रामः त्रीणि शीघ्राणि शराणि सन्धाय त्रिशिरसः त्रीणि शिरांसि निष्पातयामास। तानि शिरांसि धूमरुधिरस्रवः रामशरैः पीडितानि भूमौ पतितानि। स तु निशाचरः त्रिशिरा वेगेन पतितः, रामस्य बाणैः विदारितः, रणमध्ये भूमौ न्यपतत्। ततोऽन्ये राक्षसाः, भग्ना भयभीता च, खरस्य समीपं पलायन्त। ते पलायमानाः व्याघ्रभीतानां मृगाणां यथा न तस्थुः। तान् पलायमानान् दृष्ट्वा खरः कोपसमन्वितः तान् प्रत्यावर्तयत्, स्वयं च शीघ्रं रामं प्रति व्यगच्छत्, राहुरिव शशिनं प्रति। शृणु पुनः श्रीमद्वाल्मीकि रामायणेऽरण्यकाण्डे अष्टाविंशः सर्गः। दूषणं त्रिशिरसं च संग्रामे निहतम् दृष्ट्वा खरः अपि रामस्य पराक्रमदर्शनात् भीतः अभवत्। स राक्षसबलं महदेकाकिना रामेण सह दूषणे त्रिशिरसि च विनाशितम् अपश्यत्। स्वबलं प्रायशः विनष्टं दृष्ट्वा स राक्षसः खिन्नचित्तः रामं प्रति प्रधावत्, नामुचिरिवेन्द्रं प्रति। स बलवान् खरः धनुः संधाय तीक्ष्णशरान् रक्तास्यानेव सर्पान् कोपसमन्वितः रामं प्रति विससर्ज। स स्वमुष्टिप्रदर्शनं कृत्वा, धनुषः प्रत्यञ्चिं पुनः पुनः कम्पयन्, रथेन सम्यग्विचरन्, शरान् विसृजन् युद्धभूमौ विचचार। स महारथी खरः सर्वतः शरैः दिशः आकाशं च पूरयामास। तद्वैक्ष्य रामः धनुरुत्तमं समादत्त। स रामः अपि दारुणैः शरैः, अग्निस्फुलिङ्गोपमैः, आकाशं निरन्तरं चकार, यथा वर्षधाराभिः व्योम न दृश्यते। ततः खररामाभ्यां मुक्तैः तीक्ष्णैः शरैः आकाशः सर्वतः शरसम्पूर्णः अभवत्, न किञ्चिदवकाशः अवशिष्टः। सूर्यः अपि तदा शरसमूहैः आच्छन्नः न प्रकाशते स्म, यदा तौ वीरौ परस्परवधाय सम्यग्युद्धं कुर्वन्तौ स्थितौ। ततः खरः नालिकानरचविकर्णिशरैः रामं समरे ताडयामास, यथा हस्ती अंकुशैः ताड्यते। सर्वे प्राणी तं राक्षसं रथस्थं धनुर्धरं सर्वतः परिवृतं मृत्युमिव पाशहस्तं दृष्टवन्तः। तदा खरः रामं सेनानिहन्तारं स्थिरवीर्यं महात्मानं क्लान्तमिव अवलोकयामास। रामः सिंहसमविक्रान्तं खरं दृष्ट्वा न भयमगच्छत्, यथा सिंहः लघुजन्तुं न बिभेति। ततः खरः सुवर्णप्रभं महारथं समारुह्य रामं प्रति अगच्छत्, यथा पतङ्गः अग्निं प्रति। खरः कौशलमुपशमप्य रामस्य धनुः शरं च मध्यदेशे छित्त्वा व्यनाशयत्। तदा रामः सप्त शरान् इन्द्राशनिसमप्रभान् आदाय कोपसमन्वितः, समरे खरं मार्मदेशेषु ताडयामास। खरः अपि सहस्रशरैः रामं, यस्य बलं अपराजितम्, संताप्य, घोरं निनादं चक्रे। ततः खरस्य शरैः आहतः रामस्य दिव्यकवचः सूर्यसमप्रभः भूमौ पतितः। रामः कोपसमन्वितः शरैः सर्वाङ्गेषु विदारितः, समरे धूमरहितज्वलन इव दीप्तिमान् बभूव। तदा रामः रिपूनां विनाशकः अन्यत् महद्धनुः सज्जीकृत्य, शत्रुनाशाय गम्भीरध्वनिं कृत्वा प्रत्यस्थात्। स तु महावैष्णवं धनुः महर्षिणा दत्तं समादाय खरं प्रति प्रस्थितः। रामः क्रुद्धः सुवर्णपक्षैः, सुबद्धैश्च शरैः, खरस्य ध्वजं समरे छित्त्वा चिच्छेद। स सुवर्णमयः शोभनः ध्वजः बहुधा छित्त्वा भूमौ पतितः, यथा देवाज्ञया सूर्यः अस्तं गच्छेत्। खरः कोपसमन्वितः चत्वारः शरान् रामस्य अङ्गेषु व्यसृजत्, हृदये च तीक्ष्णेन ताडयामास, यथा हस्ती शूलैः ताड्यते। रामः खरस्य शरैः बहुधा विदारितः रक्तेन समभ्यक्तः, महाक्रोधसमन्वितः बभूव। ततः रामः धनुर्धराणां श्रेष्ठः समरे धनुः समादाय षट् शरान् सुसन्धाय विससर्ज। एकेन शिरः, द्वाभ्यां भुजौ, त्रिभिः चन्द्रार्धशरैः वक्षः खरस्य व्यधात्। एकेन शरस्य रथयोकं छित्त्वा, चतुर्भिः शुभ्रवर्णान् अश्वान् ताडयामास, षष्ठेन रथसारथेः शिरः समरे छित्त्वा न्यपातयत्। त्रिभिः शरैः त्रिणि यष्टिकूटानि, द्वाभ्यां अक्षं, द्वादशमेण खरस्य धनुः ससारं छित्त्वा व्यनाशयत्। तदनन्तरं रामः वज्रसमप्रभेण शरेण तद् धनुः छित्त्वा, हास्यमिव कृत्वा, त्रयोदशमेण इन्द्रतुल्येन शरेण खरं समरे विव्याध। तस्य धनुः भग्नम्, रथः विनष्टः, अश्वाः सारथिश्च निहताः, खरः भूमौ उत्पत्य गदां गृहीत्वा स्थितः। तदा देवाः महर्षयश्च, विमानस्थाः, कृताञ्जलयः, रम्यकर्मणा रामं महात्मानं समभ्यनन्दन्। शृणु पुनः श्रीमद्वाल्मीकि रामायणेऽरण्यकाण्डे एकोनत्रिंशः सर्गः। रामः महातेजाः खरं गदापाणिं रथहीनं दृष्ट्वा, प्रथमं सौम्यया वाचा, अनन्तरं कठिनया च भाषया तमुवाच। "त्वं एषा महती सेना गजाश्वरथसंकुला, यस्यां स्थितः, घोरं कर्म कृतवान्, यत् सर्वलोकैः अवज्ञातम्। त्वं भूतानां भयङ्करः, क्रूरः, पापकर्मकृत् च। एवं कृतवान् चेत् त्रयाणां लोकानामपि ईश्वरः न तिष्ठेत्।