रामः तदा त्रिशिरसं राक्षसं समीपं आगच्छन्तं दृष्ट्वा धनुः संनद्धं कृत्वा तीक्ष्णैः शरैः कम्पयन् तं प्रत्यग्रहीत्। ततः रामस्य त्रिशिरसश्च, उभयोः अत्यन्तबलिनोः, सिंहगजयोः समरः इव घोरः संग्रामः अभवत्। तत्र त्रिशिरसः रामं त्रिभिः शरैः ललाटे आहतवान्; तदा रामः कोपसम्भृतः क्रुद्धः च, तं राक्षसं रुष्टः इदं वचनं अब्रवीत्—“हा, किम् बलं अस्य वीरस्य राक्षसस्य! मम ललाटे तस्य शरैः आहतः अस्मि, इव पुष्पैः। अधुना मम अपि शरान् धनुषः तन्तुते मुक्तान् गृहाण।” इति अत्यन्तक्रुद्धः रामः विषधराणां सदृशान् शरान् गृहीत्वा, त्रिशिरसं कोपात् उरस्ये चतुर्दश शरैः आहतवान्, चतुर्भिः तीक्ष्णैः सुसंस्कृतैः शरैः तस्य अश्वान् अपि आहतवान्। महाबलवान् रामः तस्य सर्वान् चत्वारः अश्वान् अपातयत्, अष्टाभिः शरैः सारथिं रथभूमौ अपातयत्। ततः रामः तस्य उत्तमध्वजम् एकेन शरेण छित्त्वा, राक्षसः भग्नरथात् उत्प्लुत्य यदा अभवत्, तदा रामः तं हृदि शरैः आहतवान्, तं मूढभावं कृतवान्; अपरिमितात्मा रामः कोपात् शरैः तं राक्षसं पुनः विदारयामास। ततः त्रीणि शीघ्राणि शराणि मुक्त्वा त्रिशिरसः त्रयः शिरांसि अपातयत्; धूमरक्तनिष्प्रवाहितः, रामस्य शरैः पीडितः, स राक्षसः संग्राममध्यं पतितः। शेषः राक्षसगणः भग्नः पराजितः च, खरं प्रति पलायितः। ते मृगाः व्याघ्रभीताः इव न स्थिताः, खरः तान् पलायमान् दृष्ट्वा क्रुद्धः तान् प्रत्यावर्तयत्, रामं प्रति शीघ्रं अभ्यधावत्, राहुः चन्द्रं यथा। शृणु अधुना वाल्मीकि-रामायणस्य आरण्यकाण्डे अष्टाविंशतितमः सर्गः। संग्रामे दूषणं त्रिशिरसं च हतौ दृष्ट्वा खरः अपि रामस्य वीर्यदर्शनात् भीतः अभवत्। रामेण अकेन दूषणत्रिशिरससहितं विशालं बलं विनष्टं दृष्ट्वा, खरः राक्षसबलस्य बहुं भागं नष्टं दृष्ट्वा, शोकसन्तप्तः, रामं प्रति अभ्यधावत्, नमुचिः इन्द्रं यथा। खरः शक्तिमान् धनुः संनद्धं कृत्वा, तीक्ष्णान् शरान् रक्तास्यान् रामं प्रति सर्पवद् क्रुद्धः प्रक्षिप्तवान्। पुनः पुनः धनुष्तन्तुं कम्पयन्, शस्त्रकौशलं दर्शयन्, खरः रथस्थः संग्रामे शरान् विसृजन् विचचार। स रथी सर्वदिक् दिशः शरैः पूरयामास; तं दृष्ट्वा रामः महत् धनुः आदाय, अग्निस्फुलिङ्गानाम् इव दुर्धर्षैः शरैः आकाशं व्याप्तवान्, यथा वर्षः वायुम्। ततः खररामयोः तीक्ष्णैः शरैः आकाशः सर्वतः शरैः आवृतः, रिक्तस्थानं नास्ति। सूर्यः अपि शरसमूहैः आच्छन्नः तस्मिन्नेव काले न प्रकाशते, उभौ वीरौ परस्परं विनाशाय युद्धे स्थितौ। ततः खरः नालिकैः नराचैः विकर्णैः तीक्ष्णैः शरैः रामं युद्धे आहतवान्, इव गजः अंकुशैः आहतः। सर्वे प्राणी रथस्थं खरं धनुः हस्ते स्थितम् पाशधरम् मृत्युम् इव सर्वतः वीक्षन्ति। खरः रामं सेनानाम् संहारकर्तारम्, धैर्ये स्थितम्, महात्मानम्, श्रान्तम् इति अभ्यवेक्षत्। रामः खरं सिंहसदृशं, सिंहगमनं कुर्वन्तं दृष्ट्वा, न बिभेति, यथा सिंहः लघु प्राणिनं न बिभेति। ततः खरः महतीं रथं सूर्यसदृशं कृत्वा, रामं प्रति अग्निं प्रति पतंगः इव अभ्यधावत्। खरः हस्तकौशलं दर्शयन्, रामस्य धनुः शरं च मध्यभागे छित्त्वा। ततः रामः सप्त शरान् इन्द्रवज्रसदृशान् आदाय, क्रुद्धः संग्रामे खरं प्राणेषु आहतवान्। खरः रामं, अप्रतिमबलम्, सहस्रशरैः पीडयित्वा, समरे महतीं निनादं कृतवान्। ततः खरस्य शरैः आहतः रामस्य दिव्यं कवचं सूर्यसदृशं भूमौ पतितम्। रामः क्रुद्धः, शरीरं शरैः विदारितः, युद्धे धूमरहितः अग्निः इव दीप्तः। तदा रामः शत्रुसंहारकर्ता, अन्यं महत् धनुः संनद्धं कृत्वा, शत्रुनाशाय गम्भीरं शब्दं कृत्वा तं सज्जीकृतवान्। स तद् विष्णुधनुः महद् महर्षिणा दत्तं आदाय खरं प्रति अग्रसरः। ततः क्रुद्धः रामः खरस्य ध्वजं युद्धे सुवर्णपक्षैः दृढबद्धैः शरैः छित्त्वा। स सुवर्णमयः ध्वजः बहुशः छिन्नः भूमौ पतितः, यथा सूर्यः देवाज्ञया अवरोहति। खरः क्रुद्धः रामस्य अङ्गानि चतुर्भिः शरैः विदारितवान्, हृदयम् अपि यथावत् आहतवान्, यथा गजः शूलैः आहतः। रामः खरस्य धनुषः शरैः बहुशः विदारितः, रक्तेन सम्यक् आवृतः, महतीं क्रोधम् प्राप्तवान्। ततः रामः धनुष्मतां श्रेष्ठः, युद्धे उत्तमं धनुः आदाय, षट् शरान् सम्यक् विसृज्य। एकेन शरेण शिरः, द्वाभ्यां बाहू, त्रिभिः अर्धचन्द्रैः शरैः उरः आहतवान्।