रामः तदा राक्षसैः समन्तात् अभ्युत्थितः, तेषां प्रहाराणां प्रवाहं शरैः प्रतिषिध्य, यथा समुद्रः नदीनां प्रवाहं स्वीकुर्यात्, तैः भीषणैः आयुधैः शरीरं विद्धः अपि, न विचलितः। सर्वाङ्गं शरैः विद्धं रक्तेन लिप्तं रामं दृष्ट्वा, स महान् पर्वतः विद्युत्पातैः विद्धः इव बभूव। सायं मेघैः आवृतः सूर्यः इव रामः प्रकटितः, देवाः गन्धर्वाः सिद्धाः महर्षयः च विषण्णाः अभवन्। रामं एकं बहुशः सहस्रैः राक्षसैः परिवृतं दृष्ट्वा, तदा स कोपाविष्टः धनुषः परिक्रमे स्थित्वा, शतानि सहस्राणि च तीक्ष्णान् शरान् युद्धे सन्दर्शयन्, मृत्युपाशान् इव दुर्धर्षान् दुर्दम्यान् विमोचयत्। सुवर्णभूषितैः पर्णैः शरैः रामः सहजं विमुक्त्वा, तान् शरान् शत्रुसैन्ये सन्दर्शयन्, मृत्युनिर्मितैः पाशैः इव राक्षसाणां प्राणान् हरन्ति स्म। राक्षसदेहेषु विद्धाः शराः रक्तेन सिक्ताः, आकाशं समारुह्य, ज्वलिताग्निवत् दीप्तिम् अलंकुर्वन्, अनन्ताः रामस्य शराः धनुषः परिक्रमे निर्गच्छन्ति स्म। ते महातेजस्विनः शराः राक्षसाणां प्राणान् हरन्ति स्म, तैः रामः धनुषः, ध्वजाग्राणि, कवचानि, शतानि सहस्राणि हस्तानि भूषितानि, गजदन्तनिभानि उरूः च विच्छिन्य, अश्वान् सुवर्णयुक्तैः रथैः सह, सारथिभिः, गजैः, गजारोहैः, पदातिभिः च हत्वा, रामः तान् यमलोकं प्रेषयत्। विविधैः शरैः प्राणस्थानि विद्धं तद् सैन्यं रामात् शान्तिं न लेभे, यथा शुष्कवनं अग्निना। केचित् वीर्यवन्तः राक्षसाः क्रोधात् रामे शूलानि, तोमराणि, परशूनि च प्रक्षिपन्ति स्म। स महाबाहुः रामः तेषां आयुधान् शरैः निवार्य, युद्धे तेषां प्राणान् हृत्वा, शिरांसि ग्रीवानि च विच्छिन्य, तान् राक्षसान् भूमौ पतितान्, छिन्नशिरः, भग्नकवचः, भग्नधनुषः, वातेन विक्षिप्तवृक्षवत् पातितान्। अवशिष्टाः राक्षसाः तत्र, शरैः विद्धाः, विषण्णाः, खरं शरणं ययुः। दूषणः धनुषं गृहीत्वा, सर्वान् उत्साहयन्, महाक्रोधेन अग्रे ययौ, मृत्युः कोपितः इव। तेन दूषणेन प्रेरिताः निर्भयाः राक्षसाः पुनः रामं अभिमुखं ययुः, शालतालवृक्षान् शिलाः च आयुधत्वेन गृहीत्वा। शूलमुषलैः, रज्जुभिः, बलवन्तः तत्र शरवृष्टिं, आयुधवृष्टिं च प्रक्षिपन्ति स्म। राक्षसाः वृक्षशिलावृष्टिं प्रक्षिप्य, तद् युद्धं अद्भुतं, घोरं, रोमाञ्चनं अभवत्। पुनः राक्षसाः सर्वतः रामं तीव्रं समभ्युत्थिताः, तस्मिन्नेव रामे तेषां युद्धं अतीव भीषणं अभवत्। सर्वदिशः राक्षसैः व्याप्ताः, शरवृष्ट्या आच्छादिताः, दृष्ट्वा स बलवान् रामः, भीषणं शब्दं कृत्वा, दीप्तं अस्त्रं प्रयुज्य, गन्धर्वास्त्रं राक्षसेषु सन्दर्शयन्। तदा धनुषः परिक्रमे सहस्रशः शराः निर्गच्छन्ति स्म, सर्वदिशः शरैः पूरयन्ति स्म। राक्षसाः शरैः विद्धाः, रामं दृष्ट्वा, भयङ्करान् शरान् उत्तमान् च निष्क्षिपन्तं, आकर्षन्तं, प्रयुज्यन्तं च पश्यन्ति स्म। शरैः आकाशं तमसा आच्छादितम्, सूर्ये स्थिते अपि, रामः तत्र शरान् निष्क्षिपन् इव स्थितः। बहवः शराः एकस्मिन्नेव क्षणे पतन्ति, बहवः हताः, बहवः भूमौ पतिताः, पृथिवी सर्वत्र छिन्नैः राक्षसैः आवृता। हताः, पतिताः, श्रान्ताः, छिन्नाः, भग्नाः, विदारिताः राक्षसाः सर्वत्र सहस्रशः दृश्यन्ते स्म। पग्रामुकुटैः शिरः, कङ्कणैः बाहुभिः, गजदन्तनिभैः उरूभिः, विविधैः भूषणैः अलंकृतानि छिन्नानि दृश्यन्ते स्म। अश्वैः, श्रेष्ठैः गजैः, रथैः भग्नैः, चामरैः, छत्रैः, ध्वजैः च विविधैः भूमिः आवृता। रामस्य शरैः, शूलैः, पत्तिशैः छिन्नैः, खड्गैः भग्नैः, शूलैः विक्षिप्तैः, परशूनि प्रसारितानि, शिलाः च चूर्णिताः, अद्भुतैः शरैः भूमिः अतीव घोरं विस्तीर्णं अभवत्। सर्वे राक्षसाः हताः दृष्ट्वा, महातपसा रामेण, तत्र प्रज्वलिताः, न शक्नुवन् रामं प्रतिरोधं कर्तुं। इदानीं षड्विंशतितमं सर्गं श्रोतुम्। दूषणः तु स्वसैन्यं विनश्यन्तं दृष्ट्वा, महाबाहुः, तीक्ष्णान्, घोरान् वीरान् आज्ञापयत्। पञ्चसहस्राणि राक्षसान्, ये युद्धे न पलायन्ते, शूलैः, पत्तिशैः, खड्गैः, शिलावृष्ट्या, वृक्षैः च रामं अभ्यधावन्। सर्वतः शरवृष्टिं अविच्छिन्नां तस्योपरी राक्षसाः प्रक्षिपन्ति स्म; वृक्षशिलावृष्टिः अपि तत्र आसीत्। राघवः धर्मात्मा तां वृष्टिं तीक्ष्णैः शरैः प्रत्यगृह्णात्; तां वृष्टिं प्रतिगृह्य, वृषभः इव नेत्राणि निमील्य, स्थिरः अभवत्। राक्षसविनाशं दृष्ट्वा, रामः अतिवेगेन कोपितः, क्रोधात् दीप्तिमान् इव बभूव।