षाः, ऐरावतदन्तचिह्नितः। विंशतिर्भुजः दशवदनः, दिव्यवस्त्राभरणधारी, विशालवक्षाः, वीर्यशालि, राजलक्षणैः अंकितः। व्यालनीलमणिप्रभाभूषणैः तप्तकाञ्चनसदृशैश्च विभूषितः, दृढबाहुः, शुक्लदन्तः, महावक्त्रः, पर्वतप्रतिमाकृतिः। तं विष्णुचक्राद्यस्त्रैः महायुद्धेषु शतशो विदारितम्। तथापि तस्य सर्वाङ्गानि तैः दिव्यास्त्रैः अभेद्यानि; स चापि स्थिरसागरानपि क्षोभयितुं क्षमः। स पर्वतशिखराणि क्षिप्तुम्, देवान् पीडयितुम्, धर्मं नाशयितुम्, परदारान् अपि बलात् गन्तुम् शक्नोति। सर्वदिव्यास्त्रधारी, यज्ञविघ्नकर्ता, वासुकिं जित्वा भोगवत्यां प्रवेशिता। तक्षकं जित्वा तस्य प्रियतमां भार्यां च हृतवान्, नरवाहनं जित्वा कैलासं प्राप्तवान्। अद्भुतं पुष्पकं विमानं, दिव्यवानानि चैत्ररथं नलिनीं नन्दनं च हृतवान्। कोपात् देववनानि नाशयामास, सूर्यचन्द्रमसी तेजसा निरुद्धवान्। पर्वतशिखराकारबाहुभिः तौ धृत्वा, दशवर्षसहस्राणि महावने तपः कृतवान्। स्वायम्भुवे काले, स स्थिरधीः, देवदानवगन्धर्वपिशाचपक्षिसर्पाणां शिरांसि छित्त्वा। स युद्धे मनुष्यादृते कञ्चिदपि न बिभेति; द्विजैः मन्त्रैः यज्ञकाले स्तूयमानः, शुभलक्षणः। स महाबलः, सोमपायी, यज्ञद्वेषी, पापात्मा, ब्रह्मघ्नः, क्रूरकर्मा। कठोरः, निर्दयः, प्राणिवधरतो रावणः, सर्वभूतानां सर्वलोकानां च भीषणः। स राक्षसी तम् अतिदारुणबलिनं भ्रातरं, दिव्यवस्त्राभरणमाल्यभूषितं, ददर्श। सिंहासनस्थं, कालमिव उदितं, राक्षसराजं, महात्मानं पौलस्त्यवंशसमुद्भवम्। सा समीपं गत्वा, भीताकुला, रावणं शत्रुनाशनं मन्त्रिभिः परिवृतं समुपसृत्य, तस्य महतीं भीतिं लोभं मोहं च प्रकाशयन्ती, विकृतवदना अपि निर्भया शूर्पणखा, तस्य दीप्तलोचनस्य, घोरतमं वाक्यमुवाच।