राघवः बाणवर्षैः प्रमाथिनं सम्यगभिनदत्, स्थूलाक्षस्य च विशालाक्षिणः नेत्रेभ्यः शरान् समावापयत्। स तु प्रमाथी बाणैः विदारितः महावृक्ष इव शाखाभिः छिन्नः भूमौ पतितः। तस्मिन्निमिषे क्रुद्धः रामः दूषणस्य पञ्चसहस्रं अनुचरान् क्षणेनैव शरैः विनाशयामास। हतान् तान् पञ्चसहस्रान् यमलोकं प्रेषितवान्। दूषणस्य निधनं तदनुचराणां च विनाशं श्रुत्वा खरः कोपात् महाबलिनः सेनानायकाश्च आज्ञापयत्— "दूषणः सह सहायैः रणाङ्गणे हतः।" ततः सः खरः आज्ञापयत्— "महता सैन्येन, तं केवलं नरमिव रामं सर्वशस्त्रैः सम्यग् युध्यध्वं; सर्वे राक्षसाः तं हन्तु।" अजेयः करवीराक्षः, कठोरः परुषः, कालकर्मुकः, हेममाली, महामाली, सर्पास्यः, रुधिराशनश्च—एते द्वादश महाबलाः सेनानायका: स्वैः सैन्यैः सह उत्तमान् बाणान् प्रक्षिप्य राममभिद्रवन्त्। रामः तदा तेजस्वी तेषां शेषं सैन्यं अग्निसमप्रभैः सुवर्णवज्रभूषितैः बाणैः सम्यग् निपात्य विनाशयामास। ते बाणाः सुवर्णपक्षाः धूम्रशिखासमाः दीप्तिमन्तः राक्षसान् वज्रपातेन महान् वृक्षानिव पातयामासुः। रामः शतेन शतान् राक्षसान्, सहस्रेण सहस्रं रणाङ्गणे निपात्य शरैः व्यसृजत्। ते रात्रिचराः रुधिरलिप्ताः, कवचानि भूषणानि च भग्नानि, धनुषः विदलितानि, भूमौ पतिताः। भूमिः तैः रणपतितैः केशविकरैः रुधिरसिक्तैः सम्यग् आहितकुशैः यज्ञवेदिमिव समन्तात् आच्छादिता। तस्मिन्नन्तरे, तद्वनं हतानां राक्षसानां समाकुलं, मांसशोणितकर्दमेन नरकसदृशं भीषणमभवत्। चतुर्दशसहस्राणि राक्षसानां घोरकर्मणां रामेणैकाकिना पदातिना निहतानि। तस्मात् सर्वसैन्यात् केवलं खरः महाबलः रथी, त्रिशिरा राक्षसः, रामश्च रिपुघ्नः अवशिष्टाः। अन्ये सर्वे महाबलाः घोररूपाः रणमध्यगताः रामेण लक्ष्मणाग्रजेण हताः। ततः खरः स्वबलस्य रामेण विनाशं दृष्ट्वा, महाबलः सः रथेन राममभ्ययात्, इन्द्रः इव वज्रं प्रगृह्य। एतस्मिन्नन्तरे त्रैशिरसः राक्षसः सेनापतिः खरमुपसृत्य उवाच— "मामनुज्ञापय, अहं वीर्यवान्, त्वं च त्वरा त्यज; पश्य रामं महाबाहुं रणाङ्गणे पतितम्। सत्यं ते प्रतिजाने, शस्त्राणि च गृह्णामि— रामं राक्षसानां मध्ये मृत्युमर्हन्तं हनिष्यामि। अथवा स मे मृत्युः स्यात्, वा अहं तस्य; त्वं क्षणं युद्धोत्साहं विरम्य साक्षी भव। यदि रामो हतः, त्वं हृष्टः जनस्थानं प्रतियास्यसि; अथ वा अहं हतः, त्वं रामेण युद्धं करिष्यसि।" खरः तु मृत्युकाङ्क्षया त्रिशिरसा प्रार्थितः अनुमतिं दत्त्वा "गच्छ, युद्ध्यस्व" इति उक्त्वा त्रिशिराः राममभिद्रवत्। त्रिशिराः दिव्यरथेन हययुक्तेन राममभ्यधावत्, त्रिशृङ्गगिरिरिव। स मेघ इव प्रवर्षन् बाणान्, वृष्टजलसम्भिन्नमृदंगनिनादं चकार। तं त्रिशिरसं राक्षसं समागच्छन्तं दृष्ट्वा रामः धनुः सज्जीकृत्य तीक्ष्णान् बाणान् चिक्षेप। तदा रामत्रिशिरसोः सिंहगजयोः समागमे महान् निनादः संजज्ञे। त्रिशिरसा त्रिभिः शरैः ललाटे विदारितः रामः कोपसंरक्तः क्रुद्धः चेदमुवाच— "अहो, कियद् बलं अस्य राक्षसस्य! मम ललाटे बाणैः आहतः, इव पुष्पैः।" इति उक्त्वा रोषसंयुक्तः सर्पविषसमानान् बाणान् धनुषः सन्धान्य त्रिशिरसं चतुर्दशभिः शरैः वक्षसि विव्याध। चत्वारः तीक्ष्णपक्षाः बाणाः तस्य अश्वेषु पतिताः। सः महाबलः सर्वान् अश्वान् निपात्य, अष्टभिः शरैः सारथिं रथात् भूमौ पातयामास। रामः तस्य उत्तोलितं ध्वजं शरेण छित्त्वा, रात्रिचरः भग्नरथात् पतितः। ततः रामः तं राक्षसं हृदि शरैः विव्याध, स च मोहं जगाम। पुनः रामः तं राक्षसं बाणैः क्रुद्धः विदारितवान्, त्रिभिः तीक्ष्णैः शरैः तस्य त्रिणि शिरांसि छित्त्वा, धूम्रशोणितप्लुतानि, तं रणमध्ये पातयामास। स रात्रिचरः क्षतः भूमौ पतितः। शेषाः राक्षसाः भग्नाः पराजिताः खरस्य समीपं प्रधावन्त। ते राक्षसाः व्याघ्रभीतान् मृगानिव न तस्थुः, अपि तु पलायिता:। तान् पलायमानान् दृष्ट्वा खरः क्रुद्धः तान् प्रत्यावर्त्य, शीघ्रं राममभ्यधावत्, राहुरिव शशिनं। तस्मिन्नन्तरे खरः स्वबलस्य त्रिशिरसश्च निधनं दृष्ट्वा, रामस्य वीर्यं दृष्ट्वा सः अपि भयाकुलः अभवत्।