रामः सुवर्णयुक्तैः रथैः युक्तान् अश्वान् च तेषां सारथिभिः सह, गजान् च गजारोहैः सह, अश्वारोहान् च, समरे महाबलः शरैः निपात्य विनाशयामास। तस्य शराः धनुःस्यान्निःसृताः तान् सर्वान् विदार्य चूर्णयन्ति स्म; पदातीन् च समरे हत्वा यमसदनं प्रापयामास। विविधैः शरैः प्राणस्थानि विदारितानि तद् राक्षससैन्यं रामात् शान्तिं न प्राप्नोत्, यथा शुष्कवनं अग्निना। तत्र केचन वीर्यवन्तः रात्रिचराः क्रोधात् रामाय शूलान्, तोमरान्, परशून् च प्रक्षिप्य युद्धाय अभ्यधावन्। महाबाहुः रामः तेषां आयुधानि शरैः प्रत्यग्रहीत्, समरे तेषां प्राणान् हरन्, शिरांसि ग्रीवान् च छित्वा विनाशयामास। छिन्नशिरसः, भग्नकवचाः, चूर्णितधनुषः, तैः वायुनाः विक्षिप्ताः, भूमौ वृक्षवत् पतिताः। शेषाः तत्र रात्रिचराः शरैः विदारिताः, विवर्णचित्ताः, खरं शरणं ययुः। दूषणः धनुः आदाय तान् सर्वान् उत्साहयन्, महाक्रोधात् यमवत् समरे प्रधावन्। तेन दूषणेण प्रेरिताः निर्भयाः राक्षसाः पुनः रामं प्रति अभ्यधावन्, शालतालवृक्षैः शिलाभिः च आयुधवत्। शूलमुषलहस्ताः, रज्जुहस्ताः, महाबलाः राक्षसाः समरे बाणवर्षं आयुधवर्षं च प्रक्षिप्य अभ्यधावन्। राक्षसाः वृक्षशिलावर्षं प्रक्षिप्य, तद् युद्धम् अद्भुतं, घोरं, रोमाञ्चनं अभवत्। पुनः राक्षसाः सर्वतः रामं तीव्रतया आक्रामन्, तस्य तेषां च युद्धं अत्यन्तं भयङ्करम् अभवत्। तदा सर्वदिशो राक्षसैः आवृताः, शरवर्षैः आच्छन्नाः दृष्ट्वा, रामः घोरनादं कृत्वा, दीप्तमायुधं प्रयोक्तुम् आरभत्। गन्धर्वास्त्रं सन्धाय, राक्षसाः प्रति प्रक्षिप्य, धनुःकर्णात् सहस्रशः शराः निःसृताः, दशदिशः शरैः पूर्णाः अभवन्। राक्षसाः बाणैः विदारिताः तम् रामं घोरशरान् उत्तमशरान् सन्दध्यमानम्, सन्दर्श्यमानम्, प्रक्षिप्यमानम् अपश्यन्। शरैः आकाशे तमः व्याप्तम्, सूर्येणापि, रामः शरान् इव विसृजन् स्थितः। बहवः एकस्मिन् काले पतिताः, बहवः हताः, बहवः भग्नाः, भूमिः सर्वत्र छिन्नैः राक्षसैः आच्छन्ना। हतान्, पतितान्, श्रान्तान्, छिन्नान्, भग्नान्, विदारितान्, सहस्रशः राक्षसाः सर्वत्र दृष्टाः। पगोटैः, शिरोभिः, कङ्कणैः, बाहुभिः, जङ्घाभिः, विविधाभरणैः भूषितैः, छिन्नैः विविधरूपैः। अश्वैः, उत्तमगजैः, रथैः चूर्णितैः, चामरैः, छत्रैः, पताकाभिः च विविधैः भूमिः आच्छन्ना। रामस्य बाणैः विदारितैः, शूलपत्तिशैः छिन्नैः, खड्गैः भग्नैः, शूलैः विक्षिप्तैः, परशून् च विकीर्णैः। शिलाः चूर्णिताः, अद्भुतैः बाणैः भूमिः समरे विशालाः, भयङ्कराः, छिन्नायुधैः आच्छन्ना। सर्वान् हतान् दृष्ट्वा, राक्षसाः अत्यन्तं व्यथिताः, रामं नगरविजयं प्रति गतवन्तम्, तत्र गतुम् अशक्ताः। ततः षड्विंशः सर्गः आरभ्यते। दूषणः स्वस्य सैन्यं विनष्टं दृष्ट्वा, महाबाहुः तीक्ष्णवीर्यवान् राक्षसान् आदेशं दत्तवान्। पञ्चसहस्राणि राक्षसान्, ये युद्धे न कदापि पलायन्ति, शूलपत्तिशखड्गैः, शिलावर्षैः, वृक्षैः च रामं प्रति आक्रामन्। सर्वतः अविच्छिन्नं बाणवर्षं तेन रामं प्रति प्रक्षिप्य, वृक्षशिलावर्षं च प्रक्षिप्य, तद् जीवनहरं अभवत्। धर्मात्मा राघवः तद् वर्षं तीक्ष्णैः बाणैः प्रत्यग्रहीत्, तद् वर्षं प्राप्य, वृषभः इव नेत्राणि निमील्य स्थितः। सर्वेषां राक्षसानां विनाशं दृष्ट्वा, रामः तीव्रक्रोधेन आविष्टः, तेजसा दीप्तः इव बभूव। तदा तं दूषणं सह सैन्येन सर्वतः बाणैः आच्छाद्य, क्रुद्धः सेनापतिः दूषणः, रिपुविनाशनः, रामं वज्रसमानैः बाणैः प्रत्यग्रहीत्। रामः महाक्रोधेन, शरशिरः शरेण, दूषणस्य महाधनुः समरे छित्त्वा, चत्वारः अश्वान् चतुर्भिः शरैः निपात्य हत्वा। तीक्ष्णैः शरैः अश्वान् हत्वा, अर्धचन्द्रशरेण सारथिं शिरः छित्वा, त्रिभिः शरैः राक्षसस्य उरः विदारितवान्। धनुः, रथः, अश्वाः, सारथिः विहीनः, दूषणः घोरं लोहमुषलम् आदाय, पर्वतशिखरवत्, सुवर्णपट्टेन वेष्टितम्, देवसेनानां संहाराय आयुधम्। तीक्ष्णलोहमणिभिः खचितम्, रक्तमज्जस्निग्धम्, स्पर्शे वज्रविद्युत्समम्, शत्रुनगरविध्वंसनक्षमम्। तत् मुषलम्, महाव्यालवत्, आदाय, दूषणः, रात्रिचरः, घोरकर्मा, रामं प्रति युद्धाय अभ्यधावन्। तस्य दूषणस्य आक्रमणं दृष्ट्वा, राघवः तस्य भूषणयुतौ बाहू द्वाभ्यां शराभ्यां छित्वा। बाहुविहीनः स महाकायः रणभूमौ मुषलसहितः पतितः, इन्द्रध्वजः पुरतः पतितः इव। दूषणः भग्नबाहुः, महान् गजः भग्नदन्तः इव भूमौ पतितः।