दीर्घमार्गं गत्वा रावणः ताटकायाः आश्रमं प्राप्तवान्। तत्र, मारीचः तं राजा अतिमानुषैः भोज्यैः विविधैः च सम्मानितवान्। स्वयम् आसनं जलं च दत्त्वा, प्रयोजनयुक्तैः वाक्यैः मारीचः रावणं संबोधितवान् – “हे राजन्, राक्षसाधिपते, सर्वं कुशलं तव जनस्य अस्ति वा? अहं न जानामि, तव शीघ्रं आगमनस्य कारणं किम् इति विचिन्तयामि।” मारीचस्य वचनेन संबोधितः, बलवान् रावणः, वाक्यकुशलः, तदा इदं वाक्यम् अब्रवीत् – “मम रक्षकः, प्रियः, रामेण दोषरहितेन हतः। जनस्थानं, यद् दुर्जयम् आसीत्, युद्धे विनष्टम्। अतः, मम सहाय्यं कुरु सीतायाः अपहरणे।” राक्षसाधिपतेः वचनं श्रुत्वा, मारीचः प्रत्युवाच। “केन सीता दर्शिता, मित्रेण यः वास्तवतः शत्रुः? हे राक्षसश्रेष्ठ, यः प्रमुदितः तव सह न हर्षयति? कः तव प्रति उक्तवान् – ‘सीताम् आनय’? वद। राक्षसेषु कः स्वशृंगं छेदयितुम् इच्छति? यः तव प्रोत्साहनं करोति, स एव शत्रुः, यः विषधरस्य मुखात् दंष्ट्रां निष्क्रान्तुं इच्छति। केन कर्मणा त्वं एतस्मिन् दुष्टमार्गे प्रवृत्तः? कः त्वां शान्तं शयानेन शिरसि प्रहृतवान्, हे राजन्?” मारीचः पुनः उवाच – “सः, शुद्धवंशसमुत्पन्नः, बलगर्वितः, दृढः महागजस्य दन्तैः युक्तः – रावण, तव राघवस्य, पुरुषसिंहस्य, युद्धे प्रतिरोधः न उचितः। सः, पुरुषसिंहः, युद्धकुशलः, राक्षसविद्वेषी, रणमध्ये स्थितः; तं सुप्तं न जागारयितुम् शक्यं, तस्य बाणैः तीक्ष्णशस्त्रैः दंष्ट्रायाम् पूर्णः। तस्य बाहुबलस्य कर्दमे, महायुद्धस्य प्रवाहे, बाणतरंगेषु, धनुषां च हरणे – हे राक्षसाधिपते, रामस्य भयङ्करमुखे, यथा अधोलोकं, न उचितं प्रवेशितुम्। कृपया, लङ्काधिपते, राक्षसराजन्, प्रसन्नः भव, लङ्कां प्रतिगच्छ। स्वपत्नीभिः सदा रमस्व; रामः स्वपत्नी सहितः वनानि रम्यताम्।” मारीचस्य एवं उक्तः दशग्रीवः रावणः प्रत्यागत्य, लङ्कायाः उत्तमं गृहं प्रविष्टवान्। एतस्मात् अनन्तरं, शृणु द्वात्रिंशाध्यायस्य कथा। ततः, शूर्पणखा अपश्यत् यत् चतुर्दशसहस्राणि उग्राणि बलवन्ति राक्षसाः रामेनैव हतानि। सा दुषणं खरं त्रिशिरसं च युद्धे हतान् अपश्यत्, पुनः मेघनादं यथा महान् गर्जितम् अकुरुत्। रामस्य कर्म, यद् अन्यैः दुष्करम्, दृष्ट्वा, सा अत्यन्तं विकलिता अभवत्, लङ्कां रावणाधीनां जगाम। लङ्कायाम्, सा रावणं तेजसा दीप्तं ददर्श, मन्त्रिभिः परिवृतं, प्रासादस्य अग्रे, यथा इन्द्रः मरुत्सु। सः उत्तमस्वर्णसिंहासने, सूर्यसदृशः, सुवर्णमञ्चे, दीप्यमानः अग्निवत् उपविष्टः। देवैः गन्धर्वैः भूतेषु महर्षिषु च युद्धे दुर्जयः, मृत्युसदृशः विकटमुखः अभवत्। तस्य वज्रविद्युत्प्रहारैः देवाद्यैर्युद्धे वक्षः ऐरावतदन्तैः च चिह्नितम्। रावणस्य विंशति बाहवः दश शिरांसि, दिव्यवस्त्राभरणैः भूषितः, विशालवक्षाः, वीरः, राजचिह्नैः अंकितः। मणिकांचनाभरणैः दीप्यमानः, दृढबाहुः, श्वेतदन्तः, महन्मुखः, पर्वताकृतिः। सः विष्णुचक्रादिभिः दिव्यास्त्रैः महायुद्धे शतशः आहतः। तथापि, तस्य सर्वाङ्गानि तैः दिव्यास्त्रैः न भिन्नानि; सः स्थिरसागरानपि शीघ्रं कम्पयितुं शक्नोति। सः पर्वतशिखराणि क्षिप्तुं, देवांश्च द्रष्टुं, धर्मं विनष्टुं, परस्त्रीं च बलात्कर्तुं शक्नोति। सर्वदिव्यास्त्रधारी, यज्ञविघ्नकर्ता, वासुकिं जित्वा भोगवतीपुरीम् प्रविष्टवान्। तक्षकं जित्वा तस्य प्रियतमां पत्नीं अपहारयामास, नरवाहनं जित्वा कैलासं प्राप्तवान्। सः अद्भुतं कामदं पुष्पकं रथं, चैत्चरथं नलिनीं नन्दनं च दिव्यवनानि गृहीत्वा। क्रोधेन देवोद्यानानि विनष्टवान्, बलात् सूर्यचन्द्रौ च निरुद्धवान्। बाहुना पर्वतशिखराकारैः तौ धृत्वा, दशवर्षसहस्रं महान् वनं तपः कृतवान्। पूर्वं स्वयम्भुवः काले, सः स्थिरः, देवदानवगन्धर्वपिशाचपक्षिसर्पाणां शिरांसि छिन्नवान्। युद्धे तस्य भयः नास्ति, मानवात् ऋते; द्विजैः मन्त्रैः यज्ञेषु स्तुतः, शुभः इति गण्यते। सः महाबलः, सोमग्रहणकर्ता, यज्ञविघ्नकर्ता, पापात्मा, ब्राह्मणहन्ता, क्रूरकर्मा। कठोरः, निर्दयः, प्राणिनां अहिते रममाणः, रावणः सर्वभूतानां लोकानां च भीमं जनयति। राक्षसी, तं क्रूरं महाबलिनं भ्रातृं, दिव्यवस्त्राभरणैः, दिव्यपुष्पमालया शोभमानं, ददर्श। सः सिंहासनस्थः, यथा मृत्युः कालसमये, राक्षसराजः, महापुरुषः, पौलस्त्यवंशसमुत्पन्नः, शोभते। तस्य समीपं गत्वा, सा राक्षसी, भयात् कम्पमाना, शत्रुनाशकं रावणं, मन्त्रिभिः परिवृतं, उवाच।