रावणस्य जनस्थानं भीषणं येन शस्त्रैः विनाशितम्? केन वा सर्वेषु लोकेषु मृत्युः न लभ्यते? अहं तु मन्ये—इन्द्रः मम अहितं कृत्वा, कुबेरो यमश्च विष्णुश्च, सुखं न प्राप्नुयुः। अहं एव कालस्य अपि कालः अस्मि; वह्निं अपि दग्धुं समर्थः, मृत्युमृत्युनियमेन मृत्युम् अपि संयोगयितुं शक्नोमि। बलात् वातस्य वेगं निग्रहितुं शक्नोमि; कोपेन सूर्यं वह्निं च तेजसा दग्धुं शक्नोमि। एवं दशग्रीवः कुपितः आसीत्। तस्य समीपे अकम्पनः, भीतया कम्पमानया वाचा, अञ्जलिं कृत्वा, रावणं शरणं ययाचे। दशग्रीवः राक्षसेन्द्रः तस्मै अभयं दत्तवान्। ततः अकम्पनः धैर्येण वाक्यम् अवदत्—दशरथस्य एकः पुत्रः अस्ति, रामः नाम, युवा, सिंहस्कन्धः, महाबाहुः, विस्तीर्णवक्षाः। सः श्यामवर्णः, महायशाः, दीप्तिमान्, समशक्तिपराक्रमः; तेन एव खरः दूषणश्च जनस्थाने निहतौ। एवं श्रुत्वा रावणः, राक्षसेन्द्रः, महोरग इव दीर्घनिःश्वासं कृत्वा, अकम्पनं पप्रच्छ—किमेष रामः इन्द्रेण सर्वैः च देवैः सहितः जनस्थानं आगतः? सत्यम् आख्याहि। तदा अकम्पनः रामस्य बलं पराक्रमं च वर्णयामास—रामः तेजस्वी महाबलः, सर्वेषां धनुष्मतां श्रेष्ठः, दिव्यास्त्रगुणसम्पन्नः, युद्धे धर्मं परमं प्राप्तवान्। तस्य अनुजः लक्ष्मणः, बलवान् रक्तनेत्रः, दुन्दुभिस्वरः, पूर्णचन्द्रवदनः, तेन तुल्यबलः। तेन सह, वह्निवायुवत्, सः महात्मा रामः जनस्थानं विनाशितवान्। नात्र देवाः नापि महात्मानः चिन्तयितुं युक्ताः; रामस्य मुक्ताः बाणाः सुवर्णपक्षाः, तेषां पर्याप्तम्। ते बाणाः पञ्चमुखाः सर्पा इव अभवन्, राक्षसान् अदन्; भीता राक्षसाः यत्र कुत्रापि पलायिताः। यत्र यत्र गच्छन्ति, तत्र तत्र रामं पश्यन्ति; एवं रामेण जनस्थानं विनाशितम्। तदाकर्ण्य रावणः उवाच—अहं जनस्थानं गमिष्यामि, रामं लक्ष्मणं च हन्तुम्। तदा अकम्पनः प्रत्युवाच—श्रुणु, राजन्, रामस्य बलस्य सत्यं वर्णनम्। रामः कीर्तिमान् पराक्रमी, कोपितः अजय्यः; सः बाणैः पूर्णस्रोताः नदीं अपि निरोद्धुं शक्नोति। सः आकाशं ताराग्रहनक्षत्रयुक्तं पातयितुं शक्नोति; भूमिं निमग्नां उत्थापयितुं शक्तः। सागरतीरं विदार्य लोकान् आप्लावयितुं, सागरवायुवेगं बाणैः प्रशमयितुं च समर्थः। सः वीर्येण लोकान् संहरितुं शक्नोति, पुनः सृष्टिं कर्तुं च समर्थः। दशानन, युद्धे त्वया न विजयः, न च राक्षसलोकस्य; यथा पापेन स्वर्गः न लभ्यते। सर्वैः देवदैत्यैः अपि न सः हन्तुं शक्यः; परं तु एकः उपायः अस्ति—एकचित्तेन शृणु। तस्य पत्नी लोके विख्याता, सीता नाम, सुकेशी, श्यामवर्णा, सुश्रोणी, सुविभक्ताङ्गी, स्त्रीरत्नं, भूषणैः भूषिता। सा न देवी, न गन्धर्वी, न अप्सरा, न नागकन्या; मानवस्त्री तु कथं तस्याः समा स्यात्? रावणः राक्षसाधिपः तानि वचनानि अनुमोद्य, चिन्तयित्वा, अकम्पनं प्रति उवाच—नूनं प्रिय, एकाकी सारथिना सह शीघ्रं गमिष्यामि; वैदेहीं हृष्टः लङ्कां आनयिष्यामि। इति उक्त्वा रावणः सूर्यसमप्रभया, सर्वदिशः प्रकाशयन्त्या, खरयुतया रथेन निर्गतः। तस्य महती रथः, तारापथेन गच्छन्, मेघेषु शशिवत् गर्जन् विराजमानः आसीत्। दीर्घं मार्गं गत्वा, सः ताटकावनं प्राप्तः। तत्र राजा मारीचेन अतिथिसत्कारैः, दिव्यभक्ष्यपानैः आदृतः। स्वयम् आसनं जलं च दत्वा, मारीचः अर्थपूर्णैः वाक्यैः पप्रच्छ—राजन्, राक्षसाधिप, कुशलं ते जनपदे? आश्चर्यं खलु, न जानामि, कथं त्वं शीघ्रं अत्र आगतः? एवं पृष्टः मारीचेन, वाक्यविशारदः बलवान् रावणः प्रत्युवाच—मम रक्षकः रामेण, दोषरहितेन, हतः; जनस्थानं अपि युद्धे विनाशितम्। तस्मात्, मे सहाय्यं कुरु, तस्य भार्याहरणे। एतदाकर्ण्य राक्षसेन्द्रवचनं मारीचः उवाच—कस्य मित्रस्य शत्रोः वा उपदेशेन सीता निर्दिष्टा? कः तव प्रियं कृत्वा, त्वया सह न हृष्येत? कः त्वां अवदत्—"सीतां आनय"? ब्रूहि। के राक्षसाः स्वशृङ्गच्छेदनं इच्छन्ति? यः त्वां प्रेरयति, सः नूनं शत्रुः; सर्पस्य मुखात् दन्तहरणं यः इच्छति, सः एव तव अनिष्टं कामयते।