राघवः धनुष्कोट्याः मुक्तैः शरैः शत्रूणां पादातीन् युद्धे विदार्य तान् यमस्यालयं प्रापयामास। तस्य शरैः विविधैः प्राणेषु प्रविष्टैः सा राक्षसानाम् सेना न किञ्चित् सुखं लेभे, शुष्कवनमिव वह्निना दग्धं। तत्र केचन बलवन्तः शूराश्च राक्षसाः क्रोधात् शूलान् तोमरान् परशून् च रामाय प्रक्षिपन्तः युद्धे प्रवृत्ताः। तान् रामः महाबाहुः विक्रान्तः शरैः तेषां शस्त्राणि निवार्य, युद्धे प्राणान् जहार, शिरांसि च ग्रीवान् च छित्त्वा क्षितौ पातयामास। छिन्नशिरसः भग्नकवचान् भग्नधनुष्कान् च ते वायुनाऽऽकर्णिताः वृक्षानिव भूमौ पतन्तः दृष्टाः। ये तत्र अवशिष्टाः, ते रात्रिचराः रामशराभिः विद्धाः, सन्तप्तचित्ताः खरं शरणं प्रपेदिरे। तदा दुषणः स्वधनुः गृह्य सर्वान् उत्साहयन्, महाक्रोधेन यमसदृशः सन्न् अग्रे प्रधावन्। तेन पुनः संरक्षिताः निर्भयाश्च सर्वे राक्षसाः प्रतिनिवृत्य रामं प्रति सलतालवृक्षशिलायुधैः समन्तात् अभिद्रवन्ति। शूलमुषलपाशपाणयः ते बलिनः विविधशरशस्त्रवृष्टिं युद्धे मुमुचुः। राक्षसाः वृक्षशिलावृष्टिं चिक्षिपुः, स युद्धः अद्भुतः घोरः रोमाञ्चनः च जातः। पुनः ते राक्षसाः समन्ततः रामं तीव्रतरं समभिद्रवन्ति, तस्य च तेषां च युद्धं अतीव भीषणं जातम्। तदा सर्वदिशो देशांश्च राक्षसैः पूर्णान्, शरवृष्ट्या आच्छादितान् दृष्ट्वा, रामः महाबलः घोरं शब्दं कृत्वा, तेजस्विनं गन्धर्वास्त्रं संप्रयोजयत्। ततो धनुषः कोटिभ्यः सहस्रशः शराः निष्पेतुः, ते दश दिशः शरैः पूरयन्तः समागताः। राक्षसाः तैः शरैः विद्धाः, रामं संधाय विमुञ्चन्तं, भीषणान् उत्तमान् च शरान् प्रयुञ्जानं अपश्यन्। शरान्धकारेण व्याप्तं गगनं, सूर्येऽपि स्थिते, रामः तान् शरानिव क्षिपन् तस्थौ। एकस्मिन्नेव काले बहवः पतन्तः, बहवः हन्यमानाः, बहवः पतिताः, भूमिः सर्वत्र आकीर्णा जाता। हताः पतिताः क्षीणाः छिन्नाः भग्नाः विकीर्णाश्च राक्षसाः सहस्रशः सर्वत्र दृश्यन्ते। पग्रामुकुटैः शिरोभिः, कङ्कणभूषणैः बाहुभिः, जघनोरुभिः च विविधाभरणैः विभूषितैः, तैः च राक्षसैः क्षितिः आकीर्णा। अश्वैः कुञ्जरैः च महारथैः भग्नैः, चामरैः छत्रैः पताकाभिश्च नानाविधैः भूः समावृता। रामेण शरैः निपातिताः, शूलपट्टिशैः छिन्नाः, असिभिः भग्नैः, प्रासैः विकीर्णैः, परशुभिः च क्षिप्तैः ते राक्षसाः विनष्टाः। शिलाः चूर्णीकृताः, नानाविधैः अद्भुतैः शरैः च, भूमिः तत्र युद्धभूमौ विस्तीर्णा भीषणा च छिन्नशस्त्रैः आकीर्णा जाता। सर्वान् तान् निहतान् दृष्ट्वा, राक्षसाः महातपः संत्रस्ताः, रामं प्रति गन्तुं न शेकुः, सः शत्रुनगरीविजयी तत्र स्थितः। एवम्् पञ्चविंशतितमे सर्गे समाप्ते, षड्विंशतितमं शृणुत। दुषणस्तु स्वस्य सैन्यस्य विनाशं दृष्ट्वा, महाबाहुः तान् भीषणान् बलिनः राक्षसान् आज्ञापयत्। सः युद्धे कदापि न पलायमानान् पञ्चसहस्राणि राक्षसान् आज्ञाप्य, ते शूलपट्टिशासिशिलावृक्षवृष्ट्या रामं अभ्यधावन्। ते समन्ततः शरवृष्ट्या रामं वर्षन्तः, तस्य महती वृक्षशिलावृष्टिः अपि अभवत्। राघवः धर्मात्मा तां वृष्टिं तीक्ष्णैः शरैः प्रत्यगृह्णात्, सः स्थिरः वृषभ इव निमील्य स्थितः। राक्षसानां सर्वनाशं दृष्ट्वा रामः कोपसंयुक्तः, तेजसा दीप्तमानः बभूव। सः सर्वतः दुषणेन सह सैन्यं शरैः आच्छाद्य, कोपितः सेनापतिं दुषणं समभ्यधावत्। दुषणः अपि वज्रसदृशैः शरैः राघवस्य मार्गं निवारयामास। तदा रामः क्रुद्धः पत्रिणा शरेण तस्य महद्धनुः छित्त्वा, चतुर्भिः शरैः चतुरः अश्वान् अपातयत्। तीक्ष्णैः शरैः अश्वान् हत्वा, अर्धचन्द्रेण सारथेः शिरः छित्त्वा, त्रिभिः शरैः राक्षसस्य उरसि विव्याध। धनुः रथं अश्वान् सारथिं च हृत्वा, दुषणः भीषणं लौहमुषलं गृहीत्वा, सुवर्णपरिष्कृतं, पर्वतशृङ्गसन्निभं, सुरसेनानां संहाराय आयुधम्, समाददे। तदस्त्रं तीक्ष्णलोहकण्टकसंयुक्तं, रक्तमांसलेपनं, स्पर्शे वज्राशनिसदृशं, शत्रुबलदुर्गभेदनक्षमं आसीत्। तं मुषलं महोरगसदृशं गृहीत्वा, दुषणः क्रूरकर्मा रात्रिचरः रामं प्रति युद्धे अभ्यधावत्। तस्याभ्युत्पत्य, राघवः द्वाभ्यां शराभ्यां तस्य भूषणयुतौ भुजौ छित्त्वा, भूमौ पातयामास। द्विच्छिन्नभुजः सः महाकायः रणभूमौ पपात, तस्य हस्तः लौहमुषलसहितः, इन्द्रध्वज इव पूर्वतः पतितः। दुषणः च द्विच्छिन्नभुजः भूमौ पपात, नागः इव महाबलः भग्नदन्तः। तं दुषणं रणभूमौ पतितं हतं च दृष्ट्वा, सर्वे प्रजाः काकुत्स्थं प्रशशंसुः—"साधु! साधु!" इति।