महाबलिनि रामेण महायुद्धे खरस्य भीमबलं विनष्टं दृष्ट्वा, खरः दिव्यरथेन रामं समीपं ययौ, इन्द्रः वज्रं उत्तोल्य यथा। तदा खरः रामं प्रति गच्छन्, त्रीशिरा नाम राक्षसः सेनापतिः तं अग्रतः स्थित्वा इदं उवाच— “साहसिकतया त्वं युद्धात् निवर्तस्व, अहं वीरः अस्मि; मां नियुक्त्वा त्वं साक्षी भव। बलशालिनं रामं युद्धे पतितं पश्य। सत्यं ते प्रतिज्ञाय शस्त्राणि गृह्णामि, राक्षसेषु यः मरणार्हः रामः तं हन्मि। युद्धे वा अहं तस्य मृत्युः स्याम्, वा स मे; त्वं किञ्चित् समयं युद्धोत्साहं संयम्य साक्षी भव। यदि रामः हतः स्यात्, त्वं जनस्थानं हर्षेण प्रतिनिवर्तिष्यसि; अथवा यदि अहं हतः स्याम्, त्वं रामं योधुम् आगमिष्यसि।” खरः त्रीशिरसः मृत्युकामनया तेन उपोदितः, अनुमतिं दत्त्वा ‘गच्छ, युद्धं कुरु’ इति उक्त्वा, त्रीशिराः रामं प्रति ययौ। त्रीशिराः तेजस्विनि रथे अश्वयुक्ते आरूढः, युद्धे रामं प्रति पर्वतत्रयं यथा अभ्यधावत्। स मेघः इव बाणधाराः स्रष्टुम् आरभत्, जलसिक्तः मृदंगः यथा शब्दं जनयन्। तं राक्षसं त्रीशिरसम् आगच्छन्तं दृष्ट्वा, रामः धनुः समारोप्य, तीक्ष्णबाणैः कम्पयन्, तं प्रतिजग्राह। ततः रामस्य त्रीशिरसः च, उभयोः अतिबलिनोः, सिंहगजयोरिव महान् संग्रामः अभवत्। त्रीशिरसः त्रिभिः बाणैः रामस्य ललाटं आहतम्। तदा रामः क्रुद्धः कोपेन तं राक्षसं सम्बोधितवान्— “अहो, किम् बलम् अस्य राक्षसस्य! मम ललाटं तस्य बाणैः पुष्पैः इव आहतम्। इदानीं मम अपि धनुषः ज्या-निस्सृतान् बाणान् त्वं गृहाण।” इति उक्त्वा, स क्रुद्धः सर्पविषमिव बाणान् आदाय, त्रीशिरसः वक्षसि चतुर्दश बाणैः आहतवान्, चत्वारः तीक्ष्णपक्षाः बाणाः तस्य अश्वेषु क्षिप्तवान्। महाबलिनः त्रीशिरसः सर्वान् चत्वारः अश्वान् पातितवान्, अष्टाभिः बाणैः सारथिम् रथभूमौ निपातितवान्। ततः रामः तस्य उत्तोलितं ध्वजं एकेन बाणेन छित्त्वा, रथात् पतितं राक्षसं दृष्ट्वा— रामः तस्य हृदि बाणैः संविद्राव्य, तं मोहितम् अकरोत्; अजातश्रमः सः कोपेन अधिकं बाणैः तं राक्षसं विद्धवान्। त्रीशिरसः त्रयः शिरांसि त्रीभिः शीघ्रबाणैः रामः अपातयत्; धूमरक्तप्रवाहः, रामबाणैः पीडितः, स निशाचरः युद्धमध्ये पतितः। शेषाः राक्षसाः भग्नाः पराजिताः खरं प्रति पलायन्। ते व्याघ्रभीताः मृगाः इव न तस्थुः; तान् पलायमानान् दृष्ट्वा खरः कोपसम्भृतः तान् प्रत्यावर्त्य, शीघ्रं रामं प्रति अभ्यधावत्, राहुः शशिनम् इव। ततः रामायणस्य अरण्यकाण्डे अष्टविंशतितमं सर्गं शृणु। युद्धे दूषणः त्रीशिरसा सह हतः दृष्ट्वा, खरः अपि रामस्य पराक्रमं दृष्ट्वा भयम् अपद्यत्। स राक्षसबलं, विशालं महाबलम्, रामेनैकाकिना दूषणत्रीशिरसहं नष्टम् अपश्यत्। तस्य सेना यथाधिकं विनष्टा दृष्ट्वा, स राक्षसः विषण्णः रामं प्रति अभ्यधावत्, नमुचिः इन्द्रं यथा। खरः शक्तिमान् धनुः समारोप्य, तीक्ष्णपक्षान् रक्तासक्तान् बाणान् रामं प्रति क्षिप्तवान्, कोपितविषसर्पान् इव। स धनुर्ज्यां पुनःपुनः कम्पयन्, शस्त्रकौशलं दर्शयन्, रथेन युद्धे विचरन्, बाणान् विसृजन् अभवत्। स रथी सर्वदिक् सर्वतः बाणैः पूरयन् अभवत्; तं दृष्ट्वा रामः महादनुः आदाय, अग्निस्फुलिंगान् इव असह्यान् बाणान् क्षिप्त्वा, आकाशं व्योमहीनम् अकरोत्, वर्षधाराभिः यथा। ततः खररामयोः तीक्ष्णैः बाणैः आकाशः सर्वतः बाणसमूहेन पूरितः, रिक्तं न अभवत्। सूर्यः बाणसमूहेन आच्छादितः तस्मिन् काले न प्रकाशन् अभवत्; उभौ वीरौ परस्परवधाय युद्धे तिष्ठतः। तदा खरः नालिकान् नराचान् विकर्णान् तीक्ष्णान् बाणान् रामं प्रति क्षिप्तवान्, गजः अंकुशैः यथा ताड्यते। सर्वाणि भूतानि तं राक्षसं रथस्थं धनुः हस्ते सर्वतः घेरितम्, मृत्युः पाशधारणः इव, अपश्यन्। खरः ततः रामं, सेनावधं, धैर्ये स्थितं, आत्मबलसम्पन्नं, श्रान्तम् इति अभ्यवेक्षत्। रामः खरं सिंहस्य सदृशं, सिंहगमनं कुर्वन्तम्, दृष्ट्वा न बिभेति, सिंहः लघुजन्तुं यथा न बिभेति। तदा खरः महारथः सूर्यसदृशः रथेन रामं समीपं ययौ, पतंगः अग्निम् इव। खरः शस्त्रकौशलं दर्शयन्, युद्धमध्ये रामस्य धनुः बाणं च हस्ते एव छित्त्वा। ततः रामः सप्त बाणान्, इन्द्रवज्रसदृशान्, आदाय, कोपितः खरं युद्धे प्राणविषये विद्धवान्। खरः रामं, अप्रतिमबलं, सहस्रबाणैः पीडयित्वा, युद्धे महाशब्दं निनादितवान्। एवं रामस्य महापराक्रमं, खरत्रीशिरसदूषणानां विनाशं, राक्षसबलस्य भग्नतां, खरस्य कोपं, त्रीशिरसः युद्धं, रामस्य शौर्यं च, महायुद्धे क्रमशः अभवत्।