श्रूयतां श्रीमद्वाल्मीकि-रामायणेऽरण्यकाण्डे सप्तविंशः सर्गः। यदा खरः राममभिमुखं प्रक्रमते स्म, तदा त्रिशिरा नाम राक्षससेनापतिः तं प्रतीयाय, तं चेदमुवाच— “अहं वीर्यवान्, मां नियोजय; त्वं चैतस्मादुत्साहात्प्रतिगच्छ। पश्य रामं महाबाहुं मया युद्धे निपातितम्। सत्यं ते प्रतिजाने, शस्त्राणि गृह्णामि; सर्वेषां राक्षसानां मध्ये रामो मृत्युमर्हति, तमहं हनिष्यामि। युद्धे वा स मम मृत्युरस्तु, वा अहं तस्य; त्वमेकमपि क्षणं युद्धोत्साहं निगृह्य साक्षी भव। यदि रामो निहतः स्यात्, त्वं प्रमुदितः जनस्थानं प्रतियास्यसि; अथवा यदि अहं निहतः स्याम्, त्वं रामं समरे समभ्यधाविष्यसि।” एवं मरणाभिलाषेण त्रिशिरसा प्रार्थितः खरः तस्मै अनुमतिं दत्वा उवाच— “गच्छ युद्ध्यस्व।” ततः त्रिशिरा राममभिमुखं प्रजगाम। स दिव्यरथेन, युक्ताश्वेन, त्रिशिखरगिरिसदृशः राममभ्यधावत्। स मेघ इव निर्घोषं वर्षन्, बाणवृष्टिम् उत्सृजन्, रणभूमौ राममभ्यधावत्। तं राक्षसं त्रिशिरसं समागतम् आलोक्य, रामः धनुः सज्जीकृत्य, तीक्ष्णान् बाणान् कम्पयन्, तं प्रत्यगृह्णात्। ततः रामस्य त्रिशिरसा सह महद् युद्धमभवत्, सिंहगजेव समागमः। तत्र त्रिशिरा त्रिभिर्बाणैः रामस्य ललाटे प्रहारं कृत्वा, रामो रोषसंरक्तः कोपसंयुक्तश्चेदमुवाच— “अहो, कियत् वीर्यं अस्य राक्षसस्य! मम ललाटे बाणैः प्रहृतम्, इव पुष्पैः। पश्य, ममापि बाणान् धनुष्कोट्याः सन्धानान् गृहाण।” इत्युक्त्वा स कोपात् सर्पवद् घोरान् बाणान् गृहित्वा, चतुर्दशबाणैः त्रिशिरसं वक्षसि विव्याध, चत्वारि च तीक्ष्णशराणि स्यन्दनयोजितान् अश्वान् प्रति ससन्धानम्। महाबलः स रामः तस्य सर्वान् अश्वान् निपात्य, अष्टाभिः बाणैः सारथिं रथात् भूमौ पातयामास। ततः रामः तस्य उत्तमध्वजम् एकेन बाणेन छित्त्वा, रथभ्रष्टं तं राक्षसं दृष्ट्वा, तं हृदि बाणैः विव्याध, मूर्च्छितं चकार। अपरैः शरैः तं राक्षसं क्रुद्धः पुनः पुनः विद्ध्वा, त्रिभिः शीघ्रैः बाणैः तस्य त्रिणि शिरांसि पातयामास। धूमरुधिरस्रवन्, रामबाणैः पीडितः स निशाचरः, रणमध्ये भूमौ निपपात। ततोऽन्ये राक्षसाः भग्ना पराजिताश्च, खरं प्रति पलायन्तः ययुः। ते भीताः मृगाः व्याघ्रभीतानिव न तस्थुः; तेषां पलायमानानां दृष्ट्वा, खरः कोपसंरक्तः तान् प्रत्यावर्त्य, राममभिमुखं रुष्टः प्रजगाम, राहुरिव सोममभ्यधावत्। श्रूयतां श्रीमद्वाल्मीकि-रामायणेऽरण्यकाण्डे अष्टाविंशः सर्गः। दुष्णं त्रिशिरसं च युद्धे निहतम् आलोक्य, खरः अपि रामवीर्यदर्शनात् भीतः अभवत्। स राक्षसबलं महद् बहु, रामेणैकैव निहतम्, दुष्णत्रिशिरसहितं दृष्ट्वा, स्वबलस्य विनाशं ज्ञात्वा, मनसि विषण्णः, राममभ्यधावत्, नमुचिरिवेन्द्रम्। स खरः, बलवद् धनुः समाकृष्य, तीक्ष्णान् रक्ताशनान् बाणान् रामाय ससर्ज, कोपितः फणिन इव। स पुनः पुनः धनुष्कोटिं कम्पयन्, शस्त्रकौशलं दर्शयन्, रथस्थः रणभूमौ बाणान् ससर्ज। स महारथी खरः सर्वतः दिशः बाणैः पूरयामास; तं दृष्ट्वा रामः स्वं महद्दनुः समादत्त। स रामः अगम्यबाणैः, अग्निशिखोपमैः, नभः व्याप्तवानिव, वर्षमिव द्यां पूरयन्। तदा खररामाभ्यां विमुक्तैः तीक्ष्णैः बाणैः, सर्वं नभः बाणसंघातैः पूरितमिव, रिक्तदेशं नास्ति स्म। सूर्यः अपि बाणसमूहेन छन्नः तस्मिन्काले न प्रकाशते स्म; उभौ वीरौ परस्परवधाय युध्यमानौ। खरः नालिकाभिः, नराचैः, विकर्णैश्च तीक्ष्णाग्रैः रामं युधि विव्याध, इव गजं अंकुशैरिव। सर्वे प्राणिनः तम् राक्षसं, रथस्थं, धनुर्धरं, सर्वतोऽभिसंवृतम्, यममिव पाशहस्तम् अपश्यन्। खरः ततः रामं, सेनानिहन्तारं, स्थिरवीर्यं, महात्मानं, श्रान्तमिव मन्यते स्म। रामः खरं सिंहसत्त्वं, सिंहगमनं दृष्ट्वा, न भीतः, यथा सिंहः लघुजान्तुनं न भीयते। ततः खरः महतीं रथप्रभां सूर्यसमां धारयन्, राममभ्यधावत्, पतंग इव वह्निम्। कौशलं दर्शयन् खरः, समरे रामस्य धनुः सायकसहितं मध्ये छित्त्वा। ततः रामः सप्त बाणान् इन्द्राशनिसमप्रभान् गृहित्वा, कोपाविष्टः, समरे खरं सर्वाङ्गेषु विव्याध। खरः सहस्रशः बाणैः रामं पीडयित्वा, महाबलिनं, रणमध्ये भीमं निनादं ननाद। ततः खरविमुक्तैः बाणैः आहतस्य रामस्य दिव्यकवचं सूर्यसमप्रभं भूमौ पतितम्।