ततः रामस्य त्रिशिरसश्च महाबलयोः सिहगजयोरिव घोरः संग्रामः समभवत्। तत्र त्रिशिरसा त्रिभिः शरैः ललाटे आहतः रामः कोपसंरक्तः क्रुद्धश्च वाक्यमिदमुवाच—“अहो, अस्य राक्षसस्य महावीर्यं! मम ललाटं शरैः पुष्पैर्विव्याध इव। अद्य ममापि धनुष्कोटिनिर्गतान् शरान् प्रतिगृहाण।” इति क्रुद्धः सः कालविषसमानान् बाणानादत्त। स कोपेन त्रिशिरसः उरसि चतुर्दश शरान् क्षिप्तवान्, चत्वारः तीक्ष्णपक्षधारान् तस्य अश्वेषु चापि सन्धत्त। महाबलः सः सर्वान् अश्वान् भूमौ निपात्य, अष्टाभिः शरैः सारथिं रथभूमौ अपातयत्। ततः रामः तस्योर्ध्वध्वजम् एकेन शरेण छित्तवान्; रथभ्रष्टः स राक्षसस्तु रात्रिचरः रथात् अपतन्। तं रात्रिचरं रामः हृदि शरैः विद्ध्वा मूर्च्छितं चकार; अस्य महात्मनः कोपेन पुनः शरैः तं राक्षसं विद्ध्वान्। ततः त्रीन् शीघ्रान् शरान् तस्य त्रिशिरसि सन्दध्वा, धूमरक्तप्रवाहः सः रामबाणपीडितः पतितः। स रात्रिचरः विद्धः रणमध्ये अपतत्; शेषाः राक्षसास्तु भग्ना पराजिताश्च खरं प्रति पलायिताः। ते पलायमानाः व्याघ्रभीतानां मृगाणां यथा न तस्थुः; तान् दृष्ट्वा खरः कोपसंरक्तः पुनः प्रत्यावर्त्य, शीघ्रं रामं प्रति रथेन प्रधावितः, राहुरिव शशिनं प्रति। इदानीं श्रीमद्वाल्मीकि रामायणे अरण्यकाण्डे अष्टाविंशः सर्गः कथ्यते। दुष्णत्रिशिरसौ च हतौ दृष्ट्वा खरः अपि रामस्य विक्रमेण भीतः अभवत्। स एकेनैव रामेण निहतं महाबलं राक्षसबलं दुष्णत्रिशिरसहितं दृष्टवान्। स्वबलस्य अधिकांशं नष्टं दृष्ट्वा स राक्षसः विषण्णः रामं प्रति प्रधावित, नमुचिरिव शक्रं प्रति। स महाबलः खरः महाबलिनं धनुः संधाय, तीक्ष्णबाणान् रक्तास्यविषसमानान् रामाय सन्दध्वा, बारम्बारं धनुर्ज्यास्वनं कृत्वा, स्वशस्त्रकौशलं दर्शयन्, रथे स्थितः समरे बाणवर्षं ववर्ष। महारथी सः सर्वदिक् शरैः पूरयामास; तद्विलोक्य रामः अपि महद्धनुः समादत्त। स अग्निशिखासमैरधार्यैः बाणैः आकाशं निर्गगनमिव चकार, यथा वर्षधारा आकाशं पूरयति। ततः खररामयोः सन्धानशरैः आकाशः सर्वतः शरसमूहेन पूर्णः अभवत्, यत्र न विविक्तं देशं द्रष्टुं शक्यते। शरसमूहैः सूर्यः अपि तदा न प्रकाशते स्म, यदा उभौ परस्परवधाय समरे तिष्ठतः। ततः नालिकनरचविकर्णिभिः तीक्ष्णैः खरः रामं गजं यथा अंकुशैः ताडयेत् तथा समरे ताडितवान्। सर्वे भूतानि तं राक्षसं रथस्थं धनुर्धरं सर्वतः परिवृतं मृत्युमिव पाशहस्तं दृष्टवन्तः। खरः तदा रामं सेनाहन्तारं स्थिरवीर्यं महात्मानं क्लान्तमिव अभ्यपश्यत्। रामः सिंहसदृशं खरं दृष्ट्वा, सिंहः लघुं प्राणिनं यथा न भीतः, तथैव न बिभेति स्म। ततः खरः दिवाकरप्रभं महारथं समारुह्य, रामं प्रति पतंग इव अग्निं प्रति अभ्यधावत्। खरः स्वहस्तकौशलं दर्शयन् समरे रामस्य धनुः शरं च मध्यभागे छित्तवान्। ततः रामः सप्त इन्द्राशनिसमानान् दीप्तान् बाणानादाय, कोपसंरक्तः खरस्य प्राणेषु समरे सन्दध्वा तं ताडितवान्। खरः अपि सहस्रशरैः रामं समरे पीडयित्वा, महानिनादं कृत्वा रणे ननाद। खरस्य शरैः आहतस्य रामस्य दिव्यकवचं सूर्यसदृशं भूमौ पतितम्। रामः कोपसंरक्तः, शरैः सर्वाङ्गे विद्धः, रणमध्ये धूमरहिताग्निवत् दीप्तिमान् बभौ। ततः रामः रिपुघ्नः अन्यत् महद्धनुः सज्यं कृत्वा, शत्रुवधाय निनादं कृत्वा सज्जीकृतवान्। स तद्वैष्णवं महद्धनुः महर्षिदत्तं समादाय खरं प्रति अभ्यद्रवत्। ततः रामः कोपसंरक्तः सुवर्णपक्षैः दृढसूत्रैः बाणैः समरे खरस्य ध्वजं छित्तवान्। स सुवर्णमयः शोभनः ध्वजः नानास्थानेषु छिन्नः, दिवाकर इव देवाज्ञया भूमौ पतितः। खरः कोपसंरक्तः चतुर्भिः शरैः रामस्य अङ्गानि विद्ध्वा, हृदि च तीक्ष्णैः शरैः गजं यथा शूलैः ताडयेत् तथा ताडितवान्। खरधनुषा प्रहितैः बहुभिः शरैः विद्धः रामः रक्तसिक्तो महाक्रोधसंयुक्तः अभवत्। ततः श्रेष्ठधनुर्धरः रामः परमयुद्धे धनुः समादाय षड्बाणान् सन्दध्वा, एकेन शिरः, द्वाभ्यां भुजौ, त्रिभिः अर्धचन्द्रैः वक्षःक्षेत्रं ताडितवान्। पुनः एकेन शरेण रथयुगं छित्त्वा, चतुर्भिः शरैः हरिताश्वान् ताडयित्वा, षष्ठेन समरे खरस्य सारथेः शिरः छित्तवान्।