राक्षससेना, रामेण विविधानि शराणि तीक्ष्णानि प्राणस्थानि विदारितानि प्राप्य, तद्वदनं न लब्धवत्यपि, यथा शुष्कवनं वह्निना संतप्तं न शान्तिम् आप्नोति। तत्र केचन बलवन्तो वीर्यवन्तश्च रात्रिचराः परमक्रुद्धाः शूलान् तोमरान् परश्वधान् च रामं प्रति चिक्षिपुः। स तु महाबाहुः पराक्रमशालि रामः तेषां शस्त्राणि शरैः प्रतिघात्य, तेषां प्राणान् युद्धे जहार, शिरांसि च ग्रीवान् च छित्त्वा चकार। शिरश्छिन्नाः भग्नकवचाः विदलितधन्विनः च ते भूमौ वातेन चूर्णीकृताः वृक्षवत् पतिताः। ये तत्रावशिष्टाः, रामशराभिहताः रात्रिचराः, खरं शरणं प्रपन्नाः पलायमानाः। तदा दूषणः धनुः गृहित्वा, सर्वान् उत्साहयन्, महाक्रोधसमाविष्टः मृत्युर्निविष्ट इव, समग्रेण सैन्येन सः प्राग्रहीद्रामम्। दूषणस्य साहाय्येन उत्साहिताः निर्भयाश्च सर्वे पुनः प्रत्यागत्य, शालतालवृक्षान् शिलाश्च शस्त्ररूपेण गृह्य, रामं प्रति समभ्यधावन्। केचन शूलमुसलपाणयः, रज्जुपाणयः च, बलेन महता समन्विताः, शरशस्त्रवृष्टिं समुद्धृत्य युद्धे प्रावर्तन्त। राक्षसाः वृक्षशिलावृष्टिं चिक्षिपुः; स युद्धः अद्भुतः रोमाञ्चकारी च बभूव। पुनः तैः राक्षसैः सर्वतः रामे भीषणा आक्रान्तिः कृताः; तस्य तेषां च युद्धं अतीव भीषणमभवत्। तदा सर्वदिक् सर्वदेशं राक्षसैः आवृतं, शरवृष्ट्या आच्छन्नं दृष्ट्वा, रामः महाबलवान्, भीमं शब्दं कृत्वा, तेजस्विनं अस्त्रं प्रयोक्तुं प्रावर्तत; गन्धर्वास्त्रं राक्षसान् प्रति सन्दधे। तदा सहस्रशः शराः धनुष्कोट्याः निर्गत्य, दश दिशः समन्तात् पूरयन्तः, एकत्र संगतान्। राक्षसाः तं रामं तत्र शरैः सन्तप्ताः, तस्य भीमशराणां प्रहरणं विमोचनं च दृष्ट्वा, भयविह्वलाः बभूवुः। शरैः आच्छन्नमाकाशं, सूर्ये अपि स्थिते, रामः तत्र शरवृष्टिं ववर्ष। एकैः बहवः पतन्ति, अन्यैः बहवः हन्यन्ते, अन्ये च भूमौ पतिताः; भूमिः सर्वतः क्षिप्तैः राक्षसैः आच्छन्ना बभूव। हताः पतिताः क्लान्ताः छिन्नाः भग्नाः विदीर्णाश्च राक्षसाः सहस्रशः सर्वत्र दृश्यन्ते स्म। केचन किरीटैः शिरोभिः, केचन कुण्डलभूषितबाहुभिः, केचन ऊरुभिः, केचन बाहुभिः, नानाविधानि भूषणानि धारयन्तः भूमौ व्यस्रंसन्त। अश्वैः, दिव्यैः नागैः, रथैः च नानाप्रकारेण भग्नैः, चामरैः, छत्रैः, पताकाभिश्च भूमिः समन्तात् आवृता बभूव। रामेण शरैः निपातिताः, शूलैः शक्तिभिश्च छिन्नाः, खड्गैः भग्नैः, प्रासैः विक्षिप्तैः, परश्वधैः च विखण्डितैः, शिलाभिः चूर्णीकृतैः, नानाविधानि आश्चर्यजनकाणि शराणि भूमौ क्षिप्तानि; सा भूमिः युद्धे विस्तीर्णा भीमवती च बभूव। सर्वान् तान् निहतान् दृष्ट्वा, राक्षसाः महता शोकविह्वलाः, तत्र रामं प्रति गन्तुं न शेकुः; सः रामः रिपुसैन्यविनाशकः तत्र स्थितः। एवमष्टाविंशतितमः सर्गः समाप्तः। अथ दूषणः, स्वसैन्यं विनश्यन्तं दृष्ट्वा, स महाबाहुः भीषाणाम् अतिबलिनां योधानां आज्ञां ददौ। सः पञ्चसहस्राणि राक्षसान्, ये युद्धे न कदापि निवर्तन्ति, आज्ञापयत्; ते शूलैः शक्तिभिः खड्गैः शिलावृष्ट्या वृक्षैश्च रामं प्रति समभ्यधावन्। ते सर्वतः शरवृष्टिं सन्दधुः; तद्वृक्षशिलावृष्टिः प्राणापहारिणी आसीत्। धर्मात्मा राघवः तां शरवृष्टिं तीक्ष्णशरैः प्रत्यगृह्णात्; तां प्रतिगृह्य, स स्थिरः वृषभ इव स्थितः। सर्वेषां राक्षसानां विनाशं दृष्ट्वा, रामः क्रोधेन संविग्नः, तेजसा दीप्तिमानिव बभूव। सः सर्वतः दूषणं च सैन्यं च शरवृष्ट्या आच्छाद्य, दूषणः क्रुद्धः रिपुं निघ्नन् इव, वज्रसमानैः शरैः राघवं प्रतिरोद्धुम् उद्यतः। तदा रामः महाक्रोधसमन्वितः, कर्पटशिरश्चेदः शरेण, तस्य दूषणस्य धनुः युद्धे छित्त्वा, चतुर्भिः शरैः तस्य चत्वारः अश्वान् अपातयत्। तीक्ष्णैः शरैः अश्वान् हत्वा, अर्धचन्द्रेण सारथेः शिरः छित्त्वा, त्रिभिः शरैः तस्य राक्षसस्य वक्षः विदार्य चकार। धनुः रथं अश्वान् सारथिं च विना कृत्वा, सः दूषणः घोरमायुधं लौहमुशलं पर्वतशिखराकारं सुवर्णवर्मणा वेष्टितं, सुरसेनानिविघाताय निर्मितं, गृहीत्वा रामं प्रति समभ्यधावत्। तदायुधं तीक्ष्णलोहकण्टकैः संकीर्णं रुधिरवसासिक्तं, स्पर्शे वज्राशनिसदृशं, शत्रुगृहमर्दनक्षमं, दूषणः सर्पमिव महान्तं समुत्क्षिप्य रात्रिचरः रामं प्रति समभ्यधावत्। तस्याभ्यधावतः, राघवः तस्य भूषणोपेतौ भुजौ द्वाभ्यां शराभ्यां छित्त्वा चकार। ततो दूषणः, भुजाभ्यां रहितः, भूमौ पपात, तस्य लौहमुशलं सह हस्तेन पतितं, इन्द्रध्वज इव पुरः पतितः। दूषणः महाकायः भग्नभुजः भूमौ पतितः, गज इव महाबलः भग्नदन्तः। दूषणं भूमौ निपतन्तं हतं च दृष्ट्वा, सर्वे प्रजाः काकुत्स्थं 'साधु साधु' इति प्रशशंसुः। तस्मिन्नेव काले, त्रयः सेनापतयः कोपसंयुक्ताः, मृत्युपाशेन बद्धा इव, मिलित्वा रामं प्रति समभ्यधावन्।