रामेण बाणैः निपातिताः, शूलैः पट्टिशैश् च विदारिताः, खङ्गाः भग्नाः, शक्तयः विक्षिप्ताः, परशवः सन्निकीर्यन्ते स्म। शिलाभिः चूर्णीकृताभिः, नानाविधैः अद्भुतैः बाणैः च, भूमिः संग्रामे विस्तीर्णा भयङ्करा चाभवत्, छिन्नायुधैः समाकीर्णा। सर्वान् निहतान् दृष्ट्वा राक्षसाः महता शोकसम्बाधेन रामं पुरीषाद्विजितं सम्यगेव प्रतिरोधं कर्तुं न शेकुः। ततः षड्विंशः सर्गः आरभ्यते श्रोतव्यः। दूषणः तु स्वबलं विनश्यन्तं दृष्ट्वा, महाबाहुः तीक्ष्णवीर्यांस् तान् कोपेन समाहूय आज्ञापयत्। सः पञ्चसहस्राणि राक्षसान्, ये युद्धे कदाचन न पलायन्ते, शूलपट्टिशखड्गशिलावृष्टिभिः वृक्षैः च रामं अभ्यधावन्। तैः सर्वतः अविच्छिन्नशरवृष्ट्या रामः संवृत्तः, वृक्षशिलावृष्ट्या च महत्याः प्राणहरायाः समन्ततः पात्यमानायाः। धर्मात्मा राघवः तां वृष्टिं तीक्ष्णैः शरैः प्रत्यगृह्णात्; तां प्राप्य, स्थिरः अभवत्, इव निमीलिताक्षः वृषभः। सर्वेषां राक्षसानां विनाशं दृष्ट्वा, रामः महता क्रोधेन समाक्रान्तः, तेजसा ज्वलन्निव बभूव। सः क्रुद्धः दूषणं सहितं सर्वं सैन्यं बाणैः संवृत्य, दूषणः च कोपसमाक्रान्तः शत्रुसैन्यविनाशनः, वज्रसन्निभैः बाणैः रामं निवारयामास। रामः तु महाक्रोधेन, कर्णिकारमुखेन बाणेन दूषणस्य धनुः संग्रामे छित्त्वा, चतुर्भिः शरैः तस्य चत्वारः अश्वान् निपातितवान्। तीक्ष्णैः बाणैः अश्वान् हत्वा, अर्धचन्द्रेण सारथेः शिरः छित्त्वा, त्रिभिः बाणैः राक्षसस्य वक्षः विदारितम्। धनुः रथं अश्वान् सारथिं च हृत्वा, दूषणः घोरां लौहदण्डमुद्यम्य, या पर्वतशृङ्गवत्, सुवर्णपट्टाभिरलङ्कृता, सुरसेनानिवर्तनाय युक्ता, शूलैः तीक्ष्णैः आयसैः खलिनां रक्तमांसलेपना, वज्राशनिसदृशस्पर्शा, शत्रुशैलविनाशिनी, तां दण्डमुद्यम्य, महोरगसदृशीं, निशाचरः दूषणः रामं समभ्यधावत्। तं समभ्यधावतं दूषणं राघवः, द्वाभ्यां शराभ्यां भूषणविभूषिते भुजे छित्त्वा, तस्य महान् कायः आयुधयुतभुजविहीनः रणभूमौ पतितः, इन्द्रध्वज इव पुरतः क्षिप्तः। दूषणः छिन्नभुजो महाकायः भूमौ पतितः, इव महागजः भग्नदन्तः। दूषणं निपातितं हतम् रणाङ्गणे दृष्ट्वा, सर्वे प्रजाः काकुत्स्थं प्रशशंसुः—"साधु! साधु!" इति। तस्मिन् काले, त्रयः कोपसमाक्रान्ताः सेनापतयः, मृत्युपाशोपमबद्धाः, युगपत् रामं समभ्यधावन्। महाकपालः, स्थूलाक्षः, प्रमाथी च—महाकपालः महाशूलं समादत्त, स्थूलाक्षः पट्टिशं, प्रमाथी परशुं गृहीत्वा, तान् समभ्यधावत्। तान् समागतान् राघवः तीक्ष्णाग्रैः शरैः प्रत्यगृह्णात्, अप्रियान् अतिथीनिव; रघुवंशप्रभवः महाकपालस्य शिरः छित्त्वा, प्रमाथिं शरवृष्ट्या विदार्य, स्थूलाक्षस्य च नेत्रयोः शरैः पूरितवान्। ते पतिताः भूमौ, शाखाभिन्नवृक्षाः इव; तत्क्षणेन रामः कोपसमाक्रान्तः दूषणस्य पञ्चसहस्राणि अनुचरान् नाशयामास। तान् पञ्चसहस्राणि हत्वा, यमसदनं प्रापयामास। दूषणस्य निधनं तस्य च अनुचराणां श्रुत्वा, खरः कोपसमाक्रान्तः सेनायाः महाबलान् सेनापतिन् आज्ञापयामास—"दूषणः रणाङ्गणे हतः, सह अनुचरैः।" "महता सैन्येन रामं, मनुष्यं केवलं, सर्वैः आयुधैः सम्यग्युध्यध्वं, राक्षसाः तम् हन्तु!" इति। ततः दुष्प्रसह्यः करवीराक्षः, कठोरः परुषः, कालकर्मुकः, हेममाली, महामाली, सर्पास्यः, रुधिराशनः च—एते द्वादश महावीर्याः सेनापतयः स्वबलैः सह रामं शरेषु मुक्त्वा समभ्यधावन्। तदा रामः दीप्तमान् तेषां शेषं सैन्यं बाणैः अग्निसदृशैः, सुवर्णहीरकभूषितैः, निपातितवान्। ते बाणाः सुवर्णपक्षाः, धूमायमानज्वालासदृशाः, राक्षसान् वज्रैः इव महावृक्षान् निपातयामासुः। रामः शतेन शतं राक्षसान्, सहस्रेण सहस्रं च रणाङ्गणे निपातितवान्। तेषां कवचानि भूषणानि च भग्नानि, धनूंषि च छिन्नानि, रजनीचराः रक्तलेपिताः भूमौ पतिताः। भूमिः सम्पूर्णा, इव महायज्ञकुशैः, तैः रणाङ्गणे पतितैः, विकीर्णकेशैः रक्तसिक्तैः, आसीत्। तस्मिन्नन्तरे, वनं निहतराक्षसैः पूर्णं, अत्यन्तभीषणं, नरकाय समं, मांसरुधिरकर्दमेन लिप्तं बभूव। चतुर्दशसहस्राणि राक्षसानां घोरकर्मणां, रामेणैकाकिना पदातिना निपातितानि। तस्य सर्वस्य सैन्यस्य, खरः महारथः, त्रिशिरा राक्षसः, रामः शत्रुनाशनः च एव केवलम् अवशिष्टाः। अन्ये सर्वे महावीर्याः, घोररूपाः, रणमध्ये रामेण, लक्ष्मणाग्रजेन, निहताः।